Znalezione pod choinką

„Przedświąteczna gonitwa” - Maria Izabela Fuss

2012-02-18T20:34:00.000+01:00

„Rozejrzałem się dookoła i zobaczyłem skwaszone, niepewne miny swoich braci. Nie umiałem wytłumaczyć uczucia, które wdarło się do mojego wnętrza, jakby ktoś wpakował we mnie garść kamieni. Poszedłem do łóżka z ogromnym poczuciem winy.”*

Na świecie od zawsze istnieje dobro i zło, to po której stronie stanie człowiek zależy tylko i wyłącznie od niego samego. Jednak zawsze twierdze, że obojętnie co wybierzemy druga strona i tak w nas tkwi w jakimś stopniu i nieoczekiwanie się ujawnia niezależnie od tego czy tego chcemy czy nie... Tak po prostu już jest...

Znacie diabełka Impa? Nie? To musicie go czym prędzej poznać! Oj narozrabiał ten huncwot, narozrabiał... Ale od początku... Impa poznajemy w momencie gdy świętuje wraz z piekłem jakiś udany psikus, który wraz z kilkoma innymi diabełkami zrobił św. Mikołajowi... Jaki to psikus dowiadujemy się kawałek dalej. Trzeba mu przyznać, że obmyślił plan dokładnie i skrupulatnie go wykonywał nie bacząc na przeszkody czy też konsekwencje, no ale to diabełek więc nie liczyło się dla niego to, że przez jego plan mogą ucierpieć maluchy... O wykonaniu zadania diabełki zaczęły świętować i cieszyli się z tego do momentu usłyszenia strasznych wiadomości... Jakie to wiadomości i co z tym faktem zrobi Imp oraz cała reszta?

Uwielbiam bajki, które wychodzą z pod pióra pani Fuss. Niby krótkie, ale bardzo ciekawie napisane i zawsze z morałem. W sam raz dla młodych czytelników, którzy dopiero odkrywają świat i się uczą. Gdy dostałam propozycję zrecenzowania „Przedświątecznej gonitwy” bez wahania się zgodziłam będąc pewną, że czeka mnie kolejne kilka chwil bycia dzieckiem, no i się nie pomyliłam. Opowiadanie to ma zaledwie 16 stron, ale autorka jak zwykle sprawia, że czytelnik zatapia się w opowiadaniu, które opisuje diabełek Imp w swoim pamiętniku Nie dało się nie podziwiać jego przebiegłości oraz pomysłowości. Oraz wizja piekła, w którym jest wypożyczalnia strojów, salon piękności czy też alchemik była nader interesująca. Młodszemu czytelnikowi niesamowicie wpłynie to na wyobraźnie i pobudzi do wyobrażania sobie tego miejsca. Przyznać się muszę, że i ja popuściłam wodze fantazji i wymyśliłam sobie takie piekło... było ciekawie. Morał tej historii jest bardzo czytelny tak więc dądzę, że każda pociecha go wyłapie bez jakiegokolwiek problemu. Opowiadanie jest napisane w formie pamiętnika co bardzo lubię więc tym bardziej przypadło mi do gustu. Jednego czego mi brakowało to ilustracji, które ubarwiłyby tą piękną historyjkę.

Co do postaci występujących w „Przedświątecznej gonitwie” to najbardziej wykreowany jest właśnie Imp, jest przebiegły, cwany i pomysłowy, zawsze wyjdzie z opresji. O sobie samym myśli, że jest na wskroś zły i nie rozumie uczuć, które się w nim pojawiają gdy dowiaduje się jakie są konsekwencje jego szatańskiego planu, nie rozumie też swoich następnych poczynań.

„Przedświąteczna gonitwa” jest napisana językiem, który bez problemu trafi do młodego czytelnika i zainteresuje go historią diabełka Jest też napisane z poczuciem humoru i takim lekkim stylem. Serdecznie polecam, mimo tego, że to E-book nie ma tak dużo stron ;)

Opowiadanie jest możliwe do kupienia na TEJ stronie, a cały dochód z jego sprzedaży jest przeznaczony na Schronisko dlaBezdomnych Zwierząt w Celestynowie!

Jeśli jest ktoś chętny do zrecenzowania opowiadania autorka chętnie je przekaże.

*str. 14

Autor: Maria Izabela Fuss

Tytuł: Przedświąteczna gonitwa

Wydawnictwo: Wydanie autorskie

Rok wydania: grudzień 2011

Liczba stron: 16

Format: E-book

„Opowieści wigilijne” - Ewa Gil-Kołakowska

2012-01-27T15:12:00.000+01:00

„Opowieści wigilijne” to zbiór dwadzieścia sześć opowiadań, wspomnień czy też refleksji sławnych ludzi na przykład takich jak: Artur Barciś, Anna Dymna, Emilian Kamiński, ks. Tadeusz Isakowicz - Zaleski, Robert Makłowicz, Tomasz Raczek, Jan Miodek, Beata Tyszkiewicz, Magdalena Schejbal i wielu innych. To właśnie dzięki nim mamy możliwość poznania tego jak było kiedyś, towarzyszymy sławnym polakom w ich wędrówce do przeszłości. Mamy możliwość zobaczyć jakie były ich święta dawniej, ale i teraz. Ten świąteczny czas kiedyś był bardzo celebrowany, ludzie odpowiednio się do niego przygotowywali. Dorośli robili porządki, gotowali świąteczne potrawy, a dzieci mieli za zadanie przygotować ozdoby choinkowe gdyż dawniej nie było możliwości kupna.

Na całość recenzji zapraszam do: Zapatrzona w książki

Marian Keyes "Pralinen im Bett"

2012-01-16T14:09:00.001+01:00

Nie wiem, czy ta ksiazka ukazala sie w Polsce- nigdzie nie udalo mi sie zdobyc informacji na ten temat. Ksiazke przytalam w ramach wyzwania "Znalezone pod choinka", choc w ksiazce sa tylko 2-3 felietony poswiecone Swietom Bozego Narodzenia- czytalam ja naprawde bardzo dlugo, ale z przyjemnoscia. ;)
Ksiazka to zbior felietonow i krotkich opowiadan popularnej autorki Marian Keyes- poznajemy jej poglady i ciekawe wydarzenia z zycia- wszystko to widziane kobiecym okiem. I tematy tez typowo kobiece- zakupy, kosmetyki, podroze, malzenstwo, rodzina... Na koniec kilka naprawde swietnie napisanych opowiadan- z cajego zbiorku to wlasnie one najbardziej przypadly mi do gustu. Lektura ciekawa, a jednoczesnie odprezajaca, nie pozbawiona humoru i lekkiego, optymistycznego spojrzenia na swiat. W sam raz na swiateczne dni :)

Zbiorcze zeznanie;-)

2012-01-14T10:50:00.000+01:00

W tym roku mocno zbiorczo, bo z przyczyn bliżej mi nie znanych nie dałam rady na bieżąco. Mam przeczytane jeszcze dwie książki, których nie zdążyłam jeszcze opisać. Ale póki co:

Opowiadania wigilijne. Pod choinkę od polskich pisarzy.
Kolorowe bazgroły na świąteczne stoły.
Sheila Roberts. Strajk na Boże Narodzenie.
Petr Horáček. Gąska Zuzia i pierwsza gwiazdka.
Magda Parus. Rodzinnych ciepłych świąt.

Dziękuję za kolejne wspólne przeżywanie Świąt Bożego Narodzenia:-)

P.S. Pozostałe, po zrecenzowaniu, dopiszę poniżej.

Coming Home - Patricia Scanlan

2012-01-11T21:01:00.003+01:00

Książkę, nie tak dawno temu, wygrałam u Kasi.eire. Dotarła w grudniu w sam raz wpisując się w przedświąteczny czas. Czytałam ją sobie dawkując po rozdziale, żeby mi tego klimatu na dłużej wystarczyło :)

Alison, młoda Irlandka robi "karierę" w USA. Pracuje na wysokim stanowisku, zarabia dużo, ma piękny apartament, stać ją na drogie wyjazdy wakacyjne. Ma też przystojnego przyjaciela, ale ..., jak się umówili, nie na wyłączność. Do domu rodzinnego, rodziców i siostry jeździ bardzo rzadko. Wydaje jej się, że prowadzi świetne życie.
Nagle przychodzi światowy kryzys, jej pracodawca plajtuje, a ona zostaje bez pracy, z niewielką ilością oszczędności i z wykupionym wcześniej biletem do Irlandii na 70 urodziny mamy na krótko przed świętami Bożego Narodzenia.
Ali wyrusza więc do domu i postanawia zostać tam na święta, żeby nabrać dystansu do swoich problemów. Czy tak rzeczywiście się stanie? Czy rodzinie - rodzicom, siostrze oraz małym siostrzenicom uda się rozproszyć jej smutki? A może pomoże jej w tym nowy sąsiad?

Nie jest to żadna ambitna pozycja, ale naprawdę przyjemna lektura przedświąteczna. Bardzo mnie wprowadziła w klimat, szalenie zresztą spodobał mi się irlandzki sposób obchodzenia świąt, zwłaszcza w tej kochającej się rodzinie. Podobało mi się także zestawienie dwóch sióstr, z których każda myślała, że ta druga ma lepiej, łatwiej, prościej - niby banał, ale tu sympatycznie pokazany.

Polecam!

O, choinka, czyli jak przetrwać Święta (Antologia opowiadań)

2012-01-10T12:38:00.001+01:00

O, choinka, czyli jak przetrwać Święta to zbiór ponad dwudziestu opowiadań napisanych przez autorów zrzeszonych w grupie Tfórca. Jak zawsze odrobinę spóźniona, wszak, Święta minęły i żaden śladu po nich nie został, postanowiłam i ja zapoznać się z tą publikacją.

E-booków czytać nie lubię, nie mam odpowiedniego sprzętu (jeszcze! bo liczę na to, że kiedyś się w końcu go dorobię), czytam więc z komputera. Właśnie ze względu na to miałam dawkować sobie ten zbiorek powolutku, po jednym do maksymalnie dwóch opowiadań dziennie, żeby oczy zbyt się nie męczyły. Włączyłam więc... i jak zaczęłam, tak wsiąkłam całkowicie i w dwa dni przeczytałam całość.

Do przeczytania całości zapraszam tutaj.

"Pensjonat" - Lois Battle

2012-01-05T23:14:00.000+01:00

Owdowiała Josie Tatternall, bohaterka powieści Lois Battle „Pensjonat”, nie ma najlepszych kontaktów ze swoimi trzema córkami. Najstarsza, Cam, mieszka w Nowym Jorku i tak bardzo oddaliła się od rodziny, że nie tylko kontaktuje się sporadycznie, tylko w restauracji, nigdy we własnym mieszkaniu, ale nie bywa w domu na święta. Lila to żona świeżo upieczonego polityka, matka dwojga dorastających, zepsutych dzieci, sfrustrowana średnia córka, która za wszelką cenę stara się być „dobrą dziewczyną”, zawsze blisko matki i gotową na jej wezwanie. Najmłodsza, Evie, to pisząca felietony do gazety i uganiająca się za mężczyznami pustogłowa kokietka. Czy bohaterkom „Pensjonatu” Lois Battle uda się w pogodzić przy świątecznym stole, pozostawić za sobą dzielące je różnice i odbudować łączącą je kiedyś więź?
Więcej tutaj!

A w Wigilię przyjdzie Niedźwiedź - Janosch

2011-12-30T15:18:00.002+01:00

Moja pierwsza tegoroczna lektura świąteczna (będzie jeszcze jedna najmniej ;) ).

Książeczka ta to kalendarz adwentowy. Każda opowiastka ma konkretną datę i tak właśnie ją czytaliśmy (no dobra, ze dwa razy zdarzyło się, że musieliśmy "nadganiać").

Niektórzy pewnie dobrze znają Janoscha i jego opowiastki o Misiu, Tygrysku, Mai Papai i innych postaciach. Ja za dobrze ich nie znam, jestem w trakcie jeszcze jednej jego książki "Na pociechę coś pysznego". Co mogę więc powiedzieć? Hmm, nie do końca trafia do mnie absurdalny nieco humor.

I choć w tym nietypowym trochę kalendarzu adwentowym występują pewne ważne rzeczy i przekazywane są dobre wartości - przyjaźni, pomocy bliźnim, to są i takie, które chyba nie powinny znaleźć się w książce dla dzieci. Jakie? A choćby historyjka uwodziciela kota Mikesza, który w poszukiwaniu ciepłego kąta na zimę, zostawił swoje trzy (!) żony i wprosił się do Cioci Gąski, z którą "żył jak mąż z żoną". Jestem tolerancyjna i wyrozumiała, ale przyznam, że mnie trochę zamurowało, na szczęście dziecko moje jakoś mało zwróciło na to uwagę.

To, co mi się podobało, to niektóre urywki, np. o tym, jak nadleśniczy Polanko pomaga Wenclowi Wenclowi albo historia Rozalki Patrzałek, która choć smutna, podana została w taki normalny sposób, łatwo przyswajalny dla dziecka.

W związku z tym wszystkim sama nie wiem, czy polecać czy nie? Jeśli ktoś zna i lubi te opowiastki pewnie polecać nie muszę, a jeśli nie, to chyba nie jest to najlepsza książka na początek przygody z Misiem i Tygryskiem (ta druga, którą czytam jest już znacznie lepsza). Zdecydujcie sami!

„Bożonarodzeniowe opowieści niezwykłe” - Karen Kingsbury

2011-12-29T09:02:00.001+01:00

    „Kiedy już siedział za kierownicą, bezpiecznie ukryty przed wzrokiem postronnych, wreszcie mógł pozwolić płynąć łzom. Czuł, że nigdy nie zapomni tego, co właśnie się na jego oczach wydarzyło. Jako policjant, niemal codziennie miał do czynienia z przemocą i gwałtem. Tej nocy jednak ktoś przypomniał mu, że dobro i miłość naprawdę istnieją.”*

    Święta Bożego Narodzenia to czas kiedy człowiek staje się lepszy, czujniej się rozgląda, jest bardziej skory do pomocy, no bo w ten czas nikt nie powinien być sam smutny czy też głodny. Ale Boże Narodzenie to też wiara w to, że jeśli bardzo czegoś pragniemy i usilnie się modlimy może zdarzyć się cud. Bo to czas w którym to jest najbardziej prawdopodobne.

    „Bożonarodzeniowe opowieści niezwykłe” jest zbiorem jedenastu opowiadań mówiących o tym co tak naprawdę jest ważne w święta, o wierze i cudach. O tym co najważniejsze. Opowiadania są różne, jedne mówią o tym, że zawsze możemy spotkać kogoś kto nam pomoże, nawet gdy czujemy, że sytuacja jest już beznadziejna. A pomoc przychodzi od osób, których mogłaby nie obejść sytuacja potrzebującego (Pomocna dłoń). Inne z kolei mówi o niepodważalnym cudzie. W szpitalu leży młody mężczyzna, który umiera, cała rodzina modli się by przeżył, gdy dowiaduje się tym sąsiadka staruszka mówi rodzinie, że Bóg zabierze ją zamiast mężczyzny i... tak się dzieje (Najcudowniejszy czas w roku). „Podarunek Jessiki” jest historią w której sześcioletnia dziewczynka próbuje sprawić by jej rodzice na nowo się w sobie zakochali, nie jest to takie proste, ale jeden gest, jedno zdarzenie może odmienić wszystko. Kolejna historia jest o chłopcu z niezwykle rozwiniętą wyobraźnią, pewnego dnia powiedział matce, że idzie do swojego idola. Kobieta zgadza się bo zawsze tak mówi i się zgadza. Gdy okazuje się, że poszedł naprawdę zaczyna poszukiwania, każda sekunda jest ważna... Gdy go odnajdują jest z kobietami, które w dziwny sposób po chwili znikają (Świąteczne anioły).

    Wymieniłam tylko parę tytułów, ale wszystkie wywarły na mnie ogromne wrażenie... ponownie. Nie ma tu gorszych i lepszych opowiadań. Każde ma w sobie coś co porusza w czytelniku wszystkie możliwe uczucia. Ta książeczka pozwala się zatrzymać i pokazać, że oprócz choinki, karpia i prezentów liczą się też inne rzeczy. „Bożonarodzeniowe opowieści niezwykłe” wywarły na mnie niesamowite wrażenie i z pewnością będę do nich wracać co roku gdyż jak każdy człowiek potrzebuję takiej dawki emocji aby uwierzyć jeszcze bardziej i sama się zatrzymać i pomyśleć.
    Ciekawie są tu przedstawione postacie. W każdym z opowiadań widać różne typy osobowości zmagające się z tym co niesie im los. Patrzymy jak na to reagują i sobie z tym radzą. W wielu przypadkach mają prawo się załamać, poddać, ale nie... oni walczą do końca.
    Opowiadania czyta się szybko i przyjemnie. Są pisane nieskomplikowanym językiem oraz z niesamowitą dawką emocji, których czytelnik nie może nie zauważyć. Po prostu magiczna...

*str. 12
Autor: Karen Kingsbury
Tytuł: Bożonarodzeniowe opowieści niezwykłe
Wydawnictwo: KDC
Rok wydania: 2002
Liczba stron: 79

William Wharton „Wieści”

2011-12-28T22:16:00.000+01:00

Muszę przyznać, że głupio mi się zrobiło, kiedy zorientowałam się, że wyzwania jest bliżej koniec niż początek, a ja nie opublikowałam jeszcze żadnej recenzji. Dlatego dziś będziecie mogli przeczytać recenzję książki, którą przeczytałam w zeszłym roku, a która na zawsze pozostanie w mojej pamięci. To dzięki niej zaczęłam chwytać za pozycje Pana Whartona.

Wyd. Zysk- S-ka,

Poznań 1995, 251 stron

Ocena: 9/10 Niecodzienna

Na mojej drodze , wyłącznie dzięki wyzwaniu Znalezione pod choinką stanął William Wharton, kolejny wspaniały twórca literatury współczesnej. Autor nie tworzył pod swoim nazwiskiem, lecz pod pseudonimem. Książki tegoż pisarza – powieści obyczajowo- psychologiczne - różnią się od wielu innych, gdyż ich bohaterem jest alter ego pisarza, czyli druga tożsamością, druga osobowość wewnątrz tej samej osoby. W swoich powieściach Wharton przekazywał filozofię życiową – według niego powinniśmy wykorzystać każdą chwilę do ostatniej kropli. Co do dorobku literackiego autora, to jedna z jego najsłynniejszych powieści – „Ptasiek” została zekranizowana i równie entuzjastycznie przyjęta przez odbiorców jak sama książka. Pisarza należy także kojarzyć z książką „Tato” czy „W księżycową jasną noc” . Mimo nieprzychylności krytyków autor jest bardzo lubiany w Polsce a jego powieści zawsze były na listach bestsellerów.

Popularna powieść Whartona, jaką są „Wieśći” opowiada o kilku dniach w czasie Świąt Bożego Narodzenia, które Will i Loretta z synem Benem spędzają, jak co roku, w starym młynie pięknie położonym w dolinie Morvandeon we Francji. Na święta przyjeżdża również dawno nie widziana trójka najstarszych dzieci. Za pomocą gałązek ostrokrzewu, choinki i bożonarodzeniowych pierników Will próbuje wyczarować magiczną atmosferę Świąt, jednak w sercu wciąż czuje niepokój. Nie jest pewien czy znów odnajdzie przy stole tą samą, co rokrocznie radość mimo, że jego małżeństwo przechodzi kryzys. Whorton ukazuje w książce problemy rodzinne, które mogłyby dotyczyć każdego z nas.

Po przeczytaniu pozycji nie mogłam ochłonąć, gdyż autor naprawdę postarał się, Ukazał nam rodzinę, która utożsamiała każdego z nas i pokazał, że nawet w najpiękniejszy dzień roku, jakim są Święta Bożego Narodzenia, mogą trapić nas zmartwienia dnia codziennego. Właśnie to najbardziej mnie poruszyło. Wharton nie ukazuje nam nierzeczywistych stworzeń, czy tworów ludzkiej wyobraźni. Czarno na białym „tacy jak my” pozwalają nam z chęcią chwycić za książkę. Rzeczywiści bohaterowie, tworzący świat przedstawiony pomagają nam z prędkością światła przejść przez lekturę.

Kolejną rzeczą, jaką ujął mnie autor jest motyw zdrady, który pojawia się w powieści. Will i Loretta mogliby wydawać się idealnym małżeństwem – są ze sobą od 30 lat. Dla mnie niemożliwością wydawała się zdrada po tak długim czasie bycia razem. Jednak w każdym związku następuje kryzys, co nie oznacza, że to koniec wielkiej miłości i trzeba od siebie odejść. Zdrada to próba. Tak jak możemy przeczytać w wypowiedzi internautki : „ Czasem zdrada coś kończy…rozpada się jedność jak opuszczone szkło. Nie da się poskładać do kupy zdradzonego szczęścia. Nigdy już nie będzie tak samo, żal pozostanie na zawsze, jak wbity w serce nóż a wspomnienia powrócą przy każdej sprzeczce. Dlatego trzeba wybaczyć (…) ” zawsze jednak musimy pamiętać o tym, że wystarczy wybaczyć i dać szansę drugiej osobie. Wiem, że jestem jeszcze młoda, nie doświadczyłam nigdy zdrady i niektórzy mogą się nie zgadzać z moimi powyższymi rozważaniami. Mimo to myślę, że jeśli się kogoś naprawdę kocha, jeśli się mu przyrzeka słowami przysięgi małżeńskiej : „ ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz to że Cię nie opuszczę aż do śmierci.” Powinno się też umieć komuś wybaczyć. Z pewnością nie jest to łatwe, gdyż osoba ta, zdradzając nas ogromnie rani. Wspomnienie to pozostaje na wiele lat. Jednak myślę, że nie równa się ono z w tymi wszystkim dobrymi chwilami, które przeżyło się razem. Choć jestem za wybaczaniem niewierności ( oczywiście jeśli to nie powtarza się notorycznie) muszę przyznać, że nie wiem jak postąpiłabym w takowej sytuacji. Ale miejmy nadzieję, że nie będę musiała się borykać z takimi problemami ;)

Powieść, która przekazuje nam wiele wartościowych rzeczy, pisana jest prostym i lekkim językiem, dlatego książkę czyta się szybko i z uśmiechem na ustach. Wharton szczególnie ujął mnie podział rozdziałów ( z pewnością nie zdradzę wam co i jak – musicie zobaczyć to sami ;D ). Oczywistością jest to, że mam również swój ulubiony rozdział. Jest nim część powieści, w której nie mówi tylko narrator, ale wszyscy bohaterowie opisują swoje przeżycia związane z wydarzeniami mającymi miejsce w ich życiu. Myślę, że autor chciałam nam pokazać w ten sposób, że każdy odbiera inaczej sytuacje, które mają miejsce w naszym żywocie. Myślę, że tym samym uświadomił nas, że częste nieporozumienia zawdzięczamy różnemu rozumieniu prawdy przez każdego człowieka. Pisarz ukazuje nam przez swoje dzieło jedną wielu filozofii życiowych.

Wiele miejsca w mojej recenzji poświęciłam moim odczucia ogólnym na temat owej pozycji, jednak należy jeszcze wspomnieć o fenomenalnych bohaterach, którzy wzajemnie się dopełniają. Najbardziej moją uwagę skupiła Loretta i Will, którzy mimo iż byli małżeństwem, diametralnie się różnili. Loretta- pozornie spokojna nauczycielka, a zarazem wesoła i pełna życiowego spokoju kobieta. Will – niepoprawny filozof, myśliciel, z którym niewiele osób wytrzymałoby. Szczególnie podziwiam Lorettę, która, mimo specyficznego zachowania swojego męża, wytrzymuje z nich już od 30 lat. Will zdobył zaś moje uznanie swoją zimną krwią w podbramkowych sytuacjach. Bardzo polubiłam też Bena, choć początkowo wydawał mi się nadętym, zadumanym w swoich sprawach nastolatkiem.

Podsumowując stwierdzam, że William Wharton wykonał kawał dobrej roboty pisząc ową książkę. Powieść mogę polecić każdemu, kto chce uciec od własnych problemów, odpocząć. Będzie idealna, aby rozważyć to i owo, jak również zrelaksować się po ciężkich dniach minionego tygodnia. Więc tak jak mówił Zafon : „Istniejemy, póki ktoś o nas pamięta.” tak długo również będzie istnieć pamięć o danym autorze i jego dziele, dopóki my będziemy o nim pamiętać. Dlatego nie zapomnijmy o Whartonie i jego niezwykłych powieściach….

RECENZJĘ znajdziecie również TU ;)

"Wigilie polskie - Adam Mickiewicz", Barbara Wachowicz

2011-12-28T14:23:00.000+01:00

"Wigilie polskie" zapowiadały się początkowo równie atrakcyjnie jak wycieczka zakładowa do Huty Katowice. Na początek bowiem Autorka zasypuje nas wspomnieniami ze swoich Wigilii lat dziecinnych, a chwilę później serwuje nam krótka historię kolędy polskiej. We wspomnienia, choć pełne uroku, ciężko mi było się wczuć, kolęd natomiast lepiej słuchać (a jeszcze lepiej śpiewać), niż je czytać. Choć i w tej dziedzinie trafiły się ciekawostki, jak ptasie kolędy Stanisława Herakliusza Lubomirskiego (czasy Sobieskiego), bożonarodzeniowe hymny Kochanowskiego (okazały się zbyt monumentalne, żeby zawędrować pod strzechy - ostatecznie kto chciałby śpiewać monumentalną kolędę?), jak również fakt, że większość aktualnie najpopularniejszych pieśni bożonarodzeniowych na początku XIX wieku uważana była za ... niepoważną i nie była zalecana w liturgii.
Wszystko się zmieniło, gdy dobrnęłam wreszcie do części mickiewiczowskiej. Wigilia dla naszego wieszcza była szczególną datą, gdyż, jak może niektórzy pamiętają, był on łaskaw tego dnia przyjść na świat, w dodatku rodzice nadali mu imię Adama (imieniny 24/12), więc poeta do końca życia był skazany na łączenie uroczystości.
Często zdarzało się zatem, że 24/12 był nie tylko okazją dla jego rodziny i znajomych nie tylko do świętowania wigilii Narodzenia Pańskiego, ale także fetowania samego Adama.
Z większości tych spotkań, przynajmniej od czasów studenckich, zachował się bogaty materiał wspomnieniowy. Barbara Wachowicz miała więc sporo okazji, aby zaprosić nas na spacer śladami Adama Mickiewicza... od Wigilii do Wigilii.
Wiele z tych spotkań trafiło na karty literatury w tym najsłynniejsze: wigilia 1823 (w "celi Konrada"), utrwalona na kartach trzeciej części "Dziadów" oraz feta na cześć Mickiewicza z 1840, której echa znajdziemy u Słowackiego w "Beniowskim".
Najciekawsze było jednak samo życie Mickiewicza - charyzmatycznego młodego człowieka chronionego przed życiowymi przykrościami przez jego talent poetycki (i ludzi, którzy potrafili go docenić). Jak już nawet wyrok za konspirację - to dzięki solidarnej postawie kolegów - z rekordowo niskim wyrokiem. Zesłanie - nie na Syberii, a na Krymie, zresztą dzięki wsparciu rosyjskich arystokratów (również wielbicieli jego poezji) dość szybko zakończone. Z łatwością odnajdywał się w wyższych sferach (których przychylność miała jednak swoje granice, żaden z wysoko ustosunkowanych nie chciał wydać za niego swojej córki). Fanek miał pewnie nie mniej niż współczesny celebryta, w dodatku wiele z nich okazywało swój zachwyt w sposób czynny. Nawet to, że nie spieszył się do Powstania Listopadowego jakoś mu wybaczono, wielu uważało, że szkoda by było, gdyby taki talent padł od zabłąkanej kuli.
A do tego w regularnych odstępach czasu wypluwał kolejne arcydzieło.
I nagle ta złota passa się skończyła. Nie wiadomo, czy przyczyniły się do tego troski rodzinne, czy może toksyczna fascynacja Towiańskim, w każdym razie "wiek męski- wiek klęski" stał się faktem i wieszcz używał pióra co najwyżej do napisania kolejnego artykułu bądź wykładu.
Ciekawe, czy jest jakieś wyjaśnienia, dlaczego tak a nie inaczej potoczyły się losy wieszcza na drogach literatury?
"Wigilie Polskie" maję jednak także trzecie dno. Zza historii pewnego poety wyłania się los całego pokolenia, pierwszego wychowanego (a często i urodzonego) pod zaborami, pierwszego z licznych "straconych pokoleń". Brak własnego państwa dramatycznie ograniczył ich możliwości życiowe. Próby niezależnej aktywności często kończyły się zesłaniem, przedwczesną śmiercią, konfiskatami, przymusową emigracją. Jeśli kariera, to raczej za granica (Domeyko).
Nie mogę wyjść z podziwu, że po ponad stu latach takiej obróbki, nad Wisłą jeszcze ktokolwiek mówi po polsku.

Polecam tę nietypową świąteczną lekturę.

Czas zamknąć pewien etap...

2011-12-28T10:52:00.000+01:00

Marcie wiedziała, że Bobby nigdy nie wróci do zdrowia. Liczyła się z najgorszym, oczekiwała, że śmierć będzie wybawieniem, przynajmniej dla niego. Miała nadzieję, że ona sama wyjdzie ze stanu zawieszenia, w którym trwała przez ostatnie lata, zacznie nowy etap w życiu. Miała dopiero dwadzieścia siedem lat i mnóstwo możliwości przed sobą: mogła się kształcić, podróżować, poznawać nowych ludzi.

Autor: Robyn Carr
Wydawnictwo: Harlequin / Mira
Wydano: listopad 2011
Pierwsze wydanie: 2008
stron : 272
seria: Powieść obyczajowa
oprawa: miękka

Czy tęsknię za zimą? Raczej nie. Jednak lubię książki z klimatem i cudownymi okładkami o ciekawej i interesującej scenerii. Tak właśnie jest z najnowszą powieścią Robyn Carr, z której książkami nigdy wcześniej nie miałam przyjemności się zapoznać. "Pożegnanie z przeszłością" ma właśnie taką klimatyczną i o zimowej scenerii okładkę. Widok zimy nie przeraża, wręcz przeciwnie ma się jakąś dziwną chęć na to, by odwiedzić tę chatkę pośród drzew, gdzieś z dala od miasta, a to wszystko obsypane białym puchem...
Robyn Carr stworzyła nie tylko wspaniałe widoki, piękne miejsca czy świąteczną atmosferę, ale przede wszystkim stworzyła bardzo realistyczne postaci.

Więcej na BLOGU-KLIK

„Zdążyć przed pierwszą gwiazdką” - Katarzyna Grochola

2011-12-27T18:28:00.000+01:00

    „Marzenia są po to, żeby je spełniać.”*

    Książeczka z tytułem, który może zmylić czytelnika. Przedstawia obraz trzech kobiet w różnych sytuacjach ich życia.

    Trzy kobiety i trzy historie. Pierwsza zatytułowana właśnie „Zdążyć przed pierwszą gwiazdką” mówi o Natalii, która w dzieciństwie patrzyła na rozpad małżeństwa jej rodziców. Od tej pory zgorzkniała matka wpajała jej, że mężczyźni zawsze kłamią i są samym złem. Dziewczynka słysząc dzień w dzień takie słowa z czasem przestała ufać mężczyzną. Gdy już dorosła była samotna, pewnego dnia tuż przed Wigilią zaczęła myśleć o tym co było i ile prawdy było w słowach matki, naprawdę każdy mężczyzna jest taki sam? A może sąsiad, ten sąsiad jest inny?
    „On jeszcze nie wie, że mnie kocha” mówi o kobiecie porzuconej. Właśnie odchodzi od niej ukochany, a ona nie wie czemu. Nie rozumie jego zachowania ani tego czemu rozpadł się jej idealny związek. Zaczyna obwiniać siebie, że za mało się starała, nie dbała o siebie ani o niego. Postanawia na niego czekać ile będzie trzeba, nawet do końca życia... Przecież kiedyś musi zrozumieć, że ją kocha... prawda?
    „Scarlett O’Hara z Pilawki Górnej” zaś jest o Zofii, która została potrącona na drodze przez Roberta, który odwozi ją do szpitala i z jakiś powodów nie potrafi jej zostawić. Gdy ona jest w śpiączce siedzi przy niej i nawet jedzie do jej miejscowości by dowiedzieć się czegoś o niej, a gdy wraca opowiada jej czego się dowiedział. Gdy dziewczyna się budzi czuje się niepotrzebny i odchodzi... Jednak przez ten czas coś się stało, zakochał się w dziewczynie. Podda się czy zawalczy?

    Mam mieszane uczucia co do tej książeczki. Gdybym wiedziała jaka jest jej zawartość to z pewnością nie sięgnęła bym po nią w czasie świąt. Spodziewałam się czegoś wesołego z wątkiem miłosnym czy coś w tym stylu, a dostałam coś co napawa melancholią i zmusza do przemyśleń. Co prawda pierwsze opowiadanie dzieje się w czasie świąt, ale głównym tematem są uczucia kobiet w ważnych momentach ich życia. Pokaz tego jaki wpływ mają na nie bliscy, zdarzenia oraz inne czynniki. Każde z trzech nowelek czegoś uczy. Pierwsze pokazuje, że czasem warto zaufać i nie zawsze trzeba robić co wpajają nam rodzice, drugie pokazuje psychikę kobiety porzuconej, trzecie zamówi y się nie poddawać i walczyć o szczęście.
    Postacie właściwie już zostały opisane i nie ma tu nic do dodania. Kobiety, które muszą poradzić sobie z tym co niesie im los. W „On jeszcze nie wie, że mnie kocha" jest bardzo ciekawy obraz kobiety porzuconej...
    Książki Grocholi lubię bardzo, ale ta jakoś mnie nie zachwyciła specjalnie, jednak dała do myślenia. Polecam fanom tejże pisarki.

*str. 93
Autor: Katarzyna Grochola
Tytuł: Zdążyć przed pierwszą gwiazdką
Wydawnictwo: Agora SA
Rok wydania: 2002
Liczba stron: 95

"Holiday" reż. Nancy Meyers

2011-12-27T18:14:00.005+01:00

Nie jestem fanką komedii romantycznych, Kate Winslet, Cameron Diaz (jakoś mierzi mnie jej twarz i gra), ale masa dobrych opinii pchnęła mnie ku temu filmowi. No cóż, magia świat to magia świąt, może i ona sprawia, że komedie romantyczne są bardziej zjadliwe?

Bohaterkami są dwie całkiem ciekawe damy, jedna cierpi na nadmiar wylanych łez, druga na zdecydowany brak jakichkolwiek łez. Oprócz tego łączy je oczywiście problem z facetami i brak obrączki na palcu. Każda zamiast łapać świąteczny nastrój i zarażać nim widzów popadają w depresję, którą wyleczyć postanawiają... zamianą domów. Tutaj trochę śmiechu z samego początku, kto na lodzie próbował w szpilkach chodzić ten wie!
Potem robi się już ckliwie. Atmosfery świąt, nie widać, ani nie słychać. Na chwilę zawita na ekrany, gdy wejdziemy do rodzinnego domu jednego z facetów, tutaj choinka, kokardy. Ha, nawet ta ckliwa atmosfera zaczyna mieć smaczek. Jednak kurtyna w dół dla tego nastroju, znowu na scenę wchodzi typowy klimat komedii romantycznej.

Podsumowując? Za mało świat, za dużo romantyzmu, za dużo kombinatorstwa, za mało dobrych scen, za mało dobrej muzyki. Świat filmu i książki przedstawiony jak nudna scena dla oklepanego dramatu. Nie wykorzystany potencjał dobrej historii

2/10

Stokrotkowy zawrót głowy

2011-12-27T16:44:00.000+01:00

Dopiero w te święta przeczytałam hitubiegłego sezonu „Stokrotki w śniegu” Richarda Paula Evansa.Książkę, której autor deklaruje: „zapragnąłem napisaćprawdziwie bożonarodzeniową opowieść o odkupieniu.” Jego wzorem(choć niedoścignionym) była „Wigilijna Opowieść” CharlesaDickensa, którą podobno ogląda co roku w wykonaniu lokalnegoteatru, a która zawsze pozwala mu poczuć ducha Bożego Narodzenia.Choć zawiedziona tą lekturą z jednym punktem przedmowy doczytelnika zgadzam się zupełnie, autor napisał baśń, którejakcja zahacza o święta.

Na moje wrażenia z lektury zapraszam do Słowiarni.

"Najgłupszy anioł" Christopher Moore

2011-12-27T14:50:00.000+01:00

tytuł oryginału: Stupidest Angel

tłumaczenie: Jacek Drewnowski

wydawnictwo: MAG

data wydania: listopad 2006 (data przybliżona)

liczba stron: 284

ocena: 5/6

opis:

"Do Bożego Narodzenia został dzień (dobra, powiedzmy, że prawie tydzień) i w całym maleńkim miasteczku Pine Cove w Kalifornii mieszkańcy pochłonięci są kupowaniem, zawijaniem, pakowaniem i, ogólnie rzecz biorąc, wczuwaniem się w świąteczny nastrój. Ale nie wszyscy odczuwają tę radość. Mały Joshua Barker rozpaczliwie potrzebuje świątecznego cudu. Nie, nie leży na łożu śmierci; nie, nie zaginął mu pies. Ale Josh jest przekonany, że widział, jak Mikołaj obrywa łopatą po łbie i teraz nasz siedmiolatek modli się tylko o jedno: proszę, Mikołaju, powstań z martwych. Ale moment! Gdzieś w powietrzu czai się anioł. (W powietrzu, łapiecie) To nie kto inny, jak archanioł Razjel, który zstąpił na Ziemię w poszukiwaniu dziecka, którego życzenie należy spełnić. Niestety, nasz anioł nie należy do tych, których aureola świeci najjaśniej. W mgnieniu oka zawali swoją świętą misję i ześle na mieszkańców Pine Cove bożonarodzeniowy chaos, którego kulminacją stanie się najśmieszniejsze i najstraszniejsze świąteczne przyjęcie, jakie miasteczko widziało."

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Christophera Moore'a. Co mi się od razu rzuciło w oczy- Moore ma proste, ale ładne okładki. Zapewne wszystkie jego książki zgromadzone w biblioteczce cieszą oko ;)

Może się i tak zdarzyć, że święta Bożego Narodzenia Was nudzą. O tak, niektórzy nie czują "magii świąt". Zatem czy nudzicie się na rodzinnych spotkaniach? Przejadła Wam się ta lukrowa atmosfera? Te grzeczności? Te książki o tym jak to najgorszy drań się nawraca? Filmy o szczęśliwych rodzinkach?
Jeśli, więc chcecie "odetchnąć" od spokojnych, normalnych świąt musicie sięgnąć po książkę Moore'a.

Jeśli ktokolwiek nawet pomimo tytułu spodziewał się w miarę normalnej książki traktującej o świętach- nic bardziej mylnego! Święta w Najgłupszym aniele są zwariowane! W żadnym razie nie można tu mówić o normalności skoro już w pierwszej scenie miejscowy drań okłada workiem lodu pomocnicę Mikołaja z Armii Zbawienia, która jest jego byłą żoną... A dalej jest jeszcze lepiej... Nie będę wymieniać tu wszystkich tych dziwnych postaci czy zdarzeń, najlepiej jeśli dacie się zaskoczyć.

Jak widzicie nie zaczyna się niewinnie i spokojnie, nie kończy się także grzecznie. Książka wciąga od pierwszych stron, czyta się szybko, a fabuła co i rusz się zapętla. Jakby tego było mało całą sytuację jeszcze bardziej komplikuje nasz tytułowy bohater, archanioł Razjel, który robi całkiem spore zamieszanie...

Postać anioła w tej książce bardzo mi się spodobała. Pozostali bohaterowie są trochę szablonowi, ale mamy tu całkiem niezły misz-masz dzięki czemu nie zwraca się na to takiej uwagi. Natomiast archanioł jest bardzo oryginalny. Trochę głupkowaty, ale uroczy ;) Nie spotkałam się jeszcze z taką postacią anioła w żadnej powieści i tu duży plus dla autora.

Polecam tę książkę, szczególnie dla tych znudzonych świętami ;) Ale nie tylko dla nich, również dla tych, którzy chcą poprawić sobie humor. Jeśli kogoś zdziwi to natężenie szaleństwa, mam dla niego jedno słowo- Kalifornia. I już nic tłumaczyć nie trzeba :D (jak to mówią: Kraina czubków i owoców :P)

Ironią losu jest to, że w książce ośmieszającej święta Bożego Narodzenia poczułam więcej klimatu świąt niż w ostatnio przeczytanym Bożym Narodzeniu w Lost River :P

Opowieść wigilijna Charles Dickens

2011-12-26T14:27:00.000+01:00

Przeczytałam dwa tygodnie przed świętami. Chyba troszkę za wcześnie.
Nie ma chyba osoby, która nie znałaby opowieści o skąpym kupcu Ebenezerze Scroogu i jego przemianie w czasie nocy wigilijnej.
Scrooge jest samotnikiem, nie lubi ludzi, nie lubi świąt i dba jedynie o pomnażanie majątku. Nie rozumie, o co chodzi z tym całym zamieszaniem spowodowanym świętami, to tylko kolejny dzień, w którym ludzie robią sobie wolne, aby nie iść do pracy. W noc wigilijną przychodzi do niego duch, jego zmarłego wspólnika Marleya. Chcąc przestrzec Scrooga przed losem, jaki spotyka ludzi, którzy nie okazywali serca bliźnim zapowiada wizytę trzech duchów; przeszłych, teraźniejszych i przyszłych Świąt Bożego Narodzenia. Scrooge początkowo nieufny z czasem zaczyna rozumieć, jaka czeka go przyszłość, jeśli nie zmieni swojego postępowania.
Opowieść wigilijna to taka bajka-przypowiastka, którą najlepiej czytać w czasie Świąt Bożego Narodzenia. Nie wiem, czy lektura tej książeczki w innym czasie potrafi wywołać takie wzruszenie, jakie wywołuje w tym szczególnym okresie. Nie wiem, czy czytana latem, na gorącym piasku potrafiłaby wywołać podobne wzruszenia i podobne refleksje nad własnym stosunkiem do Świąt i do życia.
Dlatego polecam, właśnie w tym szczególnym okresie.
Mnie się podobało, ale nie jest to lektura, do której chciałabym wracać.
Na pewno znacie filmowe adaptacje, ale nie wiem, czy wiecie, że na jej podstawie powstał też musical "Scrooge"- całkiem udany.

"Boże Narodzenie w Lost River" Fannie Flagg

2011-12-25T21:23:00.002+01:00

tytuł oryginału: Redbird Christmas

tłumaczenie: Anna Kołyszko

wydawnictwo: Reader's Digest

data wydania: 2006 (data przybliżona)

liczba stron: 102

ocena: 2/6

opis:

"Oswald T. Campbell ze względu na zły stan zdrowia musi opuścić Chicago i przenieść się w cieplejsze okolice. Nie stać go na Florydę ani Kalifornię. W grę wchodzi jedynie wyjazd do Lost River w stanie Alabama. I choć miasteczko jest zabitą deskami dziurą, a jego mieszkańcy to banda ekscentryków, Oswald znajduje tam wszystko, czego dotąd brakowało mu w życiu."

Z twórczością Fannie Flagg spotkałam się wcześniej czytając Smażone zielone pomidory. Książka niezbyt przypadła mi do gustu, ale miała szczególny klimat. Po kolejnej powieści jej autorki wiem już dlaczego nieszczególnie lubię jej dzieła: to takie przyjemne opowiastki o niczym. Pewnie polubię je dopiero za jakieś 30-40 lat :P

Póki co jednak niespecjalnie na mnie działają, nie wzruszają mnie. Wprawdzie czytałam okrojoną o ponad połowę wersję Reader's Digest, ale wątpię, żebym wiele straciła. Może jedynie końcówka nie była taka "pospieszna" i ogólnikowa.

Książka ma klimat z rodzaju tych jakie można spotkać w Smażonych zielonych pomidorach, ale niestety klimatu świąt ani trochę nie poczułam.

Niewiele mogę napisać na temat Bożego Narodzenia w Lost River. Może tyle, że jakimś dziwnym trafem wyobraziłam sobie historię osadzoną w jakiejś wiejskiej posiadłości/domku w górach, może jakiś romans, może zwykła obyczajówka, a wszystko to okraszone przyjemną świąteczną atmosferą i oprószone śniegiem. Co otrzymałam? Opowieść o starszym panu, małej dziewczynce i mieszkańcach niewielkiego miasteczka w stanie Alabama. A wszystko okraszone... Rzeką bogatą w faunę nadwodną i podwodną oraz upały...

Co mnie bardzo zdenerwowało to fabuła prosta jak drut (ŻADNYCH przeciwności losu, wszystko idzie tak jak sobie bohaterowie wymarzą) i zakończenie mdłe, ckliwe i do bólu naiwne. Przez chwilę myślałam, że to jakiś żart. A może ja nie jestem za młoda tylko za stara na takie opowiastki?

Nie chcę zniechęcać do tej książki. Mnie się nie spodobała, ale może komuś szczególnie przypadnie do gustu. W sumie warto sprawdzić, bo książeczka jest niewielkich rozmiarów.

Kartki z pamiętników - Wigilie polskie

2011-12-25T12:23:00.005+01:00

Pewnie niemal wszyscy z was znają bloga "Płaszcz zabójcy", będący wyborem fragmentów listów i pamiętników. Wczorajszy, świąteczny odcinek poświęcony był "wigiliom polskim", czyli temu, jak Polacy świętują niezależnie od szerokości geograficznej i okoliczności życiowych.
W odcinku fragmenty zapisków i korespondencji: Seweryna Korzelińskiego (z Australii, 150 lat temu), Zofii Wańkowiczowej, Marii Ginter (z Pawiaka) oraz Zdzisława Beksińskiego. Zapraszam (link).

Holiday (2006) - reż. Nancy Meyers

2011-12-24T23:53:00.000+01:00

Iris (Kate Winslet) jest od kilku lat szaleńczo zakochana w mężczyźnie, który jak się okazuje, właśnie postanowił się zaręczyć. Bynajmniej nie z nią. Amanda (Cameron Diaz) właśnie dowiedziała się o niewierności mężczyzny, z którym od kilku lat dzieli mieszkanie... i życie. Obie, nie potrafiąc odnaleźć się w obecnej sytuacji postanawiają odmienić swój los, rozpoczynając o zmiany miejsca zamieszkania. Przynajmniej na jakiś czas. Ot, choćby na dwa tygodnie, w okolicach Świąt Bożego Narodzenia...

Resztę można przeczytać u mnie.

Pięknych Świąt!

2011-12-24T12:23:00.001+01:00

Wszystkim Uczestnikom, Sympatykom i Czytającym życzę cudownych, ciepłych świąt, dużo prezentów pod choinką, wielu pyszności na wigilijnych stołach, a także wiele czasu dla Was, dla Waszych rodzin, żebyście mogli go spędzić razem :)

Stroik świąteczny

2011-12-24T08:56:00.001+01:00

Dzisiaj Wigilia, więc i dekoracje świąteczne już są w naszych domach. Prezentuję mój tegoroczny stroik świąteczny.

Wszystkim uczestnikom projektu oraz tym,którzy chętnie tu szukają inspiracji lekturowych, życzę zdrowych i pogodnych świąt Bożego Narodzenia. Niech przyszły rok obdarzy nas kolejną porcją lektur o tych świętach.

Nasze polskie wigilie w opowiadaniach

2011-12-23T09:50:00.000+01:00

Nasze polskie, tradycyjne święta... Pachnące barszczem, karpiem, makowcem, chlebem... Takie spokojne, rodzinne, magiczne. Wigilijny stół, rozświetlony blaskiem świec i choinki... Dzieci - biegające wokół prezentów, chichoczące po kątach... Czy to wszystko można zamknąć w książce? Można...

Nasze polskie wigilie to zbiór opowiadań, któremu udało się uniknąć doszukiwania się problemów tam, gdzie nich nie ma – to wspaniała skarbnica historii, które ukazują nasze polskie zwyczaje, tradycyjne, pachnące święta w gronie najbliższych, często będące powodem do refleksji i zadumy. Czytając te opowiadania, w nasze serca wlewa się nadzieja i radość świąt – właśnie za to przyznaję tej pozycji pierwsze miejsce. Poznając naszych rodzimych autorów w końcu mogę poczuć magiczny klimat polskiej wigilii w literaturze! Opowiadania są zróżnicowane, nie wszystkie muszą być pogodne – ale znajdujemy w nich spokój, urok świąt i piękno naszej polskiej zimy, którą tak bardzo kocham… Polecam gorąco czytanie tej książki w grudniu. Gwarantuję, że od razu zachce się wam stroić dom i pichcić w kuchni. BRAWO dla redaktorów zbioru za wybór tak świetnych, klimatycznych opowieści.

Kto zaszczycił nas obecnością? Lista autorów jest długa, natykamy się między innymi na Wojciecha Cejrowskiego, któremu udało się zagrać na czułych strunach:

Kilka lat temu mieszkałem w bloku, gdzie większość stanowili ludzie w podeszłym wieku. Wielu z nich samotnych, owdowiałych. (…) W przedświąteczną niedzielę za pozwoleniem proboszcza powiedziałem z ambony kilka słów – takie moje skromne kazanko. I stało się: następnego dnia na klatce bloku, w którym mieszkałem widzę kartkę:
Sąsiedzie, jeżeli masz spędzić Wigilię samotnie – zapraszam do siebie, o godzinie 19. Przynieś, co tam masz uszykowane, albo nie przynoś nic, jeśli nie masz. Siądziemy razem, podzielimy się opłatkiem, pośpiewamy, pogadamy. Podpisano: Jadwiga, spod numeru 19.
(…) Sprawcie, by pusty talerz przy Waszym stole nie stał pusty – niech się wypełni treścią. (…) Sprawcie cud.

Nie wiem, czy Cejrowski przeżył tą historię, czy zasłyszał, czy wymyślił, ale jest to piękne świadectwo i wzruszający pomysł.

Zachwyciła mnie także Małgorzata Kalicińska, swoim opowiadaniem Wracam do mamy Nie czytałam nic, co rozgrywało się nad rozlewiskiem, ale w świątecznym opowiadaniu czuję chłód polskiej zimy na wsi, kiedy wszystko jest białe, spokojne, uśpione i tak radosne. Bohaterka wsiada w pociąg, by spędzić święta tam, gdzie jest najlepiej – u mamy. Ach, to wspomnienie dzieciństwa, które budzi się w nas w każde Boże Narodzenie:

Zobaczyłam zza krętu światła naszego domu. Zawsze jak go widzę, drżę z radości. Mój dom dzieciństwa. Moja, niegdyś bezpieczna arka! Jakoś mi ulżyło…

I tak bohaterka budzi się rano we własnym pokoju, piecze pyszności na święta, tradycyjny, polski chleb. Ten dom PACHNIE, ma w sobie magię świąt, która obezwładnia i odbiera nam troski:

- Mamo, a choinkę mamy?
(…)
W lesie leży śnieg, taki czysty, nietknięty. Jest już tak… popołudniowo.
(…)
Hanka z mamą ubierają choinkę. No, jasne. Do sylwestra będzie ubrana na biało. Trzydziestego pierwszego mama przebierze ją na kolorowo i tak postoi jeszcze dwa tygodnie.

Być może to tylko moja przypadłość, ale z wiekiem staję się w święta coraz bardziej sentymentalna i tradycyjna. Kiedyś wolałam amerykańskie piosenki od kolęd, dzisiaj odwrotnie. Mimo wszystko jestem taka, jak mama i święta też muszą być takie, jak mama… Właśnie to znajduję w zbiorze opowiadań Nasze polskie wigilie. Obowiązkowa lektura w grudniu, przystanek w biegu, aby przypomnieć sobie – po co one właściwie są?

Z bloga Książki zbójeckie

O świętach Bożego Narodzenia w Bullerbyn i nie tylko...

2011-12-22T20:33:00.001+01:00

W ostatnich dniach trudno mi było znależć wystarczająco dużo czasu na czytanie, więc musiałam zadowolić się tylko małym co nieco : fragmentami "Dzieci z Bullerbyn " o świątach Bożego Narodzenia. Nie będę opisywać treści książki Astrid Lindgren, bo z pewnością wszyscy ją znają. To jedna z moich ulubionych dziecięcych lektur, a w przedświątecznym tygodniu czyta mi się o Bożym Narodzeniu w Bullerbyn szczególnie sympatycznie. Mimo iż rzecz dzieje się w Szwecji i dosyć dawno, to odnajduję w opisywanych historiach atmosferę świąt z mojego wczesnego dzieciństwa. Dzięki książce przypominam sobie, co wtedy czułam : ubierając choinkę, lepiąc papierowe łańcuchy, czekając przyjazdu taty ( bo pracował z dala od domu i przyjeżdżał tylko na weekendy, a czasami rzadziej ), spoglądając na niebo w poszukiwaniu pierwszej gwiazdki, dzieląc się opłatkiem i wyglądając na Świętego Mikołaja, a potem rozpakowując prezenty.

Dawno, dawno temu... gdy w domach na święta nie uświadczyło się sztucznych choinek, a w telewizji ( o zgrozo ! ) mieliśmy tylko dwa kanały - w tych dziwnych czasach święta były najpiękniejsze.W mojej ( mocno wybiórczej ) pamięci Boże Narodzenie zawsze było białe, obsypane śniegiem i szczypiące mrożnym powietrzem.

" Już od początku grudnia Lasse co dzień powtarzał w drodze do szkoły :
- Zobaczycie, że na święta nie będzie śniegu !
Robiło mi się przykro za każdym razem, gdy tak mówił, gdyż bardzo pragnęłam, żeby był śnieg. Ale jeden dzień upływał za drugim, a nie spadł nawet najmniejszy płatek, Aż tu, wyobrażcie sobie, właśnie w samym tygodniu przedświątecznym, gdy siedzieliśmy w szkole i zajęci byliśmy rachunkami, Bosse krzyknął :
- Spójrzcie! Śnieg pada !
I rzeczywiście padał. Ucieszyliśmy się tak bardzo, że zaczęliśmy krzyczeć : hurra ! "

Najprzyjemniejszą częścią przygotowań, w których ochoczo brałam udział, było ubieranie choinki ( na szczęście większość szklanych bombek jeszcze się zachowało i również w tym roku wisi na choince ). A kiedy w końcu upłynęły dni przedświątecznej krzątaniny ( dla mnie przyjemne, dla mamy pracowite ) i wreszcie nadchodziła Wigilia - rozpoczynał się czas wyczekiwania na pierwszą gwiazdkę. Oj, dłużyło mi się owo oczekiwanie, dłużyło !

" A potem nie pozostawało nam już nic innego jak CZEKAĆ ! Lasse powiedział, że te godziny po południu w dzień wigilijny, gdy się tylko chodzi i czeka, i czeka, to jest coś takiego, od czego ludzie siwieją. "
" W końcu jednak nadszedł wieczór wigilijny i jedliśmy kolację przy rozsuwanym świątecznym stole w kuchni. "

Wreszcie mogliśmy podzielić się opłatkiem. Szczerze powiem, że będąc dzieckiem kulinarnych wysiłków mamy nie doceniałam. To, na co przez cały czas czekałam, miało wydarzyć się po wieczerzy. Dziwnym zbiegiem okoliczności, zawsze gdy zjawiał się Mikołaj, taty nie było - chwilę wcześniej musiał wyjść na podwórko. Biedny tata ! - myślałam ( dopóki wreszcie go nie zdemaskowałam ) - Przegapić wizytę takiego niezwykłego gościa to prawdziwy pech !

Jak każdy lubię sobie czasami ponarzekać : na komercjalizację świąt, na kolejki w sklepach, na brak pieniędzy i czasu ( a tyle jest przecież do zrobienia ) i w ogóle, że z tymi świętami to wiele hałasu o nic, bo przecież święta, święta i po świętach... W przypadku Bożego Narodzenia górę jednak bierze moja sentymentalna natura. Lubię wracać myślami do małej dziewczynki, którą kiedyś byłam - o oczach ogromnych jak spodki na widok niezwykłego, brodatego przybysza z workiem na plecach. I właśnie owego świątecznego zachwytu , zdumienia i entuzjazmu tej małej dziewczynce najbardziej zazdroszczę.
I mogłabym ciągnąć swoje wynurzenia jeszcze dłużej, ale i czasu trochę mało, a i czytelników też nie chcę moją ckliwością zamęczać - kończę zatem nie nadużywając Waszej cierpliwości.

Wesołych Świąt !

Tekst został wcześniej zamieszczony na moim blogu : Morze książek

Informacje o zamieszczonym zdjęciu - żródło : www.flickr.com, właściciel zdjęcia : The Texas Collection, Baylor University, licencja Creative Commons.

Astrid Lindgren, Dzieci z Bullerbyn, Instytut Wydawniczy Nasza Księgarnia, 1982, s. 390

Zajazd "Jerozolima"

2011-12-22T20:27:00.001+01:00

Samotność jest zawsze samotnością wobec kogoś. To właśnie jest ważne, kto jest nieobecnym w naszej samotności. Gdy jest to samotność od ludzi w ogóle, wtedy jest to tylko pustka.

Czym innym jest samotność wobec kogoś najbliższego, jedynego. Jego nieobecność wypełnia tę samotność, nadaje jej barwę. Nawet bolesna tęsknota jest jakąś formą obecności."

Cytat z Notatnika Anny Kamieńskiej łączy się z nastrojem początkowym kolejnej (piątej) powieści Marthy Grimes Zajazd "Jerozolima". Nasz znajomy nadinspektor Richard Jury szczególnie odczuwa swoją samotność w czasie przedświątecznym. Pięć dni przed Bożym Narodzeniem znalazł się w okolicach Newcastle, gdyż został zaproszony do swojej kuzynki, jedynej rodziny. Odpowiednim miejscem do spojrzenia w głąb siebie jest cmentarz. Tam spotyka kobietę zainteresowaną napisem na płycie nagrobnej. Zawiera znajomość z Helen Minton, jedną z tych kobiet, których uroda z wiekiem nabiera szlachetności. Rozmowa sprawia, iż Jury ma nadzieję na kontynuowanie tej znajomości. Tymczasem Helen zostaje otruta, a nadinspektor jest zainteresowany wyjaśnieniem sprawy, mimo ze tylko miejscowa policja ma prawo do prowadzenia śledztwa.

(...)

Ciąg dalszy w Niecodzienniku Literackim. Zapraszam.

„Miracle on Regent Street” - Ali Harris

2011-12-21T23:52:00.000+01:00

Czas akcji – grudzień, ostatnie tygodnie przedświątecznych zakupów. Bohaterowie – Evie Taylor i niedoceniani pracownicy domu towarowego Hardy's. Styl – vintage. Co to za książka? To debiut Ali Harris, „Miracle on Regent Street”, zadziwiająco zabawna i ciepła opowieść o poszukiwaniu miłości i własnego stylu! Zapraszam tu!

W poszukiwaniu białych świąt

2011-12-21T23:27:00.002+01:00

Film „Gospoda świąteczna” MarkaSandricha z 1942 roku pamiętałam z jakiegoś pokazu „W starymkinie” obejrzanego w dzieciństwie. Pamiętałam dwóch bohaterów,którzy rywalizowali o dziewczynę i mnóstwo śniegu. Postanowiłamgo sobie przypomnieć ze względu na wyzwanie „Znalezione podchoinką” i niezapomnianą piosenkę „White Christmas”.Obejrzałam film już kilka razy w ciągu ostatnich dni i muszęprzyznać, że ma mnóstwo uroku.

Zapraszam, na recenzję tego filmu na mój blog.

Wieści William Whorton

2011-12-21T22:11:00.000+01:00

Bardzo lubię prozę Whortona; przeczytałam prawie wszystkie napisane przez niego książki. Podobała mi się większość. Wieści są z racji tematu bardzo odpowiednią lekturą świąteczną. Akcja toczy się we francuskim starym ponad trzechsetletnim młynie w okresie świąt Bożego Narodzenia. Jest to opowiadanie, które opisuje historie sześciu członków rodziny. Każda historia opowiadana jest przez inną osobę, choć największą rolę pełni w niej ojciec rodziny, będący nie tylko jednym z bohaterów, ale i narratorem. Technikę opowiadania tej samej historii z różnych punktów widzenia przedstawia Wharton także w Tacie, jednej z moich ulubionych jego powieści.
Will - ojciec rodziny, który jest alter ego pisarza jest nauczycielem w amerykańskim College w Paryżu i filozofem. Wiecznie się zamartwia i wszystko analizuje. W sytuacji groźby rozpadu jego małżeństwa postanawia jeszcze raz przeżyć cudowne rodzinne święta, które ma nadzieję scalą to, co może niedługo ulec zniszczeniu. Ten z pozoru szalony pomysł zaproszenia na święta rodziny, która nie bardzo ma ochotę na ich spędzanie gdzieś na pozbawionym uroków cywilizacji odludziu (bez centralnego ogrzewania, ciepłej wody, telefonu czy telewizji) okazuje się impulsem do przemyśleń i podjęcia pewnych ważnych decyzji przez każde z dorosłych już dzieci.
Poza warstwą psychologiczną opowieści mnie spodobała się jej świąteczna oprawa. Kamienny młyn położony w pokrytej śniegiem dolinie nad zamarzniętym stawem w otoczeniu ośnieżonych drzew robi wspaniałe wrażenie. Na szybach młyna mróz wymalował lodowe inkrustacje. Ściany młyna zostały przyozdobione kilkunastoma metrami czerwonego aksamitu, stół pokryty obrusem z zielonego sukna i zastawiony wazonem z gałęziami ostrokrzewu. Wnętrze młyna zdobi ogromna, kilkumetrowa choinka. Kiedy Will maluje drewnianą podłogę czuję niemal zapach lakieru, a kiedy zapalają ogień w kominku i wspólnie śpiewają kolędy chciałabym znaleźć się tam wtulona w fotel i wpatrzona w ogień. Potem jest wspólne ubieranie choinki, przygotowywanie posiłku, zabawa w gospodzie, otwieranie prezentów, wspólne lepienie szopki ze śniegu. To co z punktu widzenia ojca rodziny jest fantastycznym współprzeżywaniem nastroju świąt, z punktu widzenia pozostałych członków rodziny jest obowiązkiem, koniecznością, ucieczką, rozterką.

Obok moja ubiegłoroczna choinka
To co tak mnie urzeka podczas czytania (mroźne, białe święta, pokryte grubą warstwą śniegu drzewa, lodowe sople) mogłoby nie być tak urzekające, gdybym znalazła się na miejscu bohaterów opowieści. Zimny, niedogrzany młyn, brak ciepłej wody, ogień, który dymi, zamiast grzać.
Kilkanaście lat temu spędzałam Sylwestra w domku na działkach. Nie był to co prawda stary kilkusetletni młyn, ale otoczenie było równie piękne. Było mroźnie, było biało, wokoło las, niedaleko zamarznięty staw. Niestety było też przeraźliwie zimno. Kilkanaście stopni ciepła, a jedyne źródło ogrzewania – koza, przez długi czas, nie chciało się rozpalić, zmarzłam wtedy na kość.
Wracając do lektury; jest tam też scena przedświątecznych zakupów, która mnie (zakupoholiczkę) wprawia w błogostan. Książka kończy się zupełnie inaczej niż się spodziewałam. Nie daje rozwiązania, ale daje nadzieję. Tym też jest dla mnie Wigilia. Nadzieją. Nadzieją na pojednanie, na odkupienie win, na lepsze czasy.

"Matka Wszystkich Lalek" Monika Szwaja

2011-12-21T09:15:00.000+01:00

"Matka Wszystkich Lalek" nawiązuje do świąt Bożego Narodzenia, dlatego polecam...

Monika Szwaja zabiera nas w niesamowitą podróż do Bretanii. Wspaniałe miejsce, które warto odwiedzić, zwiedzić, a nawet tam zamieszkać. Jednocześnie autorka opisuje nam nasze piękne Karkonosze, które mają swój urok i czar. Co łączy te dwa urocze zakątki pełne magii? Łączy je pewna niespełna 30 letnia Klara, a raczej z francuskiego Claire. Klara to wspaniała i utalentowana osoba, która wraz z rodzicami, siostrą i babcią mieszka na małej wysepce w Bretanii.
"Pointe du Raz jest najbardziej na południe wysuniętym cyplem półwyspu Finistere, ograniczającym z kolei od północy wielką i słynną ze sztormów Zatokę Biskajską. Powyżej Pointe du Raz był juz otwarty Atlantyk. Na przedłużeniu cypla, osiem kilometrów od jego końca, tkwiła w oceanie maleńka wysepka, Ile-de-Sein..."
Zachełmie, górska miejscowość, w której żyją wspaniałe osoby. Jedna z nich niestety jest umierająca, z ostatnią wolą do Bretanii wyrusza Egon i Erwin Zacharzewscy. Wiozą wiadomość, która zmieni życie niejednej osobie...
Monika Szwaja wspaniale wplata wątek wspomnieniowy, który wywołuje ogromne emocje. Poznajemy Elżunię, która w swoim życiu przeżyła niesamowite chwile pełne cierpienia, żalu, a chwilami szczęści...

Więcej TUTAJ_KLIK

Powróćmy jak za dawnych lat...

2011-12-20T23:36:00.000+01:00

Niedawno w moje ręce trafiła książka„O ziemiańskim świętowaniu. Tradycje świąt Bożego Narodzeniai Wielkiejnocy” Tomasza Adama Pruszaka i przyznam szczerzezakochałam się w niej od pierwszego wejrzenia. Dawno nie widziałamksiążki tak starannie i pięknie wydanej. Czytelna choć drobnaczcionka bardzo elegancko złamana i przeplatana co jakiś czasstarymi zdjęciami i rycinami, wprowadziła mnie w dawny światszlachecki i sposób obchodzenia świąt wśród polskich ziemian.

Więcej o książce na moim blogu. Zapraszam.

Ekspres polarny (reż. Robert Zemeckis)

2011-12-20T15:38:00.000+01:00

Każdy z nas miał kiedyś niezachwianą wiarę we wszystko, wróżki, zając wielkanocny, św. Mikołaj. Ta nasza pewność, radość gdy nadchodził czas spotkania ich. Z czasem co niektórzy tą wiarę tracą, zabiera ją nam dorosłość oraz brak wyobraźni. A co jeśli brak wiary sprawia, że zanika wszystko?

„Ekspres polarny” to historia ośmioletniego chłopca, który przestaje wierzyć w tak ważną osobistość jaką jest św. Mikołaj. Wszystko jednak się zmienia gdy w Wigilię budzi go pociąg zatrzymujący się obok jego domu, okazuje się, że dojedzie nim na Biegun Północny. Początkowo niezbyt dowierza Konduktorowi, ale po namyśle wsiada do pociągu. I tak zaczyna się jego przygoda podczas, której pozna nowych przyjaciół, a także nauczy się kilku ważnych rzeczy. Co ważne spotka też Mikołaja ;).

Z tego co wyczytałam film powstał na podstawie książeczki, która liczyła sobie zaledwie 29 stron. Reżyser musiał się napracować przy tworzeniu. I jak dla mnie to jest kawał dobrej roboty. Bajka uczy i bawi, brak tu jakiś scen przemocy, które teraz bardzo często się pojawiają. Jest tu przekaz o wybaczaniu, wierze, przyjaźni. Wszystko ładnie wplecione w fabułę. „Ekspres polarny ogląda się z ciekawością i przyjemnością. ;).

Trochę krótko, ale obowiązki wzywają ;)

Krallowych świąt

2011-12-19T23:26:00.001+01:00

Dziś nie będzie ani o książce, anio filmach. Będzie za to o wspaniałym świątecznym rozkołysaniu. Jak zapewne wiecie teoretycznie naszekolędy zarezerwowane są na samo Boże Narodzenie. Na szczęściejest sporo piosenek, które wprowadzają w odpowiedni klimat.Osobiście bardzo lubię te stare, pochodzące z amerykańskichfilmów złotego okresu Hollywood. Do tej pory najbardziej ceniłamje w wykonaniach oryginalnych, ale niedawno odkryłam płytę„Christmas Songs” Diany Krall z 2005 roku. Fakt, mam lekkieopóźnienie, ale jak powszechnie wiadomo, lepiej późno niż wcale.

Ciut więcej o tej płycie na moim blogu. Zapraszam.

Uwaga! Mikołaj spada z nieba

2011-12-18T23:10:00.000+01:00

Muszę przyznać, że przeróbświąteczny mam świetny. Gdybym chciała do świąt opisaćwszystko, co do tej pory za mną, musiałabym pisać po kilka postówdziennie. Tego jednak nie zrobię, bo z powodu wzmożonej aktywnościnie mam czasu na pisanie. Za to mam nadzieję, że w święta i tużpo nich odbiję to sobie z nawiązką. Do tego czasu spróbujęnapisać po jednym poście dziennie, choć i to teraz dla mnie wyzwanie nie lada.

Zacznę od książki, która powinnabyć tu od dawna, a przynajmniej od roku: „Kiedy Święty Mikołajspadł z nieba” Cornelii Funke. To lektura, na którąwypatrzyłyśmy w zeszłym roku w bibliotece. Twarda okładka zczerwono złotymi akcentami wizualnie bardzo dobrze się wpisuje wświąteczne standardy, a tu jeszcze pojawia się na niej renifer.Środek też niezły – 174 strony, na których jest sporo tekstu,ale też wiele ilustracji i to nie takich zwykłych a la Disney, aleobrazków ołówkowych.

Na małe co nieco o tej książce zapraszam na mój blog.

William Wharton, Wieści

2011-12-18T15:54:00.000+01:00

Kiedy karty książki mają w sobie zapach świąt, to znaczy, że autor popełnił mistrzostwo. Kiedy przy każdym słowie się uśmiechasz - to znaczy, że jest to wielkie dzieło. Kiedy słyszysz trzask ognia w kominku i czujesz zapach starego młyna i śniegu - wiesz, że trafiłeś na coś wyjątkowego... Taką książką są właśnie "Wieści" Williama Whartona.

Bez wątpienia ta wspaniała, zabawna i pełna ciepła opowieść zasługuje na drugie miejsce. William Wharton już dawno podbił moje serce, a „Wieści” były pierwszą powieścią autora jaka wpadła mi w ręce. Stało się to przypadkowo, a czytałam ją leżąc w łóżku i cierpiąc na grypę. Idealne warunki do wczucia się w klimat!

Will Kelly wraz z rodziną przybywa do starego młyna w pięknej, francuskiej miejscowości, aby w tym niezwykłym miejscu spędzić Boże Narodzenie.

Trzeba przyznać, że sceneria jest jak z bajki! Spada śnieg, wszystko paraliżuje srogi mróz, a w samym młynie zimno jak diabli. Trzeba rozpalić w komiku wielki ogień, aby móc przetrwać:

W piwnicy unosi się żywiczna woń trocin, zalegających na posadzce od rana, kiedy piłowałem tutaj brzozowe bierwiona. Całą stertę pociętych polan ułożyłem przy kominku na górze, choć ogrzanie tego mauzoleum na święta Bożego Narodzenia to zaiste trud Syzyfa.

Will, choć boryka się w książce z wieloma problemami rodzinnymi, ma w sobie wspaniałego ducha świąt. Podążając za jego narracją natychmiast przenosimy się do starego młyna, czujemy ciepło kominka i mróz na zewnątrz, wyczuwamy radość bohatera, która się nam udziela, co jest niezwykłe, bo to uczucie nas nie opuszcza! Nic dziwnego, Will potrafi być zabawny i nie jest to wymuszony humor:

Później zamierzam naciąć trochę sosnowych gałęzi w pobliskim lesie. Poczekam jednak, aż zapadnie mrok. Przez dwanaście lat kradliśmy choinki z lasu. Za dnia szukaliśmy najzgrabniejszego drzewka, a kiedy wybraliśmy, znakowaliśmy je po swojemu. W nocy przemykaliśmy chyłkiem do lasu, wycinaliśmy piłą choinkę tuż przy samej ziemi, przysypywaliśmy piaskiem świeży pniak i wracaliśmy z drzewkiem przez uśpione miasteczko do naszego młyna. Nic tak bardzo nie raduje duszy w Boże Narodzenie jak ukradziona z lasu choinka.

Rodzina zdaje się być odcięta od całego świata, a w tym magicznym miejscu Will krok po kroku wyczarowuje świąteczny nastrój. Wkłada w to całe swoje serce, choć ma problemy z żoną i dorosłymi córkami. Jednak, chwała Bogu, święta to czas pojednania i miłości, dlatego ten nastrój optymizmu utrzymuje się w fabule - czy raczej nastrój gwiazdki, niepowtarzalny!!

Nie powstrzymam się także przed zacytowaniem sceny, która rozbawiła mnie do łez i wzruszyła równocześnie:

- Okay, Will. Tego już za wiele! To zabawne odgrywać świętego Mikołaja i całą tę szopkę, ale ty zawsze przesadzasz. Co roku wychodzisz w nocy na dwór, żujesz marchew i rozrzucasz ją na śniegu, żebyśmy myśleli, że jadł ją renifer z sań świętego Mikołaja. Potem chodzisz w tych butach, pod którymi osadziłeś reniferowe kopytka, które sam wystrugałeś z drewna i chowasz na poddaszu przez cały rok. A jeszcze kupiłeś ten duży czarny pas i pozostawiłeś pewnego razu na stole, po tym jak opchałeś się pierniczkami i opiłeś mlekiem, które dzieci pozostawiły dla świętego Mikołaja. Gdyby prawdziwy święty Mikołaj wypił tyle mleka i zjadł tyle pierniczków, z pewnością nie mógłby przecisnąć się przez komin.

Zagłębiając się w „Wieści” dochodzę do wniosku, że Wharton to prawdziwy czarodziej. Zazwyczaj w powieściach z motywem świąt twórcom nie udaje się uchwycić „tego czegoś”, zaś Wharton dosłownie na każdej stronie sprawia, że czuję Boże Narodzenie tak bardzo, jakbym piekła pierniczki i piła gorącą czekoladę w zimowy wieczór… Jego święta w starym młynie są namacalne, bliskie, znajome… Ta książka to wspaniały podarunek pisarza dla nas – daje ciepło i radość, ale równocześnie każe nam się zastanowić nad istotą więzi rodzinnych i problemów dnia codziennego.

Na zakończenie wpuszczam trochę magii:

Wstaję z klęczek, podchodzę do kominka i dokładam polano do ognia. Choinka stoi blisko niego, ale nie obawiam się, że może zapalić się od iskry. Drzewko jest zielone, a iskry nie wylatują z głębokiego paleniska. (…) Lor zaczyna śpiewać, jakby była zaniepokojona czymś, ale wtórują jej wszyscy. To Cicha noc. Śpiewamy spokojnie, zgodnie. Nikt nie próbuje grać gwiazdy. Nawet Ben przyłączył się do naszego chóru. Kończymy kolędę Nad Dzieciątka snem, nad Dzieciątka snem - i zapada cisza. (…) A śnieg sypie jak nigdy.

Proszę mi wybaczyć grad cytatów, ale one najlepiej świadczą o magii tej książki. Obowiązkowa w święta!

Z bloga www.ksiazkizbojeckie.blox.pl

"Love story" (1970)

2011-12-17T14:02:00.002+01:00

"Love Story"- jak dla mnie film wyjatkowy, choc byc moze dla wielu szczyt kiczu, albo jakas przestarzala historyjka. Ekranizacja powiesci Ericha Segala. O tak, historyjka jak na dzisiejsze czasy banalna: Para mlodych ludzi z zupelnie odmiennych srodowiski spotyka sie na studiach i na przekor wszystkiemu postanawia byc razem. Jenny- mloda studentka muzyki ze sredniej klasy spoleczenstwa i Oliver z zamoznej, bardzo bogatej rodziny. Oliver w konflikcie z ojcem i swoja rodzinna tradycja, Jenny prostolinijna i dobra... Mlodzi pobieraja sie, wkraczaja w zycie, jednak okazuje sie, ze Jenny jest smiertelnie chora....

Jednak to wlasnie ten film kojarzy mi sie ze swietami i domem. Po pierwsze z moja niezyjaca babcia, gdy w jakis wiglijny wieczor TVP odtwarzala wlasnie ten film, a moja babcia plakala. Po drugie ten film dzieje sie zima. Tylko 2 sceny (liczylam) dzieja sie latem. Glowna bohaterka ma zas zamiar zdarzyc ze swoim umieraniem przed Bozym Narodzeniem i udaje jej sie to. Jeszcze kilka swiatecznych scen: Oliver sprzedajacy choinki, Jenny, ktora cwiczy z dzieciecym chorem kolede "Es ist ein Ros entsprungen" (moja ulubiona niemiecka koleda). Gros swietnych bezdialogowych scen w zimowej scenerii- Oliver szusujacy na lodowisku, dwojka bohaterow bawiaca sie w sniegu. To nie wiosna, kwiaty i ptaki sa swiadkami ich milosci- to zima. To zima wreszczcie bedzie swiadkiem smierci. To poprzez ogromna polac sniegu Oliver poprowadzi zone do szpitala. Czyz nie zima jest pora umierania rowniez? Jednak przebija z tego filmu tez nadzieja. Nadzieja, ze ludzie potrafia sie odnalesc mimo roznic i zalow. Czyz nie jest to tez przeslaniem Swiat?
Film stoi tez swietnymi dialogami. No i oczywiscie para aktorow odtwarazajacych glowne role- wiekszosc scen to jedynie ten duet. O muzyce wspominac chyba nie musze?
Zycze milego ogladania :)

Wigilijna magia

2011-12-16T19:49:00.000+01:00

Pamiętacie klasowe mikołajki?

Ustalanie zasad, losowanie, kompletowanie paczuszki, wyczekiwanie na swój prezent i... no niestety, bywało, że zamiast radości zdarzało się rozczarowanie...

Mając w pamięci różne okołomikołajkowe historie staram się tak wpłynąć na swoich uczniów aby zamiast robienia paczek zafundowali sobie jakąś przyjemność ogólnoklasową:)

Nie inaczej było w tym roku - moje pierwszaczki świetnie dały się zmanipulo... znaczy się doceniły argumentację pani wychwawczyni i zadecydowały, że jedziemy do kina. A że jesteśmy bardzo towarzyscy to wyjazd organizowaliśmy z równoległą IA. Po przeprowadzeniu burzy mózgów (to huragan normalnie był...) udało się osiągnąć porozumienie i padło na"Listy do M.".

Z przyczyn obiektywnych zaliczyliśmy pewien poślizg w czasie i wreszcie wczoraj mikołajkowy wyjazd doszedł do skutku.

O czym jest film to pewnie większość wie, ale jakby się zdarzył ktoś kto jeszcze nie widział tej komedii świąteczno-romantycznej to powiem, że najogólniej mówiąc jest to film o miłości. I to o miłości w najróżniejszych odmianach.

Mikołaj pracuje w radiu, jest wdowcem i samotnym ojcem kilkuletniego Kostka, który chciałby, żeby jego tato się zakochał i był szczęśliwy. Doris marzy o wielkiej miłości, która spadnie na nią niespodziewanie i dosłownie zwali ją z nóg. Wychowana w domu dziecka Tosia szuka kogoś kto ją pokocha i przyjmie do swojej rodziny. Mel to z kolei wyrachowany cwaniak dla którego miłość jest wprost proporcjonalna do stanu majątkowego wybranki. Wladi odnosi sukcesy zawodowe nie ma jednak dziewczyny, którą mógłby zaprosić na uroczystą kolację u rodziców. Szczepan i Karina kiedyś się kochali, ale już nawet nie potrafią ze sobą rozmawiać. Betty oczekuje przyjścia na świat dziecka i kocha swojego nienarodzonego Kazika ogromną matczyną miłością. Małgorzata i Wojciech to wykształceni, majętni i kulturalni ludzie, których życie jest przeraźliwie puste i zimne. Jeszcze Maja, Kacper, Florian, Malina...

W ten jeden wyjątkowy, wigilijny dzień i wieczór ich los się odmieni.

Jak to z komediami romantycznymi bywa jest sporo śmiechu, są momenty wzruszające - generalnie całkiem niezła rozrywka. Duża w tym zasługa aktorów - Maćka Stuhra, Tomasza Karolaka, Agnieszki Dygant, Piotra Adamczyka, Agnieszki Wagner, Wojciecha Malajkata, Beaty Tyszkiewicz czy Leonarda Pietraszaka. Na uznanie zasługują grające w filmie dzieciaki - Julka Wróblewska, Adam Tyniec a przede wszystkim rewelacyjny Kuba Jankiewicz w roli Kostka.

A dla niezdecydowanych zwiastun "Listów do M."

Glenn Beck, Świąteczny sweter

2011-12-15T08:31:00.000+01:00

W czym zaklęta jest gwiazdka? W skrzypiącym śniegu, który nocą mieni się od blasku księżyca i ulicznych latarni. W nocy śnieg wydaje się być mniej zimny, zamienia świat w wielką pierzynę usianą brokatem. W czym tkwi fenomen Bożego Narodzenia? W świątecznym poranku. W Polsce stoły ścielą się wówczas bogactwem smakołyków, a w Ameryce – dom wypełnia się tupotem dziecięcych stóp, które ścigają się do choinki, by móc zobaczyć prezenty. Święta dla każdego pachną inaczej, dla jednych karpiem, dla innych cynamonem, a może górą naleśników z syropem klonowym? Dla dzieci święta pachną miłością i… podarunkami. Tak też jest z Eddiem, bohaterem powieści Świąteczny sweter autorstwa Glenna Becka.

Być może magia świąt zamyka się w tym, że Glenn Beck - telewizyjny prezenter, wielki showman, w którego wparuje się miliony Amerykanów, a także trzeźwiejący alkoholik i były narkoman pisze wzruszającą, świąteczną opowieść o dwunastoletnim chłopcu, który w Boże Narodzenie traci matkę. Dziecko poznaje smak bólu, rozpaczy i strachu przed śmiercią bliskich osób. Tak - to musi być siła Gwiazdki, że tak kontrowersyjny człowiek raczy nas opowieścią o prostych, ludzkich, ale gwałtownych emocjach. Emocjach dziecka.

Eddie, chłopiec jak każdy inny, dorasta w domu kipiącym od miłości. Jego ojciec to wzór - opiekuńczy, wyrozumiały i męski równocześnie. Matka – delikatna i czuła, dziadkowie – uosobienie dobra i słodyczy. A to wszystko w otoczeniu białych, cudownych świąt, pachnących chlebem, choinką i kominkiem. To idealne życie skażone jest biedą – pomimo ciężkiej pracy, rodzina chłopca nie może sobie pozwolić na wiele. To jednak nie ma znaczenia. Narrator, dorosły już Eddie, pokazuje w sposób odrobinę moralizatorski, ale nie naiwny, że miłość spaja ludzi i czyni święta najcudowniejszym okresem w roku. Ze wspomnień Eddiego wyłania się cudowne dzieciństwo, w którym brak nowego telewizora czy zimowych butów nie przysłoni piękna świątecznych dni. Co więc może zepsuć dorastanie dziecka? Nie bieda, nie ciężka praca – ale śmierć. Ukochany tata przegrywa walkę z rakiem.

Narrator pokazuje, nie bez smutku i oskarżania samego siebie, co tak wielka fala bólu może uczynić z dzieckiem. Eddie staje się chłopcem, który szczęście zaczyna upatrywać w dobrach materialnych. Odbiorcę może razić dosłowność tego przekazu, ale pamiętajmy, że to tylko dwunastolatek. Bohater pragnie bogatego domu, dostatku, a nade wszystko – roweru. To marzenie staje się jego obsesją, którą skutecznie maskuje tęsknotę za ojcem. Przedmiot to cel, który ma przywrócić życie do dawnego stanu. Rower ma dać wolność i beztroskę, której tak bardzo brakuje. I ten właśnie rower ma się znaleźć pod choinką. Ostatecznie marzenie się nie spełnia, a zamiast niego jest ręcznie zrobiony sweter. Utkany z matczynej miłości, oczko za oczkiem.

Świąteczny sweter to opowieść prosta w swojej wymowie, a jednak ujmująca. Rozczarowanie dziecka, które pod choinką znajduje „jakiś głupi sweter” zamiast wymarzonego roweru, jest tak namacalne, że aż gorzkie. A śmierć matki w Boże Narodzenie – to zwieńczenie tej tragedii, które zamienia Eddiego w Scrooge’a. Nie chodzi tu o skąpstwo, ale dziecięcą chciwość – równie porażającą, jak u ludzi dorosłych. Eddie – podobnie jak bohater Opowieści Wigilijnej, przechodzi niezwykłą metamorfozę, zakończoną prawdziwym cudem. Jednak jemu ta droga, na której także spotyka duchy czasów, zajmuje okrągły rok, by w kolejne Boże Narodzenie zatoczyć magiczny krąg. Gorycz zastępuje nowa nadzieja i radość, udzielająca się czytelnikowi.

Powieść Glenna Becka ma za zadnie dać lekcję pokory i przypomnieć o podstawowych wartościach. Być może owo przypomnienie jest odrobinę nachalne, zbyt uwidocznione, ale dające do myślenia i poruszające. Ta pięknie wydana książka może stać się chwilą wytchnienia w grudniu, który jest miesiącem zabieganym, pełnym stresu. Niech więc otuli nas ulubiony, zimowy sweter, smak gorącej czekolady i szelest kartek...

Recenzja z bloga:

www.ksiazkizbojeckie.blox.pl

Magia świąt czyli "Obiecaj mi" R. P. Evansa

2011-12-14T17:29:00.000+01:00

Chociaż pogoda za oknem jest tego całkowitym zaprzeczeniem to jednak kalendarz wie swoje - coraz bliżej święta:)

Maszyna marketingowa już ruszyła, z wystawowych szyb uśmiecha się coraz więcej mikołajów, telewizyjne reklamy doradzają co kupić pod choinkę, karpie w stawach hodowlanych wykazują coraz większą nerwowość a w mojej szkole rozpoczęły się przygotowania do jasełek i wigilijnego koncertu.

Święta to szczególny okres w roku kiedy stajemy się bardziej życzliwi, zapominamy na chwilę o naszych problemach i staramy się choć trochę czasu spędzić z najbliższymi. Mamy też trochę więcej czasu, który można przeznaczyć na lekturę. I nie wiem jak wy ale ja lubię sobie pod choinką poczytać coś lżejszego, wzruszającego, ze szczyptą magii i koniecznie ze szczęśliwym zakończeniem. I na taką książkę trafiłam właśnie teraz - co prawda kilka tygodni przed świętami, ale może to i dobrze, bo zdecydowanie potrzebowałam takiej lektury.

Bohaterką najnowszej książki Richarda Paula Evansa pt. "Obiecaj mi" jest niespełna trzydziestoletnia Beth Cardall. Jej życie jest poukładane i szczęśliwe - Marc, jej mąż jest przedstawicielem handlowym, ona sama pracuje w pralni a sześcioletnia córeczka Charlotte zaczęła właśnie chodzić do szkoły. Cardallowie nie są może zbyt zamożni, spłacają kredyt hipoteczny ale nie mają większych kłopotów. Spokojna egzystencja Beth i jej rodziny kończy się jednak bezpowrotnie w lutym 1989 roku. Charlotte zaczyna chorować i lekarze nie są w stanie zdiagnozować co jej tak naprawdę jest a Beth odkrywa, że mąż ma romans. Zrozpaczona i zraniona kobieta wyrzuca go z domu, jednak dla dobra dziecka pozwala mu wrócić i stara się przebaczyć. Kiedy wydaje się, że wszystko jest na dobrej drodze spada na nich kolejny cios - Marc jest śmiertelnie chory i ma przed sobą jedynie kilka miesięcy życia. Po jego śmierci Beth popada w ogromne kłopoty - Charlotte jest coraz bardziej chora, kończą się pieniądze a pensja Beth wystarcza ledwie na skromne utrzymanie. Przyjaciele starają się pomóc kobiecie ale sami też nie mają zbyt dużych zasobów.

Kiedy wydaje się, że wszystko już stracone w życiu Beth pojawia się Matthew - tajemniczy młody mężczyzna, który wie o niej zadziwiająco dużo...

R.P. Evans jest dosyć dobrze znany polskim czytelnikom, wydano u nas siedem jego powieści i wszystkie odniosły sukces. Osoby, które przeczytały już coś jego autorstwa podkreślają, że książki Evansa niosą ze sobą ogromną dawkę optymizmu i wiary w drugiego człowieka. Jak dla mnie to pierwsze spotkanie z tym amerykańskim pisarzem i mogę go zaliczyć do udanych. Książkę czyta się szybko - to zasługa klarownej narracji i nieźle skomponowanych dialogów, nie ma właściwie wątków pobocznych, więc nie trzeba się specjalnie wysilać żeby zapamiętać jakie są relacje pomiędzy poszczególnymi bohaterami, których z resztą można na palcach policzyć. Czyli same plusy:)
Są też niestety minusy - powód i sposób w jaki Matthew pojawił się w życiu Beth jest ostatecznie do przyjęcia (Niech żyje magia Świąt!) ale już finał ich znajomości całkiem nie przypadł mi do gustu... Straciłam jakoś całkiem sympatię dla tej kobiety, która (kurczę, jak to napisać, żeby nie zdradzić za dużo...) hmm... zapomina o jakiejś podstawowej etyce. Zabrzmiało może trochę górnolotnie, ale ja to tak niestety odebrałam.

Ale generalnie książka mi się podobała i uważam, że to lektura jak znalazł na nadchodzący świąteczny czas.
Bo w lipcu chyba by mi się tak nie spodobała niestety...

J.R.R. Tolkien, Listy Świętego Mikołaja

2011-12-12T10:50:00.000+01:00

Grudzień to miesiąc magiczny i nikt tak jak dzieci nie czuje, że zbliża się coś ważnego. Święta. A kiedy jest już wieczór, a za oknem śnieg skrzy się w świetle ulicznych lamp, warto przeczytać sobie historie tak ujmujące, tak cudowne, tak przepełnione miłością, że aż… nie chce się wierzyć, że ich autorem jest sam J.R.R. Tolkien. Listy Świętego Mikołaja – obowiązkowa lektura!

Tolkien przez lata, każdego roku, pisał do swoich dzieci listy, w których zamieniał się w samego Świętego Mikołaja. To, co stworzył, stało się fantastyczną, kolorową historią nie tylko o samym Mikołaju, ale także o jego przyjaciołach z bieguna północnego. Korespondencji towarzyszyły wspaniałe ilustracje. Czy można sobie wyobrazić znakomitsze przeżywanie okresu świątecznego?

Przeczytajmy jeden list, choć każdy jest zabawny, wyjątkowy, oryginalny:

Dom Świąteczny, Biegun Północny
22 grudnia 1920 roku
Kochany Johnie!
Słyszałem, że pytałeś tatę, jak wyglądam i gdzie mieszkam. Narysowałem Ci mój portret i dom. Dobrze pilnuj tego obrazka. Właśnie wyruszam do Oksfordu.
Wiozę sporo zabawek - część dla Ciebie. Mam nadzieję, że zdążę na czas.
Na Biegunie Północnym pada dziś bardzo gęsty śnieg. Ucałowania
Święty Mikołaj

Listy pisane są bardzo skrupulatnie, to także odpowiedź na korespondencję dzieci. Tolkien rysuje, naśladuje pismo Mikołaja, opowiada fascynujące historie z bieguna. Nawet sam niedźwiedź polarny ma tu coś do powiedzenia:

PS
Święty Mikołaj okropnie się spieszył - kazał mi dołączyć
jedno ze swych magicznych ciasteczek. Rozłamując je,
pomyślcie jekieś życzenie i zobaczcie,
czy się spełni. Przepraszam za grube pismo, ale mam
niezgrabną łapę. Pomagam Świętemu Mikołajowi pakować
prezenty. Mieszkam z nim. To ja
WIELKI (Polarny) NIEDŹWIEDŹ

Oczywiście, Listy są także portretem pisarza, który jest ojcem współczesnej fantastyki. Widzimy jego fantazję, pomysłowość, ale przede wszystkim – wielkie, rodzicielskie serce.

Trudno wyobrazić sobie lepszą lekturę do poduszki dla dziecka. Oczyma wyobraźni widzę, jak bardzo rozpalona będzie wyobraźnia maluchów, które będą mogły posłuchać opowieści samego Świętego Mikołaja! Czy można im tego odmówić?

Tolkien to mistrz. Listy Świętego Mikołaja są tego potwierdzeniem, to chyba najcudowniejsza pamiątka, jaką nam po sobie zostawił…

zzzz

Doskonałe święta?

2011-12-11T19:09:00.001+01:00

Święta Bożego Narodzenia toniezwykły i magiczny czas. Rodzinne spotkania, choinka, światełka,Mikołaj, śnieg, smakołyki w tym czasie są wszędzie.Dlatego też święta to bardzo ciężki czas dla ludzi samotnych.Zupełnie inaczej czuje się człowiek, który sam idzie przezoświetlone świątecznymi lampkami ulice naświąteczne zakupy i sam musi oglądać wszystkie świąteczneprogramy, reklamy i filmy. I nawet jeśli nie lubi świąt i chciałbyich nie dostrzegać, nie ma takiej szansy.

Jak w takim razie poradzić sobie w Boże Narodzenie? Zapraszam do przeczytania o filmie "Przetrwać święta" Mike'a Mitchella na moim blogu.

Spędźmy święta w Lost River ;)

2011-12-11T18:07:00.003+01:00

A Redbird Christmas

Literackie, 2005
Literatura amerykańska
Liczba stron: 234
10/10

Fannie Flagg jest autorką, o której każdy chociaż słyszał. Jej "Smażone zielone pomidory" to bestseller, który wielu przeczytało. Pisarka urodziła się w 1944 roku, w Alabamie. Mając 19 lat zaczęła produkować programy telewizyjne, następnie dala się poznać jako aktorka i znakomita pisarka uwielbiana przez czytelników z całego świata.

Jak myślicie: Co robi samotny, rozwiedziony mężczyzna, dysponujący bardzo skromnymi oszczędnościami i mający przed sobą zaledwie kilka miesięcy życia?
A. poddaje się smutkowi i przygnębieniu?
B. kupuje skrzynkę piwa jako jedyną osłodę tej ponurej sytuacji?
C. wyjeżdża do Lost River, małego miasteczka w Alabamie, poznaje jego nieco zwariowanych i sympatycznych mieszkańców, próbuje pomóc małej niepełnosprawnej Patsy oraz zaprzyjaźnia się z małym ptaszkiem o imieniu Jack i... czeka na cud?
Oswald, bohater książki Fannie Flagg, wybrał rozwiązanie C. (I zdradzę Wam sekret: To właśnie była najlepsza odpowiedź!!!).

Pewnie gdyby nie wyzwanie czytelnicze Znalezione pod choinką nie sięgnęłabym po tę książkę. I powiem Wam szczerze, że wiele bym straciła, bo była to cudowna podróż do malutkiego miasteczka Lost River.
Nie można powiedzieć, że Lost River jest zapomniane. Nie ma tam pustostanów, zapuszczonych ogrodów, wszędobylskich chwastów. Dom Kultury nie jest ruiną, jedyny sklep nie został opuszczony. Wręcz przeciwnie - Lost River tętni życiem. Sklep Roya ma się świetnie, dookoła piękne ogrody, zadbana rzeka, o Dom Kultury dbają Groszki. To właśnie do tego miejsca przybywa umierający (choć ciągle trwający wśród żywych) Oswald T. Campbell.
Oswald to przyjemny facet koło pięćdziesiątki. Rozwiedziony, należy do AA. Kiedy dowiaduje się o chorobie dzwoni do Lost River, miasteczka z broszurki z początków XX wieku. Okazuje się, że jedyny miejscowy hotel spłonął w 1911 roku. Ale sympatyczni mieszkańcy pomagają Oswaldowi lokując go u Betty Kitchen.
"Boże Narodzenie w Lost River" to niezwykła książka. Pełna nadziei, ciepła, wiary, dobra i miłości. Tej ostatniej tu szczególnie dużo, ale w taki spokojny, nienarzucający się sposób. Frances nie spodziewa się, że ponownie odnajdzie miłość. Mildred przejdzie uczuciową przemianę i wyjedzie z mężczyzną z miasteczka. Roy także odżyje pod względem miłości.
W Lost River zdarzy się niejeden cud. Kreole przejdą na drugą stronę rzeki, w dziwny sposób spełni się życzenie małej Patsy. Spadnie także śnieg, co już samo w sobie jest niezwykłe. Choć książka jest trochę przewidywalna, nie umniejsza to piękna powieści.
Gorąco polecam książkę na te dni przed Bożym Narodzeniem. Kiedy ja ją czytałam w tle świątecznie zawodził Elvis Presley. Coś pięknego.

Recenzję znajdziecie także na moim blogu

"Coming Home" - Patricia Scanlan

2011-12-11T15:30:00.000+01:00

Zapraszam do przeczytania moich wrażeń z lektury książki Patricii Scanlan - "Coming Home" - czekają na was irlandzka gościnność, tradycja i rodzinne święta. Moim zdaniem to idealna lektura na świąteczne popołudnie!

Więcej tutaj.

Święta w domu sióstr

2011-12-09T22:36:00.001+01:00

Najtrudniej ocenić książkę, o której czytało się wiele pochlebnych opinii, wręcz czytelnicy jej pożądali, kiedy była nieosiągalna w księgarniach. Łatwo wtedy o rozczarowanie, gdy w rezultacie nie sprostała wymaganiom postawionym przed rozpoczęciem czytania. Tak jest z Domem sióstr Charlotte Link. Właściwie jest to powieść w powieści, przekładana jak placek świąteczny. Ale po kolei.

Białe Boże Narodzenie jak z piosenki jest oczekiwane jako dopełnienie świątecznego wystroju - na zewnątrz biało, w domu ciepło, przytulnie i... smacznie. Oczekuje się specyficznej atmosfery sprzyjającej wzmocnieniu więzi, ułożenia problemów osobistych po wyjaśnieniach, podejmowania ważnych decyzji. Z tą myślą niemieckie małżeństwo prawników wynajęło dom na odludziu w Yorkshire. Miał to być też prezent Barbary dla Ralpha z okazji czterdziestych urodzin. Tymczasem zanosi się na zimę stulecia. Ludzie z miasta nie są zapobiegliwi i przewidujący, więc Wigilia wita ich śnieżycą, ścianą śniegu i odcięciem od świata z brakiem zapasów żywności. Parę kromek chleba, jajek, marmolady, nieco masła, kilka zwiędniętych ziemniaków, kawa i herbata to ich świąteczna i poświąteczna uczta wymagająca racjonowania. Są jak Robinsonowie, którzy muszą oswoić nową rzeczywistość. Między nimi na odludziu też nie układa się dobrze, nie potrafią przezwyciężyć urazów.

Właścicielka domu, siedemdziesięcioletnia Laura, wyjechała do siostry, ale nieustannie myśli o domu, bojąc się o coś, co może zostać przypadkowo odkryte.

W czasie wyprawy do szopy po drewno Barbara natyka się na skrzynkę zawierającą maszynopis dawnej właścicieli domu, Frances Gray, który nie jest typowym pamiętnikiem, lecz powieścią pisaną w trzeciej osobie, by mieć dystans do opisywanych spraw. Charlotte Link na przemian przedstawia dni świąteczne i końca roku 1996 oraz kolejne wydarzenia z życia Frances i jej rodziny oraz bliskich. Odkryta powieść to typowa saga rodzinna zaczynająca się na początku XX wieku, by potem przedstawić działalność sufrażystek, losy na froncie francuskim I wojny światowej, skupić się na wydarzeniach II wojny światowej, ale widzianej z perspektywy prowincji. Wiele odcieni miłości, zazdrość, zdrada, nienawiść, przywiązanie do domu i ziemi, tajemnica, tworzyć ma tę smakowitą dla czytelnika część placka świątecznego. Postać autorki wspomnień jest silną osobowością, oschłą na zewnątrz, skrywającą swe uczucia i dlatego nie wzbudza sympatii podobnie jak i inne postacie. Wszyscy są irytujący swoim pogodzeniem się z losem, obłudą, bezradnością. Tak bardzo pożądają szczęścia, ale nie potrafią całego życia, uwarunkowań rodzinnych i społecznych rzucić na jedną szalę i wygrać. "Prawda bywa okrutna, a czasem bolesna, ale przynajmniej jest prawdą. Dzięki niej cała sprawa ma jakiś sens." - pisze Frances w 1980 roku.

Wierzchnia warstwa ma połączyć dwie poprzednie, wprowadzić zagrożenie, zdynamizować ciągnącą się jak guma do żucia fabułę. No i otrzymujemy dawkę grozy oraz dość szybkie zakończenie. Uff! Zakończenie jest słabszą stroną książki - zbyt pospieszne w wydarzeniach, ocenie nowej postaci, która odegra ważną rolę, jednak w paru wątkach otwarte, więc może pobudzać wyobraźnię. Wprawdzie książkę czyta się szybko, lecz nie zawsze pośpiech jest atutem.

______________________

Charlotte Link, Dom sióstr / Das Haus der Schwestern, przeł. Ryszard Wojnakowski, wyd. I, s. 640, Wydawnictwo /Sonia Draga, Katowice 2011.

Z blogu Niecodziennik Literacki

Mandarynkowy lampion

2011-12-08T23:42:00.001+01:00

Ze Świętami nierozerwalnie wiąże się także sezon na mandarynki !
Soczyste, słodkie , aromatyczne. Zajadają się nimi i mali i duzi.
A jakże piękne rzeczy z nich można zrobić ... :)

Święta z Anią i inne opowiadania na Boże Narodzenie

2011-12-08T11:10:00.000+01:00

Moja ostatnia wizyta w antykwariacie zakończyła się zakupem tej oto książeczki :

Prawdziwie szczęśliwy traf, bo ostatnio poszukiwałam czegoś o bożonarodzeniowej tematyce. " Święta z Anią i inne opowiadania na Boże Narodzenie " Lucy Maud Montgomery to ( jak tytuł wskazuje ) szesnaście opowiadań autorki. Dwa z nich pewnie znacie, bo pochodzą z " Ani Zielonego Wzgórza " i " Ani z Szumiących Topoli ", pozostałe czternaście to bliżej nieznane, pewnie nie tylko mnie, opowiadania zamawiane u autorki i publikowane przez kandyjskie czasopisma na przełomie 19-go i 20-go wieku.

Nie będę ukrywać, że najlepsze są właśnie opowiadania pochodzące z książek o Ani. Przyznam się szczerze, że dawno już do Ani nie wracałam ( pewnie kilka lat ), ale teraz mam wielką na to ochotę. Myślę, że nadchodzące święta będą doskonałą okazją, by odwiedzić Zielone Wzgórze. Pamiętacie, jak Ania marzyła o sukience z bufiastymi rękawami ? A jakie katorgi w sklepie przechodził nieśmiały Mateusz chcąc Ani kupić wspomnianą sukienkę ? Ja o tym pamiętałam, ale ZAPOMNIAŁAM, że Ania dostała ją w wigilijny poranek, a wieczorem wystąpiła w niej na uroczystym koncercie.

" Poranek wigilijny zastał świat w białej, cudnej szacie. Grudzień był bardzo łagodny i oczekiwano gwiazdki zielonej. Tymczasem w nocy spadł śnieg, który wystarczył, by całkowicie przeobrazić Avonlea. Ania zachwyconym wzrokiem patrzyła wokoło przez zamarznięte okno swego pokoiku. Sosny w Lesie Duchów stały cudne niby białe pióropusze; brzozy i dzikie wiśnie osypane były perłowym szronem; na zaoranym polach bruzdy pokryły się śniegiem. Powietrze, czyste i chłodne, sprawiało rozkosz. Ania zbiegła ze schodów, śpiewając wesoło, aż głos jej rozległ się po całym Zielonym Wzgórzu. "

"- Nie wiem, czy będę mogła jeść śniadanie- rzekła uszczęśliwiona Ania. - W tak niezwykłej chwili śniadanie wydaje się rzeczą zbyt prozaiczną. Wolę nasycić mój wzrok tą sukienką. Cieszę się tak bardzo, że bufiaste rękawy są jeszcze modne. Czuję, że nie potrafiłabym przeżyć tego, gdyby wyszły z mody, zanim doczekałabym się sukni z takimi rękawami. Nie umiałabym być zupełnie zadowolona." - nie tęsknicie za podobnymi zdaniami wygłaszanymi przez Anię ? Ja się stęskniłam.

Drugie opowiadanie pochodzące z " Ani z Szumiących Topoli " opowiada o wizycie na Zielonym Wzgórzu Julianny Brooke ( niesympatycznej nauczycielki, z którą Ania pracowała w szkole ).

" Ania już jaśniała świąteczną radością. Zaczęła jaśnieć dokładnie w momencie, gdy pociąg ruszył ze stacji. Zostawiała za sobą ponure ulice, jechała do domu, do domu na Zielone Wzgórze. "

"- Na tej drodze jest takie jedno miejsce, w którym nagle czuję, że jestem w domu - powiedziała Ania. - O, tam, na szczycie następnego pagórka, skąd widać światła Zielonego Wzgórza. Marzę o kolacji, którą przygotowała dla nas Maryla. Już tu czuję, jak pachnie. Och, jak dobrze być znowu w domu !"
Czar Ani i Zielonego Wzgórza sprawił, że Julianna Brooke wydobyła się ze swojej brzydkiej, oschłej skorupy : " Inaczej patrzę na świat - myślała Julianna zasypiając. - Nie miałam pojęcia, że istnieją tacy ludzie."

Pozostałe opowiadania, choć do wspomnianych dwóch im sporo brakuje, mają swój staroświecki urok. Nawet ich namolne morały, od których już zdążyliśmy się odzwyczaić ( już nie pisze się tak dla dzieci ) bardzo nie rażą. Najbardziej spodobał mi się " Świąteczny koszyk ciotki Cyryli ". Opowiadanie, o tym jak tytułowy koszyk, a raczej jego smakowita zawartość sprawiła, że pasażerowie pociągu, który utknął w śnieżnych zaspach, mogli prawdziwie świątecznie spędzić Boże Narodzenie.

I takie to właśnie są opowieści. O Bożym Narodzeniu i jego wielkiej mocy : do zażegnywania konfliktów i sporów, do wydobywania z ludzi wszystkiego, co najlepsze. O świętach, jako okazji do robienia dobrych uczynków. Historie mniejszych i większych cudów. Wszak wszystko musi się dobrze skończyć, prawda ? Z sympatii dla Ani i kierując się duchem nadchodzących świąt - powiem tylko tyle, że miło się tę książkę czytało. Było staroświecko, sentymentalnie, ale miło. I za Anią zatęskniło mi się przy okazji. Troszkę. ( No dobrze, bardziej niż troszkę.)

Recenzję opublikowałam wcześniej na moim blogu Morze książek . Mam nadzieję, że w ciągu najbliższych dni zamieszczę w "Znalezione pod choinką " kolejnego świątecznego posta - pomysł już jest.

Lucy Maud Montgomery, Święta z Anią i inne opowiadania na Boże Narodzenie, Galaktyka, 1996, s. 208

Kevin sam w domu

2011-12-07T19:25:00.002+01:00

Rodzina McCallisterów na Święta Bożego Narodzenia wyjeżdża do Francji. Rodzinka prawie spóźniła się na samolot, w wyniku całego zamieszania zapomnieli o 8-letnim Kevinie. Od tej pory musi sobie sam radzić w domu. Dwóch złodziei już czyha, żeby okraść dom państwa McCallisterów. Jednak nie wiedzą o tym, że ktoś został w domu. Kevin bawiąc się w dorosłego zastawia na nich pułapki.

Któż z nas nie zna Kevina McCallistera? Gdy wczoraj w mojej klasie rozeszła się fama o tym, że Polsat puszcza o 20:00 słynnego Kevina każdy chwycił za telefon, by ustawić sobie przypomnienie. I prawdę mówiąc, nie dziwię im się - sama go uwielbiam i oglądam przy każdej świątecznej okazji.
Mimo że film widziałam kilkanaście razy, zawsze tak samo się z niego śmieję. Śmieję się gdy Kevin robi zakupy, gdy ucieka przed starszym panem ze sklepu, gdy udaje mu sie wykiwać dwójkę sprytnych złodziejaszków. Najgłośniej się śmiałam przy scenie, w której Kevin straszy gościa od pizzy, że nafaszeruje go ołowiem. Tak, ten film jest niesamowicie optymistyczny.
W filmie są także momenty ściskające za serce. Piękna dla mnie jest scena , w której starszy pan Marley godzi się z synem i ściska w ramionach wnuczkę. Także moment, w którym w drzwiach staje cała rozgadana rodzina McCallisterów jest świetny. Kevin odzyskuje to czego tak bardzo nie chciał dwa dni wcześniej. Tą odzyskaną rzeczą jest rodzina.
Uwielbiam postacie złodziejaszków - Harry'ego i Marva. Oboje są fantastycznie wykreowani i nie wyobrażam sobie, by ktoś zupełnie inny miał się pojawić w tych rolach. Oni są jedyni, oni także stanowią klimat tych świąt.
Lubię oglądać ten film ze względu na jego prawdziwie świąteczno-zimowy klimat oraz z e względu na jakąś taką samoustaloną tradycję. Nie wyobrażam sobie okresu Gwiazdkowego bez Kevina.
Ja tradycję oglądania Kevina uczciłam, a Wy? ;)

John Grisham, Ominąć święta

2011-12-06T19:56:00.002+01:00

Czym są święta? Czy zagubiły się w gąszczu przygotowań i kiczu...? Czy stają się ogromem pracy i sprzątania? Pozwólmy sobie na chwilę uśmiechu, zobaczmy jak wygląda gwiazdka w USA.

Miejsce trzecie oddaję Johnowi Grishamowi, który napisał lekką i przezabawną książeczkę o tym, że święta są w nas i próba ucieczki przed nimi raczej kończy się fiaskiem.

Główni bohaterowie to małżeństwo, dla którego tegoroczne święta jawią się jako konieczność wydawania wielkich pieniędzy, mnogość ciężkiej pracy i kicz:

Na poprzednie Boże Narodzenie rodzina Lutra Kranka wydała sześć tysięcy sto dolarów. Sześć tysięcy sto dolarów! Sześć tysięcy sto dolarów na ozdóbki, lampki, kwiaty, nowego Śniegurka i kanadyjski świerk. Sześć tysięcy sto dolarów na szynki, indyki, orzeszki, sery, serki i ciasteczka, których nikt nie jadł. Sześć tysięcy sto dolarów na keksy od strażaków, kalendarze od policjantów i żarówki od tych z pogotowia. Sześć tysięcy sto dolarów na kaszmirowy sweter, którego nie znosił, sportową marynarkę, którą miał na sobie tylko dwa razy, i portfel ze strusiej skórki, który był drogi, brzydki i nieprzyjemny w dotyku. Sześć tysięcy sto dolarów na sukienkę Nory, którą nosiła podczas świątecznej kolacji w firmie, na jej kaszmirowy sweter, który zniknął w szafie zaraz po rozpakowaniu, i na modny szalik, który tak uwielbiała. (…).
Sześć tysięcy sto dolarów! I co z tego zostało? Najwyżej jeden czy dwa użyteczne przedmioty, nic więcej.

Tak więc Krankowie postanawiają spędzić ten czas w tropikach. Pomysł ten nie jest niczym oryginalnym, ale dla sąsiadów to prawdziwy szok i powód do drwin. I tak oto bohaterowie staczają walkę sami ze sobą oraz z otoczeniem, które kładzie wielką presję na to, aby nie zmieniać stereotypu.

Grisham z dużym poczuciem humoru pokazuje nam, że choć święta (szczególnie w USA) to przede wszystkim kicz i świecidełka, to jednak wciąż przynoszą nam ciepło, bliskość i radość. Kto chciałby z tego rezygnować…? Czy istnieje w ogóle możliwość wykasowania świąt na rzecz wakacji w ciepłych krajach? Ja bym nie próbowała.

„Ominąć święta” może śmieszyć, ale i skłonić do refleksji, bowiem tak często słyszy się, że Boże Narodzenie stało się plastikowe, kosztowne i… ciężkostrawne. A przecież tylko od nas zależy jak przeżyjemy ten czas i co zrobimy, by pamiętać o podstawowych wartościach.

Książka Grishama ma świetny, bożonarodzeniowy klimat, jest lekka i naprawdę rozbawiła mnie jako czytelnika. Aż dziw, że autor napisał coś takiego, w gąszczu powieści prawniczych i sensacyjnych. Ekranizacja pod głupim tytułem „Święta Last Minute”, moim zdaniem nie oddaje ducha powieści, więc polecam gorąco i świątecznie wpierw lekturę tej niewielkiej, ale pachnącej świętami książki.

www.ksiazkizbojeckie.blox.pl

Ho, ho, ho... mam świąteczne plany

2011-12-06T19:24:00.001+01:00

Dziś już świętego Mikołaja, możnawięc przygotowywać się na Boże Narodzenie. Napiszę sobie może wstępne założenia, żeby wiadomo było czego się trzymać, albo co rozbudowywać. W tym roku na razie mam wplanie cztery książki świąteczne:

„O ziemiańskim świętowaniu” Tomasza Adama Pruszaka, z której zamierzam dowiedzieć się co nieco na temat zwyczajów świątecznych Polaków żyjących w Dwudziestoleciu Międzywojennym,
mam też już „Balsam dla duszy na Boże Nadrodzenie”, który z całą pewnością się przyda
chcę też przeczytać w języku Shakespeare'a „Dashing through the snow” Mary Higgins Clark,
a Mikołaj przyniósł mojej mamie „Opowieści wigilijne”, więc też będę zaglądać.

Już są w zasięgu ręki również trzy filmy:

„Gospoda świąteczna” z 1942 roku z Fredem Asteire'em
„To wspaniałe życie” z 1946 roku z Jamesem Stewartem
i na koniec – no mam, co tu dużo mówić „Barbie idealne święta”, o tym filmie też napiszę, a co.

Mam nadzieję, że to plan wstępny,który samoistnie z pomocą przyjaciół i pań bibliotekarek będziesię rozrastał.

Artur Christmas

2011-12-05T14:24:00.001+01:00

W sobotę wybrałam się z juniorami oraz ich ciocią do kina na "Artur ratuje Gwiazdkę". Nie na wersję 3D ponieważ moje pociechy a przede wszystkim ja nie mamy cierpliwości do niewymiarowych, często już podniszczonych, wymagających ciągłego poprawiania, spadających z nosa okularów 3D. I tu juz mi ten postęp techniczny nie pasuje. Nie pasuje mi też w konwencji mikołajowej. Jak to? To Mikołaj lata czymś co od sań przypomina bardziej Enterprise- statek kosmiczny rodem ze Star Trek? To Mikołaj ma do dyspozycji legion elfów, z których jedne wyszkolone są w bezśladowym dostarczaniu prezentów niczym najlepsze elitarne brygady specjalne a druga grupa obsługuje sprzęt komputerowy w bazie jakby żywcem ze sceny filmu Apollo 13 (pod katem ilości komputerów rzecz jasna)? To Mikołaj ma bazę na biegunie północnym, której nie powstydziłyby się najlepsze agencje szpiegowskie? Spojrzałam na moich chłopców - byli zachwyceni. Zachwyceni nowoczesnością, gadżetami, trybem kryjącym Mikołajowego pojazdu. No tak to chyba stracone pokolenie, pomyślałam ... Postęp cywilizacyjny ... tak, nie uciekniemy od niego, Ale gdzie tradycja, gdzie bożonarodzeniowe przesłanie, w tej zniewolonej przez tablety i iphony z nadajnikiem GPS (podstawowe wyposażenie elfów ;-)) wigilijnej nocy?
Pomyślcie sobie jeszcze, że na północy nie mieszka sam Mikołaj z elfami i reniferami, tudzież niedźwiedziami polarnymi. O nie. Mikołaj ma żonę, ojca, syna Steve'a i syna Artura. Cała Mikołajowa pokoleniowa rodzina. Ojciec Mikołaja sam niegdyś był tym Mikołajem jest obecnie dziadkiem Mikołajem spędzającym czas na oglądaniu telewizji a u jego boku wierny acz chorobliwie wyglądający renifer obecnie również na emeryturze. Funkcja Mikołaja jest więc dziedziczona. Mikołaj, który przechodzi na emeryturę przekazuje pałeczkę synowi. I oto mamy dwóch synów: Steve o sylwetce komandosa, świetny strategik, koordynator, dość surowy z wyglądu, dla którego liczy się tylko cel czyli sprawne przeprowadzenie akcji rozdania prezentów w wigilijną noc. Nieco łagodzi ten wizerunek fikuśna i hmm zabawna bródka Steve w kształcie ... świątecznej choinki.
Jest też drugi syn - Artur. Aż trudno uwierzyć, że to syn Mikołaja. Szczerze? Większej ofermy to dawno nie widziałam ;-) Zawsze wchodzi w to co nie powinien, zderza z tym co nie powinien, jest niezgrabny, fajtłapowaty, w dodatku uczulony na wszystko łącznie ze śniegiem. Chodzi w porozciąganym swetrze (moje marzenie) i świecąco grających świątecznych bamboszach. I pytam się co z tego? W końcu jak tytuł mówi: Artur ratuje Gwiazdkę ...
Czy jest tak super wszystko ekstra? Akcja wigilijna wspomagana komputerowo przebiega z zegarmistrzowską precyzją. Czyżby? Coś jednak się psuje, psuje się już podczas świątecznej kolacji w rodzinie mikołajowej. Widzimy starcie i przepychanki trzech pokoleń Mikołajów (Steve oczywiście uważa się za następcę Mikołaja), nawet w czasie zabawy w grę planszową wyrywają sobie pionek Mikołaja z rąk. Jakoś tak pomyślałam, że to nie przystoi Mikołajowej rodzinie. Więc wszyscy się kłócą oprócz stoickiej pani Mikołajowej i Artura. Bo Artur jest prostolinijny, dobroduszny, tak sympatyczny że, chciałoby się go uścisnąć. I to Artur jako jedyny przejmuje się, faktem, że jak się okazuje, jedno dziecko z wielomilionowej liczby dzieci nie otrzyma prezentu ... ponieważ jak to bywa w wielkiej korporacji, wśród zamieszania, jeden z prezentów nie dociera do pewnej dziewczynki lecz zostaje w bazie. Dla Steve'a to tylko "dopuszczalny margines błędu", Mikołaj przyznaje mu rację. A co robi Artur? Werbuje dziadka ex-Mikołaja, za jego namową czy też podstępem, wykradają stare sanie, w minutę tresują renifery, i przypominają wszystkim co to jest magiczny pył. Pojawia się też przesympatyczna postać Elfki Bryony, która uczestniczy w tej karkołomnej podróży. Bo przecież każde dziecko jest ważne. Zacytuję jednego z elfów: " Jak to jedno dziecko się nie liczy, co to jakaś antymateria?". Każde dziecko się liczy. Bez wyjątku. Ale do świtu zostały tylko dwie godziny. Mission impossible? Kibicowałam razem z moimi synami aby ta misja sie udała i choć Artur z dziadkiem i Bryony nieźle namieszali to .... ach musicie sami się dowiedzieć.
Bajka jest świetną propozycją dla wspólnego przedświątecznego wypadu do kina. Film jest mądry, dokładnie ukazuje te wartości, które powinny się dla nas liczyć. Wartka akcja nie pozwala się nawet na chwile nudzić. A dawka humoru to prawdziwa megaporcja.
Czy tak naprawdę chodzi o to, że nowoczesność przegrywa z tradycją czy odwrotnie? Chyba nie. Globalizacji nie unikniemy, postępu technicznego też. Ale tylko ten wygrywa w tym wszystkim, kto jednak dostrzega innych jak wartą uwagi jednostkę, kto szanuje innych. To też kolejna bajka, która pokazuje, że trzeba wierzyć w swoje siły, a to jest dla mnie i moich pociech bardzo ważne ... Póki co, nie chcą oni wysyłać listu do świętego Mikołaja za pomocą smsa czy maila ;-)
Poniżej zwiastun ale nie ten z polskim dubbingiem (przyznaję, że dubbing bardzo udany) lecz wersja z napisami ;-)

Balsam dla duszy na Boże Narodzenie

2011-12-02T11:17:00.000+01:00

Weź kubek kakao i usiądź w fotelu. Za oknem mróz, ale tak jest jeszcze przyjemniej. Przeczytaj opowieści ciepłe jak pierniczki z pieca. Poczuj zapach cynamonu i pomarańcz...

Balsam dla Duszy to dosyć znana seria, często często widywana w księgarniach i bibliotekach. Ja osobiście zetknęłam się właściwie tylko z częścią świąteczną, bo sam pomysł wydaje się być oryginalny i sympatyczny.

„Balsam dla duszy…” to zbiór opowieści, historyjek, anegdot związanych z Bożym Narodzeniem. Jest to literatura prosta, bowiem na teksty zawarte w zbiorze składają się opowiadania zwykłych ludzi – dziennikarzy, nauczycielek, redaktorów, matek, ojców, osób bezrobotnych. Niektóre opowieści zostały skądś zaczerpnięte i przedrukowane, inne zostały specjalnie nadesłane na potrzeby tej książki. I tak oto dostajemy na pachnącym cynamonem talerzu kilkadziesiąt tekstów opowiadających o tym, czym jest tak naprawdę Boże Narodzenie, jakie wartości w tym okresie są szczególnie ważne. Dzięki tym prostym słowom możemy także dostrzec, jak wiele jest osób, które w tym czasie potrzebuje wsparcia i opieki.

Opowiadania są niezwykle krótkie, ich fabuła to jakby wspomnienie, napomknięcie o pewnych wydarzeniach i równocześnie ujęcie sedna sprawy.

Zbiór „Balsam dla duszy…” nie jest filozoficznym traktatem, górnolotnym przesłaniem na święta, czy też ostrym rachunkiem naszego sumienia. To raczej słowne podarunki, czasem zabawne, czasem wywołujące łzy, które pomagają nam uwierzyć w magię Bożego Narodzenia. Oto jedna z opowiastek:

„Jak zaskoczyć Świętego Mikołaja”
Kilka dni przed świętami Bożego Narodzenia pewna pobożna chrześcijańska rodzina, mama, tata i czteroletni synek, zmierzała dziarskim krokiem do kościoła. W pewnej chwili chłopiec zwolnił kroku, a potem nagle zatrzymał się i wskazał palcem na drugą stronę ulicy.
- Święty Mikołaj… - wyszeptał. – Święty Mikołaj!
    Nim rodzice się zorientowali, wyrwał się im i pobiegł do starszego mężczyzny z długą, siwą brodą.
Chwytając go za poły płaszcza, malec zaczął błagać:
- Święty Mikołaju, Święty Mikołaju! Przynieś mi misia pod choinkę, bardzo cię proszę!
   Rodzice chłopca, wprawieni w zakłopotanie całą sytuacją, zaczęli przepraszać za zachowanie syna, jednak mężczyzna odsunął ich gwałtownym ruchem ręki, a następnie pogłaskał chłopca, skinął głową, mrugnął okiem i nie mówiąc ani słowa, poszedł w swoją stronę.
     W bożonarodzeniowy poranek do drzwi świętującej rodziny ktoś zapukał. W drzwiach stał starszy mężczyzna z ulicy, trzymając w ręku dużego pluszowego misia.
- Nie chciałem, żeby malca spotkał w tym dniu zawód – powiedział wyraźnie zażenowany, po czym wręczył misia, odwrócił się na pięcie i ruszył przed siebie.
    Rodzice kompletnie zaskoczeni wizytą gościa zdołali tylko wykrztusić z siebie:
- Dziękujemy… dziękujemy bardzo! Wesołych Świąt… rabbi!

„Balsam dla duszy na Boże Narodzenie” to kapitalna lektura na grudniowe dni – opowiadania idealnie nadają się do czytania dzieciom, które także będą mogły poczuć zbliżające się święta.

Polecam je każdemu, kto chce się trochę rozerwać i równocześnie poczuć klimat zbliżającej się gwiazdki w sercu. Brzmi trochę słodkawo, ale taka właśnie jest ta książka. Słodka, ciepła, pełna prostych porad i żartów.

Zapraszam na: www.ksiazkizbojeckie.blox.pl

Wsiadać, drzwi zamykać.

2011-12-01T14:31:00.000+01:00

Jedna z moich ulubionych blogowiczek napisała ostatnio na swym blogu, ze jej zycie gna niczym pociąg pośpieszny, i coraz mniej w tym wszystkim czasu na dłuższy przystanek. Ileż to razy obiecywałam sobie, że przed świętami przeczytam to i to i to, obejrzę to i to aby wprowadzić się w nastrój jeszcze bardziej świąteczny. Kiedyś tak było, teraz jako mama i żona odczuwam kurczenie się czasu. Jednak można łączyć przyjemne z pożytecznym. Mogę czytać synkom książki świąteczne, mogę obejrzeć z nimi świąteczną bajkę i film, posłuchać z mężem jakiejś fajnej nastrojowej świątecznej płyty. I opisać to wszystko tutaj ...
Uwaga zaczynam, zaczęłam o pociągu i będzie dalej ...
Wyobraźcie sobie, że przed waszym domem nagle zatrzymuje się ogromna imponująca lokomotywa retro z wagonami godnymi orient ekspresu, a konduktor wcale nie z uśmiechem mówi tobie, że musisz do pociągu wsiąść. Pytasz się dokąd? Jak to dokąd, oczywiście że na biegun północny. Czyż można pomyśleć o jakimś innym miejscu w okresie przedświątecznym? Tylko po co mam tam jechać? Masz do wyboru albo się przekonać, że On tam jest albo, że go nie ma. To podróż obowiązkowa, dla niedowiarków, niepewnych siebie, sympatycznych i mniej sympatycznych. W przedziale ekspresu polarnego każde dziecko znajdzie swoje miejsce i swój jedyny wyjątkowy, niepowtarzalny bilet na niezapomnianą przygodę. I ty się temu czarowi też poddasz. Nieważne, że w piżamie, że może trochę oszołomiony/a, trochę zaspany/a. Tak jak 8-letni bohater bajki wraz z poznanymi przyjaciółmi ruszysz w drogę.
Bajkę obejrzałam w kinie w roku 2004. Dwa lata temu obejrzałam ją z moimi synami. I rok temu też i w tym roku też. I myślę, że w przyszłym roku też. Nie chcę analizować co też takiego ma ta bajka, że tak mnie fascynuje, zadziwia, ogromnie inspiruje, i jeszcze bardziej wzrusza.
Cała bajka oczywiście jest pełna magii. Pełna obrazów które dają nam coś co we współczesnym świecie często nam umyka, daje nam wiarę. W to, że zagubiony bilet wróci do swego właściciela, wiarę w to, że istnieje świat inny niż materialny.
Bajka-film jest niezwykle malowniczy, bo też wykonany inną techniką niż dotychczasowe filmy animowane. Te obrazy, grafika bardzo mnie zachwyciły. Karkołomna jazda przez dolinę Lodowców miejscami przypominająca zjazd rollecoasterem, dosłownie wciska nas w fotel. Spotkanie na dachu pociągu z tajemniczym "duchem" to scena dosyć wyjątkowa, by nie powiedzieć straszna ale wszyscy lubimy się trochę bać, w szczególności dzieci. Są też sceny zabawne jak "przeganianie reniferów" intonacja głosu kogoś kogo szarpiemy za brodę ;-)Są sceny kiedy muzyka w mistrzowski sposób oddaje charakter sceny jak to jest w przypadku momentu częstowania dzieci gorącą czekoladą. Mniam.
Z jednej strony to film o tym, że zawsze może wrócić do nas utracona wiara. I nie chodzi tu przecież o wiarę w Mikołaja lecz o wiarę we własne wartości nas jako ludzi, wiarę w siłę przyjaźni, wiarę w dobro, wiarę w to czego nie da się wytłumaczyć logicznie, jakkolwiek to surrealistycznie brzmi w naszym świecie. Tak jak wspomniałam to też film o sile dziecięcej przyjaźni.
Dla mnie wcale nie jest sztampową hamerykańską bajką. Czasem aż włosy mi się na głowie jeżą kiedy słyszę, że właściwie na każdy temat: film książkę, bajkę, piosenkę, spektakl znajdą się osoby które potrafią z pełna pasją owe dzieło skrytykować. Dlatego ja się wzbraniam od krytyki oddaję pałeczkę innym ... Może i ckliwe, może i niedopracowane tematycznie, może i Mikołaj za bardzo mikołajowy ale tych co nie wierzą i tak nie przekonamy ;-)
A może wystarczy tylko posłuchać muzyki ... i w oddali usłyszymy gwizd parowozu...

Szukając Noel

2011-11-30T17:13:00.001+01:00

Wprawdzie czytałam tę powieść w lutym ubiegłego roku, ale poprzez bombkę nawiązuje do Bożego Narodzenia, więc wklejam moją recenzję.

Richard Paul Evans wydaje się być specjalistą od rozwiązywania trudnych spraw życiowych metodami łagodnymi z naciskiem na ufność, że los wynagrodzi zło i nieszczęścia, które dotknęły człowieka. "Pamiętam, że kiedy byłem jeszcze małym chłopcem, mama powtarzała mi często, iż każdy człowiek przychodzi na świat w jakimś celu. (...) Mimo to, gdy patrzę wstecz na własne życie, dostrzegam w nim wyraźne ślady nadprzyrodzonych ingerencji." - tak zaczyna drugą książkę na naszym rynku wydawniczym, która również ma wątki osadzone w krajobrazie zimowym i podkreśloną rolę Świąt. Poprzednia, Stokrotki na śniegu, była współczesnym wglądem w Opowieść wigilijną Dickensa, tu zaś refrenowo pojawia się Czarnoksiężnik z krainy Oz. Szukanie prawdy w słowach prostych acz ważnych, w opowieściach moralizujących może być balsamem na duszę zbolałą. Okładka sugeruje takie remedium na przemyślenie wielu spraw gorącą czekoladę w filiżance w formie serca. W najnowszej powieści wiele osób ma dobre serce, ale trzeba do niego znaleźć odpowiedni kluczyk.

Mark Smart nie może porozumieć się z ojcem, więc wyjeżdża jak najdalej, by studiować, lecz musi naukę zawiesić, by zacząć pracować, toteż spóźniona wiadomość o śmierci ukochanej matki sprawia mu ból nie do zniesienia. Cóż to jest jednak wobec historii Macy Wood, która żyje i znosi przeciwności losu dzięki wierze, iż spotka swoją młodszą siostę, która tak jak i ona została oddana do adopcji. W śnieżną listopadową zawieruchę zaczyna się przyjaźń dwojga osób, które wzmacniają się wewnętrznie i wspierają w realizacji celów życiowych.

Mimo stereotypowej fabuły i przewidywalnego finału książka wciąga dzięki poruszanym tematom takim jak śmierć, śmiertelna choroba, rodzina zastępcza i adopcja, odnalezienie bratniej duszy, dojrzewanie do ponownego spojrzenia na różne problemy rodzinne. Woźny i kelnerka spotykają się po to, aby zrozumieć siebie i innych. Symbolem tajemnicy jest świąteczna bombka z napisem Noel i ona jest wyjaśnieniem. Miejscami melodramatyczna opowieść o przyjaźni i dojrzewaniu do miłości powieść jest dla tych, którzy wierzą lub chcą wierzyć w cuda. "Bo każdy człowiek szuka przecież własnego domu."

______________________

Richard Paul Evans, Szukając Noel / Finding Noel, tłum. Bartosz Gostkowski, wyd. I, s. 304, Znak, Kraków 2011.

"A Season to Remember" - Sheila O'Flanagan

2011-11-27T19:31:00.000+01:00

Sezon zimowych, świątecznych książek uważam za otwarty! Na pierwszy ogień poszła książka Sheili O'Flanagan "A Season to Remember" - zbiór opowiadań przedstawiający historie zwykłych ludzi, którzy spędzają święta w luksusowym hotelu Sugar Loaf Lodge. Moje wrażenia opisuję na moim blogu - zapraszam!

Listy do M. (2011) - reż. Mitja Okorn

2011-11-27T08:46:00.002+01:00

Nie trzeba być geniuszem, by dopatrzeć się podobieństw między Listami do M. i To właśnie miłość, już sam plakat żywo nawiązuje do brytyjskiej produkcji. Polscy producenci zdają się jednak tego nawiązania wcale nie wstydzić. Nie mają zresztą czego, bo okazuje się, że Listy do M. nie są tylko bezmyślną kopią, ale wzorowaniem się na tym co najlepsze...

Całość do przeczytania na moim blogu.

Listy do M.

2011-11-27T00:14:00.002+01:00

Jeżeli ten plakat kojarzy Wam się z innym filmem, również w klimacie "świątecznym", to jest to skojarzenie jak najbardziej słuszne. Chociaż z filmem "To właśnie miłość", poza plakatem, przeplatającymi i łączącymi się wątkami nie ma już wiele więcej wspólnego. Jest podobny w klimacie, ale taki "nasz", polski (chociaż reżyser Mitja Okorn to nie Polak), co tylko wyszło mu na dobre.

Cała akcja rozgrywa się właściwie w jeden dzień - Wigilię Bożego Narodzenia. Od rana główni bohaterowie stykają się z różnymi nieprzewidzianymi do końca sytuacjami. Młody wdowiec, samotnie wychowujący synka, dowiaduje się od swojej nieczułej szefowej, że wieczór wigilijny musi spędzić w pracy wbrew wcześniejszym ustaleniom. Policyjnemu psychologowi w czasie kolejnego wezwania przytrafia się mały "cud", który przewróci jego rodzinie wigilijną rutynę. Pewien mężczyzna zaproponuje transport małej dziewczynce, która wniesie w życie jego i jego żony wiele kolorów ( i to dosłownie). Właściciel wypożyczalni strojów świątecznych oraz agencji "mikołajowej" będzie musiał wreszcie stawić czoło matce, która od lat zaprasza go na wieczerzę wigilijną z jego drugą połówką. Piękna młoda kobieta oczekuje samotnie, choć w konsekwencji świadomego wyboru, przyjścia na świat swojego synka, inna z kolei marzy o wielkiej miłości, która trafi ją jak ... śnieżka prosto z nieba ;) , a przebrany święty Mikołaj będzie musiał zweryfikować swoje podejście do życia.

Niektóre historie brzmią nieprawdopodobnie? niemożliwie do spełnienia? To nic, ten film to po prostu bajka jest - i chociaż gdzieś tam w głębi mojej głowy coś stuka, to ja i tak bardzo chcę uwierzyć i wierzę przez chwilę w filmową piękną rzeczywistość.

Bo też i realizacyjnie jest naprawdę dobrze. Przepiękne zdjęcia Warszawy i okolic w zimowych krajobrazach autorstwa Mariana Prokopa, wysmakowana i bardzo drobiazgowa scenografia, świetnie dobrana muzyka. I oczywiście nie zabrakło również znakomitego aktorstwa. Mnie najbardziej przypadli do gustu dwaj panowie - Piotr Adamczyk i Maciej Stuhr, ale na pewno nie gorzej od nich spisali się Wojciech Malajkat, Leonard Pietraszak ("Sherlock" ;) ) oraz panie - doskonała w każdym calu Agnieszka Wagner, Roma Gąsiorowska-Żurawska oraz błyszcząca komediowym blaskiem Beata Tyszkiewicz. I nawet aktorzy, za którymi zazwyczaj nie przepadam, nie drażnili mnie i oglądałam ich z przyjemnością. Ale tak naprawdę serce skradli mi dwaj chłopcy - Adam Tyniec w roli Kacpra, który zawiera 'bliższą' znajomość z przebranym za Mikołaja Melchiorem oraz przeuroczy (mam nadzieję, że go sława nie zmieni w zmanierowana 'gwiazdę") Jakub Jankiewicz jako Kostek (oglądam go też w "Czasie honoru" - jest genialny!).

Ja się i głośno pośmiałam, i popłakałam kilka razy - emocje są! Bardzo mi się podobało i na pewno "Listy do M." wejdą na stałe do mojego prywatnego kanonu filmów bożonarodzeniowych.

W przedświąteczny czas wybierzcie się do kina i dajcie zaczarować. Każdy w święta marzy o podobnych rzeczach i chce wierzyć w świąteczną magię. Niech Wam się spełni :)

„Rodzinnych ciepłych świąt” – Magda Parus

2011-11-26T14:45:00.000+01:00

Zbliża się ten czas, w którym nasze myśli cały cza krążą wokół świąt Bożego Narodzenia. Z radością czekamy na wspólnie spędzony czas bez pośpiechu i strachu, że gdzieś się spóźnimy czy czegoś nie zapomnieliśmy. Błąka nam się uśmiech na myśl o ubieraniu choinki, wyczekiwaniu pierwszej gwiazdki... Czekamy tęsknie odliczając dni...

Na całość recenzji zapraszam do mnie: Zapatrzona w książki

Uroczyste otwarcie II sezonu

2011-11-25T20:17:00.003+01:00

Tak, tak, nadszedł wreszcie ten moment i II edycję Świątecznego wyzwania uważam za otwartą :)

Dla przypomnienia zasady:

1. Do wyzwania zapraszam każdego, kto lubi te magiczne święta.
2. Celem wyzwania jest przeczytanie minimum jednej książki i obejrzenie minimum jednego filmu o tematyce związanej z Bożym Narodzeniem (ale bardzo szeroko rozumianej) i zamieszczenie ich recenzji (Na blogu można zamieścić całą recenzję lub link do niej na własnym blogu.) Dowolność gatunkowa całkowita :)
Dodatkowo mile widziane recenzje płyt, artykułów, wiersze i wszystko, co Wam się ze świętami kojarzy.
Bardzo mile widziane będą zdjęcia Waszych choinek lub stroików świątecznych!
3. Wyzwanie trwa od 27 listopada do połowy stycznia.
4. Etykiety - dowolne, proszę tylko, żeby dawać "uczestnik-nick" zamiast samego nicka; etykiety z ubiegłego sezonu zostaną przeze mnie zmienione w celu uporządkowania "kolumny bocznej" :)
5. Aby zgłosić się do wyzwania proszę wysłać mail na adres: maniaczytania@gazeta.pl lub zostawić informacje w komentarzach pod tą notką.

Podsumowanie sezonu świątecznego 2010/2011

2011-11-17T23:08:00.004+01:00

Czy ja już pisałam, że bardzo lubię święta Bożego Narodzenia? :)
Oczywiście, że pisałam i oczywiście, że lubię i stąd wziął się pomysł wyzwania. Również z bardziej egoistycznych pobudek, aby wreszcie mieć w jednym miejscu taką bazę świątecznych książek i filmów. Zakładając 'wyzwaniowego' bloga nie przypuszczałam nawet, że znajdzie się tyle chętnych i że samo miejsce rozrośnie się o muzykę, wiersze, artykuły i wszystko to, co jeszcze może kojarzyć się z tymi najpiękniejszymi świętami w roku. Bardzo Wam za to dziękuję!!!

A teraz, na chwilę przed oficjalnym otwarciem kolejnej edycji, czas na podsumowanie poprzedniego sezonu.

Przeczytałyśmy wspólnie 43 książki (pisząc do nich 76 recenzji), obejrzałyśmy 23 filmy (recenzji 37), wysłuchałyśmy kilku płyt, wzruszyłyśmy kilkoma wierszami...

Najaktywniejszą 'czytelniczką' była Prowincjonalna Nauczycielka (15 książek!), na drugim miejscu znalazła się Montgomerry (8), a na trzecim Joanna (7).
Z kolei najwięcej filmów obejrzała Patrycja Antonina - aż siedem :)
Caitri zamieściła recenzje trzech albumów z muzyką świąteczną, a Karto_flanej i Ysabell zawdzięczamy piękne wiersze.

I na koniec jeszcze mały wycinek ze statystyk - wyświetlano nas m.in. w Hiszpanii, Belgii, Rosji, Irlandii, Francji, Austrii, Wielkiej Brytanii, Niemczech i Stanach Zjednoczonych.
Jeśli chodzi o popularność postów, to największą, z ogromną przewagą (935 wyświetleń) cieszy się recenzja Seso - "To właśnie miłość", na drugim miejscu jest wpis o filmach Boo (194), a trzecie miejsce zajmuje Ysabell, również o obejrzanych filmach (185).
Myślę, że na specjalną wzmiankę zasługują również trzy blogi, z których mamy najwięcej wejść, a są to:
- By dotknąć horyzontu - Patrycji Antoniny
- Kartek szelest - Mooly
- Wytworki Edi - Edi

Na górze znajdziecie pełne listy naszych dokonań, chcę jeszcze pozmieniać etykiety, żeby nam się nie mieszały stare wpisy z nowymi i już za parę dni ogłoszę start :)

Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta ...

2011-11-08T19:26:00.003+01:00

Wiem, wiem, że jeszcze trochę :)

Ale ... "już za chwileczkę, już za momencik" świąteczne wyzwanie będzie się kręcić!
Postanowiłam dać znać, że nie zapomniałam, jestem, powolutku otrzepuję pajęczyny, wycieram kurze, porządkuję ;) Niedługo pojawi się post podsumowujący ubiegły sezon, a zaraz potem zaczynamy!

Do napisania :)

Sezon na cuda- Magdalena Kordel

2011-04-26T16:30:00.002+02:00

Kto powiedział, że bożonarodzeniowych lektur nie można czytać, gdy wiosna w pełni?
Moje wrażenia z lektury "Sezonu na cuda" TUTAJ.

Skromne podsumowanie

2011-01-27T13:27:00.000+01:00

I co tu podsumowywać... Wstyd i tyle. Przeczytałam dwie książki, z czego tę drugą skończyłam trzy dni temu. Filmy, hmm... Ale od początku.

Moje plany książkowe zrealizowałam w minimalnym stopniu, tzn przeczytałam dwie wypisane przez mnie książki:

1. "Tajemnica Bożego Narodzenia" J. Gaardera (4)
2. "Nie zabija się świętego Mikołaja" J. Siewierskiego (4)
Obie opinie na temat tych książek przeczytacie, klikając na tytuły :)

Filmy - nie miałam konkretnych planów więc skończyło się najgorzej jak mogło. Nie obejrzałam nic godnego polecenia. A jeśli już coś obejrzałam, to zapomniałam tytułu lub zapomniałam, o czym w ogóle był. Prawda jest taka, że najciekawsze filmy "leciały" w telewizji podczas Świąt Bożego Narodzenia. W mojej rodzinie tradycją jest raczej słuchanie kolęd niż oglądanie telewizji w te trzy cudowne dni. Gdyby nawet komuś zachciało się coś obejrzeć, telewizor zostałby zakrzyczany przez biesiadujących gości. Natomiast to, co leciało przed i po świętach nie nadaje się do opisania, ponieważ były to albo tanie romansidła, albo głupawe komedie.

Koniec podsumowania. Miejmy nadzieję, że przyszły rok będzie obfitował w ciekawsze doznania filmowe i książkowe :)

Chwila prawdy

2011-01-27T12:28:00.002+01:00

Czas zmierzyć się z podsumowaniem, a nie będzie to miłe, oj nie... Przekonuję się, że wyzwania czytelnicze nie są dla mnie. Nie przeczytałam NIC z planowanych książek, nawet Noelki, którą czytam co roku. W Musierowicz na Gwiazdkę zatrzymałam się na pieczeniu pierniczków. Sama też upiekłam, a jakże. Jedyną okołogwiazdkową pozycją była "Krystyna, córka Lawransa", jest w niej opisane Boże Narodzenie. Zaczęłam Ominąć święta Grishama i przerwałam na 17 stronie, bo "rzuciłam" się na prezenty, m. in. Mankella.
Nie obejrzałam też żadnego filmu-zaczęłam Hanię w Wigilię, ale potem rodzinka przełączyła na Pada Shrek. Mam więc na swoim koncie dwa razy po pół filmu.
Miałam wreszcie napisać recenzje tego, co już wcześniej czytałam/widziałam. Nie wyszło. Cienias ze mnie:(
Wyzwanie dla siebie uważam więc za ciągle otwarte, może do przyszłej Gwiazdki uda się nadrobić zaległości. Pierwszy raz brałam udział w takiej zabawie i widzę, że moja dusza czytelnicza jest nieokiełznana-nie znosi terminów, nakazów, ciśnienia...

Jesienna miłość - Nicholas Sparks

2011-01-24T23:09:00.000+01:00

Tytuł oryginału: A Walk to Remember

Tłumaczenie: Andrzej Szulc

Wydawnictwo: Słówko we współpracy z Wydawnictwem Albatros

Rok wydania: 2001

Seria: Pi

ISBN: 83-87834-03-3

Ilość stron: 208

***************

Mimo że akcja książki Nicholasa Sparksa Jesienna miłość obejmuje okres dłuższy niż okres okołoświąteczny, zostawiam tu po niej ślad. A to dlatego, że wydarzenia, które miały miejsce tuż przed świętami Bożego Narodzenia mają kluczowe znaczenie dla bohaterów. Są lekcją dawania i odczuwania radości z radości innych.

Bardzo lubię książki, których bohater przechodzi przemianę - oczywiście na lepsze :-) Lubię czytać o tym, jak człowiek odkrywa, co jest dla niego w życiu ważne. A ta książka jest właśnie o tym.

Głównymi bohaterami są Landon Carter i Jamie Sullivan, nastolatkowie powoli wkraczający w dorosłość i szukający swojej drogi życiowej. Oboje chodzą do szkoły w miejscowości Beaufort w Karolinie Północnej. Jest rok 1958. Landona poznajemy chwilę wcześniej, bo to on jest narratorem opowieści, którą snuje jako najlepsze wspomnienie swojego życia. Jamie jest postrzegana przez kolegów i koleżanki jako dziwadło - ciągle nosi ze sobą Biblię, ubiera się skromnie, nie maluje się, nie chodzi do baru "U Cecila", nie otacza jej grono koleżanek, ani tym bardziej kolegów. Jest nadzwyczaj miła, dla każdego znajduje dobre słowo, chętnie pomaga innym. Czasem w tej swojej dobroci wydaje się nudna. Los łączy jednak Landona i Jamie, dostarczając obojgu doświadczeń, które decydują o ich przyszłości.

Dodam jeszcze tylko, że głównym przesłaniem tej powieści jest myśl, że we wszystkim, co niesie los, dobrze jest znaleźć coś pozytywnego. Nawet najtrudniejsze doświadczenia nie dzieją się w naszym życiu na darmo. Musimy tylko umieć obrócić je w dobro.

*************************

Link

Autor obrazu Jesienna miłość: Elżbieta Mozyro

*******************

Najmniej odpowiadało mi tłumaczenie książki. W paru miejscach zostały użyte frazeologizmy, które moim zdaniem nie pasują do kontekstu, bo są zbyt kolokwialne. Na przykład na samym początku książki, kiedy autor buduje nastrój, pisze o swoich emocjach - smutku i radości, kiedy nadaje tajemniczości, wkrada się w tłumaczenie zwrot "z całym dobrodziejstwem inwentarza"... A dokładnie:

"Są chwile, kiedy chciałbym cofnąć wskazówki zegara i wyzbyć się smutku, mam jednak wrażenie, że gdybym to uczynił, ulotniłaby się również cała radość. Przyjmuję więc wspomnienia z całym dobrodziejstwem inwentarza, dając im się porwać, gdy tylko mogę." (str. 10)

I jeszcze jeden przykład, choć tu trzeba by zacytować więcej, bo w tym pojedynczym zdaniu tak bardzo nie widać, że takie wyrażenia po prostu nie pasują do tej książki.

"Być może udawanie pogody ducha przy Jamie zmęczyło go nawet bardziej niż mnie i gonił resztkami sił." (str. 198)

Moja ocena: 5+/6

Podsumowanie Eireann

2011-01-22T17:23:00.005+01:00

Wyzwanie zakończone, nadszedł zatem czas podsumowań. Wiedziałam, że jeśli chodzi o filmy, wykonam zaledwie plan minimum, i tak też się stało. Obejrzałam i opisałam jedynie „Opowieść wigilijną”. Oczywiście „To właśnie miłość” znam na pamięć, ale o tym filmie celnie wypowiadało się tyle osób, że już nie potrafiłabym napisać o nim nic nowego, ani tym bardziej odkrywczego. Zamierzałam skupić się na książkach, jednak nie poszło zbyt łatwo. Potwierdziło się moje przypuszczenie, że przy ograniczonym czasowo wyzwaniu i uzależnieniu od biblioteki, planowanie nie ma większego sensu. Po cichu liczyłam na przeczytanie „Nad dalekim, cichym fjordem” A. Gjems–Selmer i „Święta z Anią i inne opowiadania” L.M. Montgomerry, tymczasem udało mi się dostać jedynie „Przybieżeli pasterze” Jan Karon. Wcześniej przeczytałam też „Noc przed Bożym Narodzeniem” Alice Taylor. Notki o obu książkach zamieściłam na blogu wyzwaniowym, a także na własnym.

Dziękuję Maniiczytania za zorganizowanie tak przyjemnego wyzwania, i za zaproszenie do współtworzenia bloga. Serdecznie pozdrawiam Współblogowiczki! Jeśli w listopadzie nastąpi reaktywacja, z radością przyłączę się znowu :-)

Podsumowanie Bozonarodzeniowego czytania i ogladania u karto_flanej.

2011-01-20T09:39:00.001+01:00

Na wstepie chce napisac, ze to wyzwanie bardzo milutkie i bardzo mi sie podobalo. Przeczytalam 1 ksiazke:

9 wigilii

Obejrzalam 3 filmy:

Male kobietki
The Holiday
Igraszki losu

Oraz przecyztalam z wami 2 wiersze:

Powitalny wiersz
Wieczor wigilijny

Zegnam sie na rok i mam nadzieje na ponowne spotkanie pod choinka. :)

Święta i po świętach- podsumowanie.

2011-01-18T15:30:00.003+01:00

W naszym wspólnym wyzwaniu świątecznym zrealizowałam tylko połowę swych planów- z czterech narzuconych sobie książek przeczytałam tylko dwie:
-"Dom sióstr" Charlotte Link
-"Zasada trzech dni" Josie Lloyd i Emlyn Rees
które to okazały się niezłym czytadłami, ale niezbyt dobra literaturą. Z obiecywanych sobie czterech filmów również obejrzałam tylko dwa:
-"Love actually"
-"The Family Stone"
które to oglądane były któryś rok z rzędu, niemniej jednak sprawiły mi jak zwykle dużą przyjemność.
Przed świętami słuchałam też głównie dwóch albumów:
- muzyki z filmu "Love, actually"
- piosenek świątecznych w wykonaniu Elli Fitzgerlad
które naturalnie polecam :)
Mogę więc uznać, że sprostałam wyzwaniu i cieszę się, że w ferworze świątecznych przygotowań udało nam się wspólnie zastanowić się, nad tym, co przeżywamy i "znaleźć coś po choinką" ;) Współ-przeżywaczkom dziękuję i pozdrawiam :)

Podsumowanie

2011-01-18T02:26:00.006+01:00

Oj, chyba nie do końca poszło mi to wyzwanie. Miałam przeczytać kilka książek i miałam obejrzeć któryś z moich świątecznych klasyków. A wyszło słabiutko. Przeczytałam tylko jedną książkę, W tym roku będzie inaczej M. Binchy, niestety filmu w tym roku nie obejrzałam żadnego... Za to słuchałam moich trzech ulubionych albumów świąteczno-zimowych i o nich napisałam (Let It Snow Michael Bublé, A Midwinter Night's Dream Loreena McKennitt, And Winter Came... Enya). W przyszłym roku moze będzie lepiej.

Dzięki za zorganizowanie tego fajnego wyzwania!

Podsumowanie Ysabell

2011-01-16T23:50:00.001+01:00

Wyzwanie skończyło się wczoraj, najwyższy czas zatem sprawdzić, czy udało mi się wypełnić podstawowe założenia. Pogrzebmy trochę i zobaczmy o co tak naprawdę chodziło w całej zabawie.

Celem wyzwania jest przeczytanie minimum jednej książki i obejrzenie minimum jednego filmu o tematyce związanej z Bożym Narodzeniem (ale bardzo szeroko rozumianej) i zamieszczenie ich recenzji (...).
Wyzwanie trwa od 28 listopada do 15 stycznia.
Na blogu można zamieścić całą recenzję lub link do niej na własnym blogu. [źródło]

Minimum jedna książka i jeden film do 15 stycznia — są. Recenzje na blogu — są (dowody znajdują się tutaj i tutaj). Co prawda w planach było trochę co innego, ale zadanie wykonane. Oprócz tych dwóch recenzji zamieściłam na blogu wyzwaniowym mój ulubiony świąteczny wiersz i wpis o piosenkach, które mi się ze świętami kojarzą (zamieściłam go również na swoim nieksiążkowym blogu).

Tyle, jeśli idzie o blog wyzwaniowy i spełnienie warunków uczestnictwa w wyzwaniu.Jak natomiast wygląda moje podsumowanie świątecznych lektur i filmów?

Przeczytałam oczywiście Tajemnicę świątecznego puddingu (zrecenzowana). Poza nią podczytywałam kilka świątecznych książek, ale żadnej nie przeczytałam w całości. Z Noelki przeczytałam sobie o Bożym Narodzeniu u Borejków, z Małych kobietek o ich świętach, a za Świąt z Anią o Bożym Narodzeniu na Zielonym Wzgórzu (tym z Ani z Zielonego Wzgórza i tym z Ani z Szumiących Topoli).

Filmów obejrzałam więcej niż się spodziewałam, większość już po świętach. Były wśród nich zrecenzowane Love Actually, Cud na 34. Ulicy i The Family Stone, a poza nimi jeszcze Boże Narodzenie Herculesa Poirota (z Davidem Suchetem w roli Poirota). Poza tym, zgodnie z planami obejrzałam sceny wycięte z Love Actually, a do tego komentarz audio do tego samego filmu (komentowali Richard Curtis, Hugh Grant, Bill Nighy i Thomas Brodie-Sangster), który okazał się być niemal tak samo zabawny jak sam film. Bardzo polecam zwłaszcza tym, którzy Love Actually znają już na pamięć, a ciągle mają go ochotę obejrzeć.

I na koniec o tym, czego nie obejrzałam i nie przeczytałam. Żałuję, że nie udało mi się wrócić do Wiedźmikołaja ani w wersji książkowej, ani filmowej. Chciałabym też zobaczyć Cud na 34. Ulicy w wersji oryginalnej (tej z lat 40.), a także kilka filmów recenzowanych przez uczestniczki wyzwania (ze Świętami Last Minute na czele, chociaż mogę też przeczytać książkę).

Ogólnie czuję się zadowolona ze swoich wyników i swoich okołogwiazdkowych lektur i filmów. Mam też trochę przemyśleń ogólniejszych. To było moje pierwsze wyzwanie czytelnicze w ogóle i przekoanałam się, że jestem w stanie brać w nich udział, ale z drugiej strony zobaczyłam też, że kiedy zobowiążę się do czytania czy oglądania czegoś, zupełnie przestaję mieć na to ochotę. Nie chce mi się do tego brać, a pisanie recenzji to prawdziwa męczarnia. W związku z powyższym przemyślę dobrze zapisywanie się do kolejnych wyzwań, chociaż kilka mnie kusi. A propos wyzwań, u Mooly trwa dyskusja na ich temat, zapraszam do przyłączenia się. No i do zobaczenia (jeśli nie jako uczestniczka, to jako czytelniczka) za rok.

Najgłupszy anioł - Christopher Moore

2011-01-16T19:23:00.002+01:00

Najgłupszego anioła zdecydowałam się przeczytać w związku z wyzwaniem. Wiem, że właśnie wczoraj dobiegło ono końca, ale mam nadzieję, że ani organizatorka ani pozostali uczestnicy nie pogniewają się na mnie za małe spóźnienie.
Moje wrażenia z lektury można przeczytać tutaj.

Patrycja Antonina - podsumowanie.

2011-01-16T18:01:00.000+01:00

W wyniku wyzwania świątecznego obejrzałam 7 filmów, których recenzję można przeczytać:

Książek przeczytałam tylko dwie:
A.Christie - Boże narodzenie Herkulesa Poirota
A.Christie - Tajemnica Gwiazdkowego Puddingu

Podsumowanie

2011-01-16T15:42:00.000+01:00

Podsumowanie krótkie i na temat:

Przeczytałam: Stokrotki w śniegu Richarda Paula Evansa (niestety niczego innego o tematyce świątecznej nie znalazłam)

Oglądnęłam:
Kevin sam w domu
Kevin sam w Nowym Jorku
Świąteczna kartka
To właśnie miłość (dziwne, ale nie dodałam tu recenzji, więc teraz daję link: http://zaczytana-w-chmurach.blogspot.com/2010/12/to-wasnie-miosc-love-actually-2003.html)

Wyzwanie uważam za udane, oglądnęłam i przeczytałam to co sobie postanowiłam, wprawdzie nie nadrobiłam ogólnych zaległości w oglądaniu filmów, ale i program w tym roku wydawał mi się jakiś ubogi.

Podsumowanie z nadzieją

2011-01-16T12:14:00.000+01:00

W ramach wprowadzania się w nastrój bożonarodzeniowy przeczytałam:

Jeffrey Archer. Pierwszy cud.

Maeve Binchy. W tym roku będzie inaczej.

Eric Malpass. Od siódmej rano.

John Grisham. Ominąć święta.

Małgorzata Gutowska-Adamczyk. Niebieskie nitki.

Obejrzałam, przeczytałam, pośpiewałam:

Joanna Papuzińska. Wędrowcy.

Opowiadania wigilijne.

Wanda Chotomska. Kolędy i pastorałki.

Grzegorz Kasdepke. Rózga.

Obejrzałam:

Świąteczna historia

Czekając na cud

Holiday

To własnie miłość

Bardzo dziękuję Manii czytania za zorganizowanie wyzwania. Spotkamy się na wyzwaniowej stronie w grudniu?

Podsumowanie - sabinka.t1

2011-01-16T09:08:00.000+01:00

Skończyło się wyzwanie,widzę ,że robicie podsumowanie :O) skoro jest wymagane to i ja się przyłączyłam :O)

Przeczytałam :

Obejrzałam :

Dziękuję organizatorce za świetne wyzwanie, za to ,że mogłam wziąć udział i liczę ,że spotkamy się znowu w listopadzie :O)

Następne Boże Narodzenie w Alabamie

2011-01-15T23:55:00.000+01:00

Może jeszcze przed zakończeniem terminu wyzwania „Znalezione pod choinką” uda mi się zamieścić krótką notatkę o „Bożym Narodzeniu w Lost River”, bo warto. Jest to kolejne czytadło z serii: w Boże Narodzenie zdarzają się cuda. Tym razem taki cud zdarzył się niemłodemu, niepięknemu i niezdrowemu Oswaldowi Campbellowi.

Po szczegóły zapraszam na mój blog.

Podsumowanie Bujaczka ;)

2011-01-15T23:33:00.000+01:00

No to naszedł ten czas. Kończy się wyzwanie. Mam nadzieje, że za parę miesięcy znowu się zacznie ;)

Założenia wypełniłam czytając i oglądając :)
Przeczytałam:

- Pierwszy cud- Jeffrey Acher
- Ominąć swięta- John Grisham
- Najgłupszy anioł- Christopher Moore.

Obejrzałam:

- To właśnie miłość,
- Holiday,
- Elf.

Wieczór Trzch Króli?

2011-01-15T23:05:00.003+01:00

„Wieczór Trzech Króli albo Co chcecie” Williama Shakespeare'a, to komedia, która ze świętem Trzech Króli ma tyle wspólnego, że być może (a to wersja romantyczna) 6 stycznia 1601 roku miała premierę. Ale nie ma się co czepiać, bo sztuka jest genialna. Choć napisana dobre czterysta lat temu do dziś trudno nie dostrzec mistrzostwa autora. Mi trafiła się wersja „Wieczoru...” w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka, mogłam więc podziwiać również najwyższy kunszt tłumacza.

Więcej o sztuce na moim blogu.

Bożonarodzeniowe filmy Ysabell

2011-01-15T15:28:00.005+01:00

Obejrzałam trzy i jakiś czas zastanawiałam się o którym tu napisać. Ale w sumie po co się zastanawiać? Napiszę po prostu po trochu o wszystkich i nie będę miała kłopotu z wyborem.

Tradycyjnie w okolicy tych świąt oglądam Love Actually (polski tytuł, który niby nie jest zły, ale jakoś nie trzyma mi się pamięci to To właśnie miłość). W tym roku było podobnie. Bardzo lubię tę komedię romantyczną, która troszeczkę wyrasta ponad swój gatunek. Wyrasta, bo nie cały czas jest komedią, zahaczając miejscami o komediodramat, a nawet po prostu dramat. Troszeczkę, bo te wątki nie są esencją filmu tylko wisienką na torcie.

Przeplatają się w tym filmie historie różnych ludzi: mamy premiera, portugalską sprzątaczkę, wdowca z pasierbem, młodą mężatkę, starego rockmana i wielu innych. Z początku oddzielne, wątki powoli może nie łączą się, co splatają. Bohaterowie spotykają się w pracy, szkole, na lotnisku. Mieszkają obok siebie, przyjaźnią się albo razem pracują. A cały film mówi o tym, że miłość jest wszędzie wokół nas. I rzeczywiście, kiedy się go obejrzy (najlepiej zakąszając dodatkowymi scenami z DVD) można w to uwierzyć i przez jakiś czas chodząc po mieście rozglądać się za nią i ją dostrzegać.

Ja mam w tym roku jeszcze przed sobą komentarze twórców (bonus z DVD), ale na pewno sobie ich nie odmówię. To właśnie miłość to film, który spokojnie można ten raz w roku obejrzeć i stale zauważać w nim coś nowego. Wady? Niewiele, a tylko jedna rzucająca się bardzo w oczy: wszyscy bohaterowie są piękni. Dziewczyna która gra tą "grubą" nosi pewnie ciuchy nr 40, a Emm Thompson narzeka na swoją figurę beż praktycznie żadnych powodów wizualnych. Brzydkie kaczątko z Portugalii zmienia się w pięknego łabędzia i nawet ci starsi — weźmy parę Emma Thompson (52 lata) i Alan Rickman (65 lat) — są przepiękni. Czyli brzydcy ludzie raczej nie mają szansy na miłość (również z tego powodu naprawdę polecam wycięte sceny i wątek dyrektorki szkoły. Jest chyba najlepszy z całego filmu).

Taki sam zarzut (wszyscy piękni) można by wysunąć wobec mojej drugiej filmowej świątecznej miłości — Cudu na 34. Ulicy (znaczy, przepraszam, w Polsce ta wersja nazywa się Cud w Nowym Jorku). Na szczęście tutaj wątek romantyczny jest niejako na doczepkę, a główną rolę gra wiara w Świętego Mikołaja i ludzka dobroć. Natomiast rolę Świętego Mikołaja, czyli Krissa Kringle gra niesamowity Richard Attenborough (rocznik 1923), starszy brat Davida, tego od zwierzątek. Attenborough w chwili kręcenia tego filmu był już po siedemdziesiątce, ale i tak ukradł cały film pozostałym wykonawcom. Druga moja ulubiona postać to Susan, sześciolatka która nie wierzy w Mikołaja... do czasu, oczywiście.

Film jest staroświecki (w końcu to remake filmu z lat czterdziestych), całkowicie nieprawdopodobny i niesamowicie uroczy. O co w nim chodzi? Dom handlowy zatrudnia przypadkiem jako Mikołaja... prawdziwego Mikołaja (albo człowieka, który się za niego uważa) i od tego momentu jego notowania rosną. Konkurencja posunie się do najbardziej brudnych sztuczek, żeby tylko wygrać walkę o klienta. A w tym wszystkim pani menedżer wysokiego stopnia, jej córka (obie w Mikołaja nie wierzą) i sąsiad prawnik (wierzy, a do tego jest chodzącym ideałem każdej kobiety). I tyle. Trochę cukierkowo, trochę bajkowo i w sumie klimat tego filmu kojarzy mi się trochę z Mary Poppins. Ale warto sobie czasem obejrzeć na święta takie cudo. Zwłaszcza w powodzi głupawych współczesnych komedii świątecznych. Cud na 34. Ulicy ma urok starego kina. Bardzo polecam, a ja sama koniecznie muszę sięgnąć po wersję z roku 47, bo widziałam ją już tak dawno, ze nic nie pamiętam...

Trzeci film świąteczny, który widziałam w tym roku to The Family Stone, czyli po polsku (paskudnie!) Rodzinny dom wariatów. Podobał mi się dużo mniej niż mój żelazny świąteczny repertuar. To taka zwariowana komedyjka o rodzinie, która jest wyluzowana, ale nie do tego stopnia, żeby zrozumieć, że jeden z synów może zechcieć ożenić się z kobietą niewyluzowaną. Syn przywozi dziewczyną na Święta, rodzina rzuca głupie uwagi, dziewczyna bardzo się stara, nic jej nie wychodzi, czuje się nielubiana (słusznie), sprowadza siostrę, która dużo lepiej pasuje do zwariowanej rodzinki... a dalej sprawy rozwijają się z grubsza tak jak można to przewidzieć. Nic nowatorskiego, śmiesznie bywa, owszem. Plus za to, ze nie wszyscy są piękni, duży plus za wprowadzenie wątku choroby (śmiertelnej) i kolejny duży za wprowadzenie wątku kalectwa i odmiennej orientacji seksualnej. Dla tych dwóch ostatnich warto ten film obejrzeć, choć ostatecznie oceniam go jako średni.

I tyle jeśli idzie o moje święta na filmowo. Wszystkie filmy warto zobaczyć, dwa pierwsze warto pokochać i do nich wracać. I żeby nie były to tylko suche polecanki oddalam się teraz obejrzeć Love Actually z komentarzami twórców. Co z tego, że już po świętach? To naprawdę sympatyczny film.

Podsumowanie z bombką

2011-01-15T11:32:00.000+01:00

Dzisiaj kończy się pierwsza edycja wyzwania, więc czas na podsumowanie.
Założenia wyzwania wypełniłam, gdyż:

przeczytałam literaturę o świętach. Zrecenzowałam "Morderstwo w Boże Narodzenie" Agathy Christe oraz opowiadanie Katarzyny Grocholi "Wigilia" zamieszczone w "Bluszczu". Wrzuciłam też swoją starszą recenzję z blogu: "Stokrotki w śniegu"Richarda Paula Evansa.
obejrzałam filmy ze świętami w tle i napisałam o nich na blogu. Były to filmy europejskie: polska "Hania" i włoskie "Zakochane święta".
napisałam o swojej muzycznej fascynacji świątecznej, czyli płycie Zbigniewa Preisnera.

Dziękuję Manii czytania za organizację wyzwania, a uczestnikom za ciekawe wpisy. Do przeczytania się za rok :-)

PS. Stwierdziłam, że w mojej bibliotece nie ma dużo książek ze świętami w tle. Proponuję, by w przyszłym roku każdy uczestnik wyzwania sfotografował swoją choinkę lub stroik - to może być taka prezentacja aktywnych uczestników wyzwania przed Wigilią lub w święta.

"Tajemnica gwiazdkowego puddingu"

2011-01-15T10:52:00.004+01:00

Książka zaczyna się przedmową, dosyć krótką, ale bardzo osobistą od samego autora. Znajdziemy tam wspomnienia Agathy Christie o świętach i trochę o charakterze książki, którą trzymamy w ręku.

Książka składa się z sześciu opowiadań. Pierwsze ma taki sam tytuł, jak książka. Delikatną sprawę prowadzi Herkules Poirot, w której sednem jest sprawa narodowa. Wszystko musiało być rozwiązane po cichu, by nie wybuchł wielki skandal. Zakończenie w tym jednym opowiadaniu jest...do przewidzenia. Na szczęście Poirot dużo bardziej nas zaskakuje w pozostałych pięciu opowiadaniach. Ostatnie jest poświęcone Pannie Marple, która prowadzi w swój wyrafinowany, kobiecy sposób. Szaleństwo Greeshawa zamyka cykl opowiadań, wielką kropną. Zdecydowanie najlepsze z całej szóstki.

Agatha Christie jest moją ulubioną autorką kryminałów. Potrafi stworzyć niesamowity klimat. To wyzwanie było tylko pretekstem, by kupić tą książkę.

Święta Last Minute

2011-01-13T21:49:00.001+01:00

Podczas świąt obejrzałam wiele ciekawych filmów- zwłaszcza tych o tematyce noworoczno- bożonarodzeniowej. Niektóre z nich mnie zachwyciły, inne zanudziły na śmierć. Postanowiłam wię, że zrecenzuję jeden z filmów, który przypadł mi do gudtu- Święta Last Minute. Do recenzji wybrałam akurat tą pozycję, dlatego, że oglądałam ją po raz pierwszy i strasznie mi się spodobała.

Święta Last Minute to pozycja wyreżyserowana przez Joea Rotha a to 98 minut przezabawnej sytuacji z życia pewnego małżeństwa. Wszystko dzieje się wciągu tygodnia przed Bożym Narodzeniem. Główni bohaterowie - Luther i Nora Krank, gdy ich córka Blair opuściła rodzinne gniazdo, decydują się wykupić wycieczkę na Karaiby i spędzić słoneczny urlop, zamiast obchodzić święta Bożego Narodzenia w domu. Ich decyzja o "bojkocie tradycji" wprawia w stan wrzenia całe sąsiedztwo. Gdy jednak w Wigilię, Blair niespodziewanie dzwoni do rodziców, by zapowiedzieć się z wizytą ze swoim nowym narzeczonym, państwo Krank mają 12 godzin na dokonanie cudu i pogodzenie się z sąsiadami, tak by były to najwspanialsze święta, niezapomniane dla wszystkich. Należy również wspomnieć, że film jest adaptacją bestsellerowej powieści Johna Grishama "Ominąć święta".

Produkcja ta zachwyca nie tylko swą zabawnością i przewrotnością sytuacji, ale również doborową obsadą. W Luthera wcielił się Tim Allen, zaś odtwórcą roli Nory była Jamie Lee Curtis. W adaptacji wystąpił również Dan Aykroyd, Elizabeth Franz, Tom Poston i wiele innych osobistości. Aktorzy świetnie wcielali się w swoje role i z wielką ekspresją i komizmem odtwarzali swoje postaci. Najbardziej polubiłam Norę, gdyż Luter wydawał mi się człowiekiem, który nigdy nie odchodzi od swojego zdania. Mimo to, jego postać również mnie ujęła swoją rehabilitacją w końcowych scenach filmu.

Myślę, że pozycja należy do jednych z ciekawszych, pomimo to nie jest tak dobra jak którakolwiek z części Kevina . Stwierdzam jednak, że zasługuje ona na chwilę każdego z nas. Z pewnością nie jedna rodzina uśmieje się oglądając wspólnie film. Nie tylko w święta ;)

------------------------------------------------

W ramach wyzwania, obejrzałam kilka filmów, jednak żadnego innego nie będę już recenzować. Jeśli chodzi o książki było ich 2 – „Opowieść wigilijna” i „Wieści”. Tą pierwszą już zrecenzowałam, a drugą zrecenzuję. Jeżeli uda mi się to zrobić przed końcem wyzwania wstawię recenzję i tu, a jeśli nie, to jedynie na moim blogu ;)

Świąteczne filmy do świątecznego wyzwania

2011-01-13T20:01:00.002+01:00

Kończy się już niedługo nasze wyzwanie świąteczne, z żalem pewnie przyjdzie mi je owinąć w jakiś ładny papier opakowaniowy, pozostały po innych prezentach świątecznych i schować na jakąś górną półkę biblioteczki. Ale tylko po to, żeby pod koniec listopada wyciągnąć je z wielką radością, zdmuchnąć kurz i czekać na nowe inspiracje :) - czyż nie?

Tymczasem pozostała mi do napisania recenzja filmowa. Obejrzałam sporo świątecznych filmów i długo się zastanawiałam, który wybrać do zaprezentowania. Ostatecznie wybrałam dwa - zupełnie z dwóch różnych biegunów. Chociaż, czy na pewno?

Pierwszy to "W krzywym zwierciadle: Witaj Święty Mikołaju!". To nasz absolutny numer jeden wśród filmów świątecznych i nasza mała tradycja bożonarodzeniowa - bez tego filmu święta byłyby nieważne :)

Film ten to komedia o rodzinie Griswoldów. Clark ( w tej roli Chevy Chase) wymarzył sobie prawdziwe rodzinne święta, zaprosił więc rodziców i teściów, z czego nie do końca zadowolona jest reszta rodziny - żona i dwoje dzieci. Przygotowania do idealnych świąt idą pełną parą, Clark cieszy się na świąteczny prezent od firmy i nawet nowocześni sąsiedzi ( którzy nie obchodzą świąt) nie są w stanie popsuć mu humoru. Ale jak to w typowej komedii opartej na gagach słownych i sytuacyjnych nie wszystko idzie zgodnie z planem, a właściwie to zupełnie na odwrót. W filmie wyśmiane zostają praktycznie wszystkie elementy kojarzące się ze świętami, ale na końcu i tak sprawdza się stara prawda: w święta najważniejsza jest rodzina!
Polecam bardzo do obejrzenia, humor co prawda balansuje czasami na granicy dobrego smaku, ale żarty są "z życia wzięte" ;) Moja ulubiona scena to ta, kiedy Clarkowi udaje się wreszcie zapalić te sto milionów pieczołowicie przytwierdzanych wokół domu lampek :))) i komentarze rodziny!

Drugi film jest zupełnie inny - to ciepła, delikatna opowieść o wartościach w święta najważniejszych - rodzinie, przyjaźni, miłości, wybaczaniu. "Świąteczne dzwonki" to bardzo miły film na świąteczne leniwe przedpołudnie lub wieczór po świątecznym spacerze.

Film opowiada historię Catherine (Anne Heche) i Chrisa (Tate Donovan). Obydwoje stracili swoich małżonków. Catherine oddała się całkiem pracy w muzeum i nie myśli o nowych znajomościach. Chris po śmierci żony próbuje dojść do siebie i opiekuje się dziećmi - synem i córką. Niestety Danny, nie chcąc utknąć na rodzinnej farmie choinek (a taką karierę przewidział dla niego ojciec), ucieka do Nowego Jorku i próbuje dostać się na studia. Ojciec przyjeżdża więc do miasta i przy okazji sprzedaży choinek próbuje go znaleźć. Niedługo losy Chrisa i Catherine się połączą. Danny robi bowiem piękne zdjęcia, które kupuje od niego Catherine. Czy dojdzie do zgody ojca i syna? Jaką rolę w tym spełnią tytułowe "srebrne dzwonki"*? Czy uda się przezwyciężyć smutek, żal i wzajemne pretensje? Obejrzyjcie sami! :)
Ja daję dodatkowego plusa za przepiękną nowojorską ślizgawkę (od zeszłego roku jeździmy rodzinnie na łyżwach - jest super!) :)

*tytuł angielski to "Silver bells"

"Dom sióstr" Charlotte Link

2011-01-13T13:36:00.004+01:00

Jakiś czas przed Świętami wpadła mi w bibliotece książka z przyjemnie zimową okładką, a że gdzieś coś o niej czytałam-chwyciłam i wypożyczyłam:) I okazuje się, że osiąga ona na allegro jakieś nierzeczywiste kwoty, jest niemalże białym krukiem. Pozostało mi tylko zacierać ręce z radości.
Sama historia zapowiada się ciekawie: pewne małżeństwo, próbując radzić sobie z kryzysem związku, postanawia Boże Narodzenie spędzić zakopane w północnej Anglii, w wynajętym na tę okazję domu. Sama myśl wydaje się przyjemna- sama chętnie wyjechałabym gdzieś daleko ze swym mężem, byle tylko być z nim sam na sam i przy okazji w spokoju sobie poczytać;) Bohaterom jednak nie jest tak miło- w chwili przyjazdu dopada ich śnieżyca, która skutecznie odcina dom od świata, pozostawiając ich-o zgrozo!- bez ogrzewania, ciepłej wody, pożywienia i kontaktu ze światem.
Zawsze uważałam, że sytuacje kryzysowe sprawdzają charakter czy jakość związku. Z tym przedstawionym w książce nie jest najlepiej, a bohaterowie usilnie starają się zejść sobie z drogi. Główna bohaterka- Barbara, wygłaszając wiele dramatycznych kwestii o rozwoju kobiet i samorealizacji, usuwa się z drogi mężowi, który cały swój czas przeznacza na zapewnienie jej ciepłej wody i drewna do pieca, i przypadkiem odnajduje ukryty w domu pamiętnik jego byłej właścicielki, Frances Gray. Spisała ona pod koniec życia swoją historię, z którą zapoznaje się teraz Barbara.
A historia ta, że tak powiem, dość burzliwa: z narowistej panienki Frances przemienia się w bojowniczkę o prawa kobiet, pielęgniarkę na europejskich polach bitwy, zarządcę rodzinnego majątku, opiekunkę sierot i pomocnicę niemieckiego szpiega. Jest też przy tym tak denerwującą i pozbawioną odrobiny samokrytyki jak pierwsza z bohaterek-Barbara. Tandem ten tak skutecznie i nieustannie mnie denerwował, że nie zważałam na lekki absurd i melodramatyczność fabuły: do momentu, w którym pani Link zaczęła "lecieć" "Przeminęło z wiatrem". Tutaj już moje możliwości były na wyczerpaniu, ale na szczęście padł trup- a nic tak nie ożywia akcji.
Samo zakończenie rozciągnięte było do granic możliwości, pozostawiając mnie w stanie, który określę, jako Epicki Facepalm . I w zasadzie tak zwykle wygląda moja lektura książek pani Link: fajnie, fajnie, czyta się przyjemnie, główna bohaterka strasznie mnie wkurza, potem wydarzenia się kumulują, aż następuje kompletnie naciągane, wyssane z palca zakończenie. Tyle w tym temacie.
Ps. Ale połowę książki czytało się przyjemnie.

"To właśnie miłość"

2011-01-12T19:59:00.001+01:00

„To właśnie miłość” opowiada o 10 różnych historiach miłosnych. Choć przypomina to niezrozumiałą miłosną plątaninę, jest to całkiem przyjemne i łatwe do rozwikłania ;)

Film obejrzałam ze względu na ciekawą obsadę. Szczególnie mam na myśli tą męską część. Choć i aktorki nie zawiodły. I bardzo dobrze, że zasiadłem przed telewizorem.
W filmie spotykamy różne rodzaje miłości. Bo przecież miłość niejedno ma imię. Każdy kocha inaczej, każdy tą miłość inaczej okazuje. A święta pomagają naszym bohaterom w okazaniu tych uczuć.

Film obfituje w sceny mniej i bardziej poważne. Do tych pierwszych z pewnością należy tańczący Hugh Grant (jedna z moich ulubionych scen) oraz ciekawe rozmowy Jamie’ego i Aurelii.

„To właśnie miłość” jest sympatycznym, zabawnym filmem, który pomoże nam spędzić świetny wieczór na kanapie przed TV ;) Warto go obejrzeć. Dzięki niemu spotykamy miłość, niby taką samą, ale inną. A jeśli nie chce się filozofować nad istotą miłości to też nie trzeba. Film od nas tego nie wymaga ;)

Meet me in St.Louis (1944)

2011-01-12T19:38:00.006+01:00

Film o pewnym prawniku, choć jego osoba ma tu najmniejszy wpływ na film, jego awans sprawia, że rodzina musi się przenieść do Nowego Yorku. To prawdziwa rozpacz dla jego żony, czterech córek: dwóch dziewczynek, dwóch dorodnych dam oraz pomocy domowej i dziadka. Niesamowicie radosny, pełen zachwycających strojów, fryzur, och, coś zdecydowanie dla fanek lat 40stych, 50siątych. Motyw świąt pojawia się tu w postaci bałwanów, choinek i balu, ale poza tym nie omija nas Halloween, czy przyjemny lipiec. Rodzina wariuje na samą myśl opuszczenia domu w St.Louis, z niezrozumiałych dla mnie powodów.

A tak z naszych czasów? Film jest o popłakujących damach, balach... Osobiście płakałam na scenie zakładania gorsetu. W mojej głowie nie mieści się ten bajkowy świat. To chyba dobre określenie. Taka bajka dla dorosłych. O mamusi, o pomocy domowych, o siostrzanej miłościbez iskry nieporozumienia, o kochającym niezrzędzącym dziadku, o pracującym, surowym ojcu. Pomijajam to, że wszyscy śpiewają. W filmie panuje drażniąca radość, ale gdy jesteśmy obwładnięci świątecznym nastrojem, radośnie przysiądziemy do tego radosnego filmu i radośnie od niego odejdziemy.

Jak każdy relikt, najlepsze w nim jest to, że jest reliktem.

6/10

"Czekając na cud" reż.Chazz Palminteri

2011-01-11T14:21:00.007+01:00

Rose Collins jest samotną kobietą, rozwódką, opiekującą się matką, ma siostrę, która w wigilię woli zostać z buddystami, a jej były mąż ma dwójkę pięknych dzieci z piękną żoną. To wszystko uderza z podwójną mocą w święta. Nina Vasquez pracuje w kancelarii adwokackiej, jest piękną, kochająca tańczyć kobietą, pewnego dnia podrywa ją policjant i chyba się zakochują. Niestety potem pojawia się problem. Rose i Nina to tylko dwoje bohaterów, a w tym filmie jest ich bardzo dużo i są sobie równorzędni. Bo... w sumie komu oceniać, czyje święta są gorsze, czy lepsze, lub czyj problem jest ważniejszy.

Wierzycie w cuda? W zdarzenia irracjonalne, które są małe, jak pył, ale zmieniają postać rzeczy? Takie właściwie pyłki są najważniejsze w tym filmie. Może, jest to rozprawa o szczęściu? Do którego, drogę sami sobie mur tworzymy. Mijamy je celowo, czy tylko podświadomie? Obsada filmu jest zachwycająca, muzyka mogłaby być lepsza, jest taka bez wyrazu, co jest dość sporym minusem. Dobry film. Wzruszający. Dla kogoś kto chce dobrego zakończenia. Bo w końcu, czy nie o takie chodzi?

8/10

"And Winter Came..." Enya

2011-01-10T22:28:00.001+01:00

Któż nie zna Enyi? Ręka w górę: nie widzę. Bo taka zdaje się jest prawda, każdy słyszał choć raz jakąś jej piosenkę (najpewniej była to Orinoco Flow). Ta irlandzka piosenkarka ma swój specyficzny styl i głos, który pozwala od razu ją rozpoznać.

Gdy myślę o jej muzyce przychodzą mi do głowy takie określenia jak delikatna, spokojna, mistyczna, tajemnicza, może nawet eteryczna. I taka właśnie jest jej zimowa płyta, wydana w roku 2008, And Winter Came.... Album ten zawiera dwanaście utworów, z których większość jest nowymi kompozycjami, specjalnie napisanymi na ten album. Są to bardzo dobre piosenki, ale płyta ta ma jedną wyjątkową moim zdaniem perełkę, hymn pochodzący z XII wieku: Oh Come, Oh Come Emmanuel zaśpiewany w języku angielskim i po łacinie. W wykonaniu Enyi brzmi on po prostu przepięknie.

I to właśnie jest moja trzecia ulubiona świąteczno-zimowa płyta.

Podarunek - Cecelia Ahern

2011-01-10T19:05:00.001+01:00

Co można podarować osobie, która ma już wszystko: wspaniały dom, wymarzoną pracę, ustalone cele i rodzinę, jakiej niejeden człowiek mógłby jej zazdrościć? Wydawałoby się, że nic. A jednak…

Na ciąg dalszy zapraszam na mój blog.

Tajemnica gwiazdkowego puddingu

2011-01-10T09:00:00.002+01:00

Tytuł: Tajemnica gwiazdkowego puddingu
Autor: Agatha Christie
Tytuł oryginalny: The Adventure of the Christmas Pudding
Język oryginału: angielski
Tłumacz: Krystyna Bockenheim
Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie
Rok wydania: 2004
Ilość stron: 260

Kiedy myślę o książkach Agathy Christie kojarzących się z Gwiazdką, na myśl przychodzi mi przede wszystkim Boże Narodzenie Herkulesa Poirot (znane też jako Morderstwo w Boże Narodzenie). A niesłusznie, ponieważ najbardziej świątecznym jej dziełem, utworem w którym czuje się atmosferę porządnych staroświeckich angielskich świąt, jest opowiadanie Tajemnica gwiazdkowego puddingu. Ten krótki (niecałe 60 stron) tekst użyczył swojej nazwy całemu zbiorkowi opowiadań Christie. Sześć opowiadań, jedno z panną Marple, pięć z Poirotem tworzą razem jeden z lepszych (jeżeli nie najlepszy) zbiorów Agathy Christie. Jeśli ktoś ma ochotę poznać Herkulesa Poirot, a obawia się tracić czas na powieść, Tajemnica gwiazdkowego puddingu będzie doskonałym wyborem.

Lubię opowiadania. W przeciwieństwie do wielu osób, których opinie czytuję w Internecie, nie mam zamiaru pisać, że "co prawda nie lubię opowiadań, ale...". Przeciwnie — w wielu wypadkach wolę opowiadania niż powieści. Ogromnie cenię u pisarzy zwięzłość, precyzję i umiejętność zmieszczenia się z fabułą w tej krótkiej formie. I takie właśnie są te teksty. Z czytanych ostatnio Sekretnych zapisków Agaty Christie wyczytałam, ze z czasem autorka coraz mniej pisała krótkich tekstów, skupiając się na powieściach (często opartych na tym samym pomyśle, co wcześniejsze opowiadania). Wielka szkoda, bo teksty takie jak w Tajemnicy gwiazdkowego puddingu są lepsze od wielu jej powieści.

W większości opowiadań spotkamy Herkulesa Poirot. Czy jest ktoś, kto nigdy o tym detektywie nie słyszał? Pewnie tak, ale mam nadzieję, że nie jest takich osób zbyt wiele. Mały Belg o nienagannym wyglądzie, głowie w kształcie jajka i niesamowicie zadbanych wąsach wielu czytelników denerwuje swoim zadufaniem i, co tu dużo mówić, bucowatością. Mnie ostatnio wnerwia jakoś mniej niż kiedyś. Może to dlatego, że kiedy czytam kryminał po raz piąty powoli zaczynam być równie mądra co Poirot? Widać i moje "małe szare komórki" stają się coraz mądrzejsze.

Wracając jednak do Tajemnicy gwiazdkowego puddingu. Opowiadania naprawdę bardzo mi się podobały. W porównaniu z Dwunastoma pracami Herkulesa, które czytałam trochę wcześniej są wręcz genialne. Oczywiście, mamy tu do czynienia z porządnym staroświeckim kryminałem, w którym detektyw przepytuje podejrzanych, ogląda miejsce zbrodni, a przede wszystkim siedzi i myśli. Nie uświadczymy tu wstawek sensacyjnych, pościgów, strzelanin czy mrocznych skandynawskich detektywów. Wszystko jest eleganckie i bardzo angielskie, na czele z nienagannym lokajem Poirota — Georgem (George to chyba mój ulubiony bohater cyklu o Poirocie) i sekretarką — panną Lemon.

Jeśli tylko nie odstrasza Was ta spokojna angielskość, sięgnijcie po opowiadania, w których Poirot zmierzy się ze złodziejem rubinu radży (Tajemnica gwiazdkowego puddingu), mordercą antypatycznego bogacza (Popychadło), śmiałym mordercą, który popełnił niemal zbrodnię doskonałą (Zagadka hiszpańskiej skrzyni), a także dwoma dziwnymi przypadkami: najprawdopodobniej wypadkiem (Dwadzieścia cztery kosy) i samobójstwem (Sen). Na koniec zaś panna Marple odkryje przed Wami tajniki kolejnej paskudnej zbrodni (Szaleństwo Greenshawa).

W króciutkiej przedmowie autorka pisze, że Zagadka hiszpańskiej skrzyni to ulubiona sprawa Poirota, natomiast panna Marple jest niezwykle zadowolona ze swojej przenikliwości w sprawie Szaleństwa Greenshawa. Sama Agatha Christie największą sympatią darzyła opowiadanie tytułowe:

Moją słabostką jest "Tajemnica gwiazdkowego puddingu", ponieważ przywołuje na pamięć bardzo przyjemne święta mojej młodości...

To naprawdę sympatyczne opowiadania. Sięgnijcie po nie jeśli będziecie mieli okazję.

Moja ocena: 7,5/10

PS. Recenzję opublikowałam również na swoim blogu.

Glenn Beck, Świąteczny sweter.

2011-01-09T13:19:00.000+01:00

Wydawnictwo Nowa Proza

Data wydania: 2009

ISBN: 978-83-7534-068-6

Ilość stron: 288

Święta Bożego Narodzenia to czas radości i cudów. Tak jest nie inaczej jak w książce Glenna, Becka, który korzystając z własnych wspomnień napisał wzruszającą opowieść świąteczną. Mimo, że historia wydaje się prosta i naiwna, niesie ze sobą kilka życiowych mądrości.

Narratorem jest dwunastoletni chłopiec, osierocony przez ojca, wychowywany samotnie przez matkę. Chłopak jest rozkapryszony i nie docenia poświęceń matki, która pracuje w czterech miejscach i tak układa grafik, aby jak najwięcej czasu spędzać z dzieckiem. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia i chłopiec marzy o nowiutkim czerwonym rowerze. Swoje pragnienia wypowiada wielokrotnie głośno i stara się być grzeczny. Wobec tego jest bardzo rozczarowany, gdy od mamy dostaje sweter zrobiony przez nią własnoręcznie. Eddie ze łzami w oczach rzuca go na podłogę w swoim pokoju. Jeszcze gorzej było u dziadków. Wściekły chłopiec nie widząc zmęczenia matki po fatalnym dla niego wieczorze zmusza ją do powrotnej podróży do domu. Tylko, że dochodzi do wypadku, w którym matka Eddiego ginie. Chłopiec zamieszkuje u dziadków. Jest zły na Boga, na dziadków, na rodziców, którzy odeszli. Gniew wyładowuje na staruszkach. Zazdrości nowo poznanemu koledze, Taylorowi, że jego rodziców stać jest na wszystko. Czy zostanie mu dana jeszcze jedna szansa na poprawę?

To świąteczna opowieść opowiadająca o zagubieniu i możliwości odnalezienia właściwej drogi, o tym, co naprawdę się liczy w życiu, o wartości podarków zrobionych własnoręcznie a tych gotowych kupionych w sklepie. Wszystkie podróże ku dobru lub złu zaczynają się od małego kroku, należy, zatem obrać właściwą drogę. W okresie świąt Bożego Narodzenia chodzi przecież również o drugą szansę, o przebaczeniu win. Na poprawę nastroju i ku odnowie duchowej polecana.

słowem malowane

Nieśmiertelna Opowieść wigilijna

2011-01-07T22:51:00.001+01:00

Święta przeminęły ... znów musimy czekać, następnych dwanaście miesięcy, na okres magii, rodzinności, cudów, a czasem tego co ukrywamy sami przed sobą ... naszego drugiego ja. Ale książki, filmy zawsze pozostaną. Nie musimy czekać, by do nich sięgnąć, przeczytać, obejrzeć... Możemy sięgnąć po nie nawet w letni dzień, kiedy słońce niemiłosiernie praży, a my marzymy o chwili ochłody. Filmy i książki są ponadczasowe, nie znają zasad pór roku. Faktem jest jednak, że pewne czynniki wokół nas, pewne warunki, wszystko to, na co składa się tak zwana atmosfera, wpływają na naszą potrzebę czytania lub oglądania takich, a nie innych książek i filmów.Bo jeśli ktoś siedzi opatulony w koc, z kubkiem ciepłego napoju, a za oknami szaleje zamieć, to lubimy sięgnąć po to co w zimę ma swój urok czyli po bożonarodzeniowe zapiski. Jak zwykle rozgadałam się ...
Jedną z moich najukochańszych książek jest oczywiście "Opowieść Wigilijna" Karola Dickens'a. Sięgam po nią tradycyjnie w okresie świątecznym od ... 13 lat. W tym roku po raz pierwszy przeczytałam fragmenty moim dwóm synkom. Książkę tę czytam nie tylko w okresie Bożego Narodzenia ... Wartości, które pisarz przedstawił w swej powieści są tak uniwersalne, prawdziwe i pożądane, że powinniśmy sięgać po tę lekturę, kiedy tylko przestaniemy wierzyć w dobroć ludzką. W tym roku uczyniłam też coś na co miałam ochotę już od bardzo wielu lat - moją własną opowieść wigilijna. Zapraszam i was drogie czytelniczki na miłe mam nadzieje zakończenie sezonu bożonarodzeniową. Może i moja wariacja dickensowskiego dzieła trąci myszką i pozostawia wiele do życzenia ale myślę, że dostarczy odrobiny rozrywki i pozwoli chociażby na chwilę przenieść się do naszych wspomnień świątecznych. Zapraszam tu.

Mickey - Bajkowe święta

2011-01-06T19:56:00.002+01:00

Bajki Walta Disney'a kochałam zawsze. Była to miłość mojego dzieciństwa, pełna krzyków, że wreszcie puszczają Kaczora Donalda. I owszem, były inne bajki, już mniej nacechowane taką dobrocią i bezinteresownością, ale Disney zawsze jakoś się tam przemieszczał.

Natchniona tym świątecznym wyzwaniem, chociaż już grubo po świętach, postanowiłam sobie obejrzeć coś mało wymagającego (oczywiście ładowania, bo internet mam straszny) i wybrałam "Bajkowe święta". Liczyłam na trochę umoralnienia mojej osoby, lecz przede wszystkim na przywrócenie wiary w święta. W trakcie tej bajki uroniłam nawet kilka łez...

W animacji występują trzy prezenty. Każdy oznacza inną sytuację. Znajdują się one pod choinką, jest to statek, zapowiedź Kaczora Donalda, miś, zapowiedź Goofy'ego oraz sanki, zapowiedź Miszki Miki. Każdy prezent opowiada inną historię, która wydarzy się w dniu 25 grudnia. Różnych bohaterów spotykają odmienne sytuacje, które bardzo ich przewartościowują i wzmocnią.

Cieszę się, że obejrzałam tą bajkę. Radość i miłość płynąca z czynów bohaterów jest bardzo motywująca i pokazuje, że tak można. W postaciach zachodzą przemiany, muszą odkrywać, że święta to nie tylko prezenty. To czas spędzony z rodziną. Nie ważne co się daje, ważne ile serca się w to wkłada.

Piękna bajka przypominająca nie tylko czasy triumfu Disneya, lecz także ukazująca prawdziwego ducha świąt. Polecam każdemu, by przypomnieć sobie co to znaczą Święta.

Cicha noc - Mary Higgins Clark

2011-01-05T22:09:00.000+01:00

Tytuł oryginału: Silent Night
Tłumaczenie: Ewa Grządek
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 1996
Seria z diamentem
ISBN: 83-7180-136-X

**********

Czas akcji: Wigilia Bożego Narodzenia

Miejsce akcji: Nowy Jork - Manhattan

Bohaterowie: Catherine Dornan - mama; Tom Dornan - ciężko chory ojciec, Micheal i Brian - dwaj bracia; Barbara - babcia chłopców;
Cally, jej córeczka Gigi, Jimmy - brat Cally, zbiegły więzień;
detektyw Mort Levy; Chris McNally

Znaczące przedmioty: portfel Catherine, medalion ze świętym Krzysztofem, prezent dla świętego Mikołaja, brązowa toyota

*******

Wigilijny wieczór. Dla jednych miły i spokojny, dla innych pełen zmartwień. Catherine Dornan przyjeżdża z synkami - Michaelem i Brianem - na Piątą Aleję na Manhattanie. Idą przed Rockefeller Centre, aby choć na chwilę zapomnieć, co tak naprawdę ich tu sprowadza i aby poczuć magię świąt, patrząc na przeogromną choinkę. Wystarczyła chwila nieuwagi, aby stało się coś, co zadecydowało o reszcie wieczoru. A co - to najlepiej sprawdzić samemu.

Dalszy ciąg notki w moim bukowniczku.

Morderstwo w Boże Narodzenie - Agatha Christie

2011-01-05T21:33:00.000+01:00

Tytuł oryginału: Hercule Poirot's Christmas
Tłumaczenie: Andrzej Milcarz
Wydawnictwo Dolnośląskie
Rok wydania:1995
Ilość stron: 228
ISBN: 83-7023-486-0

*********

Miejsce akcji: rezydencja Gorston Hall, Longdale, Addlesield;

*********

Czas akcji: 22-27 grudnia

*********

Główni bohaterowie:
rodzina Lee: Simeon Lee - ojciec; Alfred Lee + Lydia; David Lee + Hilda; George Lee + Magdalena; Harry Lee;
służba - Horbury, Tressilian;
Stephen Farr (Brytyjczyk z Afryki Południowej), Pilar Estravados (Hiszpanka, wnuczka);
policjant Sugden;
Hercules Poirot

**********

Najciekawsza postać: Pilar, Harry

*************

Oprócz tego, że akcja książki rozgrywa się na przestrzeni kilku dni, a dokładnie od 22 do 27 grudnia, i tego, że w tutule jest Boże Narodzenie, to świąt jako takich ów kryminał nie dotyczy. Jak to w kryminałach, fabuła krąży wokół zamordowanego, detektywów i potencjalnych potencjalnych morderców. Jest to klasyka w swoim rodzaju - klasyczny twór kryminalny Agathy Christie. Jest tu ojciec-staruszek, którego ktoś morduje i jego rodzina zebrana w ogromnym domu z okazji Świąt Bożego Narodzenia.

Ciąg dalszy na MOIM BLOGU. Zapraszam :-)

Fannie Flagg, Boże Narodzenie w Lost River.

2011-01-05T06:55:00.001+01:00

Wydawnictwo Literackie

oprawa miękka

Przełożyła Małgorzta Hesko-Kołodzińska

wydanie I

stron 232

Pewnego dnia około pięćdziesięcioletni Oswald, mieszkaniec Chicago, anonimowy alkoholik i zatwardziały palacz, dowiaduje się od lekarza, że zostało mu parę miesięcy życia i to o ile zmieni jak najszybciej klimat. Lekarz poleca mu sanatorium w Lost River. Oswaldowi udaje się dodzwonić do miasteczka w Alabamie i dowiedzieć się, że sanatorium już nie istnieje, ale może wynająć przecież pokój. Oswald zamyka wszystkie swoje sprawy w Chicago i wyjeżdża przekonany, że ma przed sobą ostatnie swoje Boże Narodzenie.

Lost River okazuje się malutkim, niemal zapomnianym miasteczkiem na południu Stanów Zjednoczonych. Poczta dopływa do mieszkańców łodzią, ukazuje się miasteczkowy biuletyn, wszyscy się znają, wspierają w trudnych chwilach i jest tylko jeden sklep Roya. Pewnego dnia dzięki jego opiece i wytrwałości w sklepie zamieszkuje ulubieniec mieszkańców – ptak kardynał . Oswald po wielu zakrętach życiowych w końcu zaznał mnóstwo serca od ludzi i życzliwości, znalazł nowych przyjaciół. Co więcej nigdy nie zapraszany na randki, teraz tych zaproszeń ma w nadmiarze. Z czasem zostaje wtajemniczony w historie mieszkańców: o niedoszłym małżeństwie, o Kreolach mieszkających na drugiej stronie rzeki, o miłości, o nienawiści. Pewnego dnia w miasteczku pojawia się dziewczynka o imieniu Patsy, która będzie miała wpływ na życie mieszkańców.

Książka jest pełna ciepła, magicznego czaru i uroku. Z drugiej strony to wzruszająca i pełna humoru opowieść o przyjaźni, wierze i miłości. Cuda się zdarzają, należy tylko wierzyć. Książka, która wprawia czytelnika w optymistyczny nastój i niesamowicie dobre samopoczucie.

Polecam serdecznie.

Słowem malowane

"The Family Stone".

2011-01-04T16:40:00.006+01:00

Jako że koniec wyzwania coraz bliżej, wypadałoby nieco intensywniej się do niego przyłożyć, ale skoro Święta już za nami, nic dziwnego, że entuzjazm opadł. Ale jeszcze w ferworze świątecznych przygotowań obejrzałam drugi z moich ulubionych, bożonarodzeniowych filmów.
"The Family Stone" (tytuł w zasadzie to gra słów- bo i rodzina Stone, i Kamień Stonów czyli pierścionek zaręczynowy) to uroczy film o pewnej wielodzietnej (naprawdę wielodzietnej i wciąż się rozrastającej) rodzinie, której członkowie zjeżdżają się do domu rodziców, by spędzić razem Święta. Rodzina jest może nieco zwariowana, a jej model nie jest do końca standardowy, ale sama chętnie spędziłabym z nimi Święta- może dlatego, że przypomina mi nieco własną.
Nie będę streszczać fabuły, bo w zasadzie dotyczy tego, o czym zwykle opowiadają filmy obyczajowe: radości i smutki życia, związki miłosne, problemy małżeńskie i tragedia, która kładzie się już cieniem nad szczęściem bardzo kochającej się rodziny. Powiem za to, że miło jest obejrzeć sobie ten film, bo nie dość, że aktorzy graja w nim świetnie ( scenki, w której szturcha i rozpycha się między sobą tak dorosłe przecież rodzeństwo, wygląda jak z życia mego rodzeństwa wzięta:)), to rodzina, o której film opowiada, składa się z naprawdę bliskich sobie, kochających się ludzi. Widać to zwłaszcza w zderzeniu z zapiętą na ostatni guzik, pozbawioną poczucia humoru Meredith, z którą chce się ożenić jeden z synów państwa Stone.
To co najbardziej podoba mi się w tym filmie, obywa się w zasadzie bez słów. Czy jest to widok śniegu, który zaczyna padać dokładnie w świąteczny wieczór, czy spojrzenie, jakim obdarza swoje hałaśliwe dzieci ich ojciec- wszystko obraca się w kręgu emocji, które są mi bliskie w te święta. Zachęcam i polecam.

Zapukał listonosz...

2011-01-03T09:41:00.002+01:00

... i przyniósł zupełnie niewirtualną kartkę od Maniiczytania!
Bardzo , bardzo dziękuję za tę niespodziankę. I przepraszam, że dopiero teraz:(.

A ponieważ dziś dopiero 3 stycznia, wiec przy okazji składam wszystkim życzenia jak najlepszego Nowego Roku, spełnienia marzeń a do tego wielu ciekawych lektur i wyzwań czytelniczych:).

Wigilie i... po wigiliach

2011-01-02T23:43:00.000+01:00

Jak na kogoś, kto nie lubi opowiadań, zadziwiająco dużo ich ostatnio czytam. Może pomoże mi to w końcu docenić tę formę.

9 Wigilii to jedna z niewielu książek ze świętami w tytule, które udało mi się w okresie bożonarodzeniowym zastać w bibliotece. Na pierwszy rzut oka wydawnictwo wyglądało zachęcająco, więc przygarnęłam je na święta.

Do przeczytania recenzji zapraszam na mój blog.

2011-01-01T14:15:00.000+01:00

Wydawnictwo Literatura

listopad 2010

ISBN: 978-83-7672-090-6

oprawa twarda

stron 96

ilustracje: Olga Reszelska

Rodzeństwo starsza Agnieszka i młodszy ośmioletni Antek rodziców Wigilię Bożego Narodzenia pod nieobecność rodziców sprzątają mieszkanie. Nie było to zbyt wielkie pomieszczenie, ale wymyślnie przez tatę dzieciaków podzielone regałami na dwa. Agnieszka wycierała podłogę, a Antek schowany za szafą czytał. Dziewczynka nie mogła znieść bezczynności chłopca i szybko doszło do kłótni. W ferworze waśni zbiła się doniczka z paprotką. Tam znajdują tajemniczy kluczyk. Paprotce nic się nie stało toteż dzieci szybko przesadziły ją do wolnej doniczki. Po powrocie rodziców, mama wysyła dzieciaki do sklepu po migdały. Antek oczywiście zapomina o kluczyku schowanym w kieszeni. Dzieciaki przechodzą podziemnym przejściem i znajdują się w niezbyt znanym dla nich miejscu. Trafiają do pewnej starszej pani, sklepu zoologicznego, obserwują cud narodzin. Podróż jest magiczna, a jej przesłanie niezwykle wartościowe.

Wspaniałe ilustracje zarówno te czarno – białe jak i barwne w wykonaniu Olgi Reszelskiej dodają uroku powieści. Polecam serdecznie, książka bowiem należy do ...

KANON LITERATURY DLA DZIECI I MŁODZIEŻY

słowem malowane

Igraszki losu (2001)

2010-12-31T20:52:00.001+01:00

Kolejna romatyczna komedia rozgrywajaca sie w swiatecznych kulisach. Oto streszczenie (z filmweb.pl):

Zbliża się Boże Narodzenie i w sklepach trwa wyścig o gwiazdkowe prezenty. W jednym z nowojorskich magazynów po ostatnią parę czarnych rękawiczek sięga dwoje klientów: Jonathan Trager i Sara Thomas. Rozbawieni komiczną sytuacją wymieniają uprzejmości, a w końcu idą na lody. Za kilka dni spotykają się ponownie na popularnej wśród mieszkańców Nowego Jorku ślizgawce. Wymieniają się numerami telefonu, ale oboje je gubią, powierzają więc wszystko losowi. Mija kilka lat. Jonathan i Sara jeszcze się nie spotkali, choć nie mogą o sobie zapomnieć. Obydwoje starają ułożyć sobie życie, mają stałych partnerów, planują wstąpić w związki małżeńskie. Na dwa dni przed ślubem Jonathan uświadamia sobie, że jego przeznaczeniem i prawdziwą miłością jest Sara. Rozpoczyna poszukiwanie dziewczyny. Dręczące myśli ogarniają również Sarę. Dziewczyna zastanawia się, jak odnaleźć Jonathana, który całkowicie zawładnął jej sercem.

Pomysl sam w sobie dosc ciekawy- proba spojrzenia na banalne przekonania, ze komus tam jest przeznaczony ten ktos jedyny, ze istnieje milosc od pierwszego wejrzenia, ze mozna sie odnalezc jesli sie chce... Film ma w podtekscie ironie i ja widzialam w nim drugie dno, odbiegajace od banalnej fabuly. Warto zobaczyc, zeby zweryfikowac swoje spojrzenie na te potoczne opinie.

PS: Zycze wam wielu czytelniczych i filmowych wrazen w nowym roku! :)

Poświątecznie

2010-12-31T17:33:00.001+01:00

Kusiło mnie to wyzwanie, kusiło... Aż w końcu skusiło :-)

Nie przyłączyłam się wcześniej z dwóch powodów: raz - że nie chciałam, żeby się okazało, że zbyt dużo na siebie wzięłam, a dwa - że wiedziałam, że recenzji filmu nie umieszczę, bo nie wiem, czy mi się będzie chciało coś oglądać - wolę poczytać :-) A tu proszę - blog zrobił się otwarty na dużo więcej niż tylko film i książka. Bardzo mi się podoba pomysł tworzenia "bożonarodzeniowej bazy". Bezpośrednio o moim przyłączeniu się do wyzwania zdecydował tzw. przypadek - wypożyczyłam z biblioteki dwie książki, których tytuł sugeruje związek z naszym tematem: "Cicha noc" Mary Higgins Clark oraz recenzowane już przez kilka osób "Morderstwo w Boże Narodzenie" Agathy Christie.

Co ciekawe, książki te - choć całkiem różne - mają coś wspólnego oprócz tytułu, mimo że każda z nich dzieje się gdzie indziej, ma innych bohaterów, zawiera inne wątki i wydarzenia. Dla obu tych książek prawdziwe jest stwierdzenie, że możemy robić nie wiem co, żeby zaplanować Wigilię i Święta, a one i tak potoczą się swoim torem. Nie da się w życiu wszystkiego zaplanować. Życie bowiem ma dla nas niezliczone niespodzianki. Co prawda, w obu tych książkach niespodziewane sytuacje to takie sytuacje, jakich nikomu nie życzę i w jakich nikt z nas nie chciałby się znaleźć - zwłaszcza w Boże Narodzenie. I mimo tego że są Święta, bohaterowie muszą zmienić priorytety i poradzić sobie w niewyobrażalnie trudnych sytuacjach. Jednak trudne wydarzenia życiowe nie są bezowocne - bardzo zbliżają bohaterów do siebie. Prowadzą do wybaczenia, zjednoczenia, odnowienia, dojrzałości; uczą troski o drugiego człowieka i wzajemnej pomocy czyli pokazują to, o czym powinno nam wszystkim przypominać Boże Narodzenie. A oprócz tego wszystkiego obie książki trzymają w napięciu - ja nie mogłam się od nich oderwać i musiałam przeczytać każdą z nich całą od razu :-) Polecam gorąco niekoniecznie w okresie świątecznym.

Zamieszczam również LINK z życzeniami na wesoło - dostałam je od znajomej i bardzo, bardzo mi się spodobały, więc się nimi dzielę :-)

Pozdrawiam sylwestrowo i noworocznie :-)